yannidakis@gmail.com

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βαγγέλης Επισκόπου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βαγγέλης Επισκόπου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ "άκου τι έμαθα σήμερα για τον..."

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Σήμερα θα μιλήσουμε για... τους άλλους. Πιο συγκεκριμένα, θα μιλήσουμε για αυτά που κάνουν οι άλλοι. Ακόμα πιο συγκεκριμένα, θα μιλήσουμε για τους λόγους που μας απασχολούν τόσο πολύ αυτά που κάνουν οι άλλοι, δίχως οι πράξεις τους να μας επηρεάζουν είτε άμεσα, είτε έμμεσα. Θα επικεντρωθούμε λίγο στο κουτσομπολιό, λίγο στην περιέργεια και λίγο στο ερέθισμα που μας προκαλεί η... ζωή των άλλων ανθρώπων. Της ξαδέρφης μας, του γείτονα μας, του περιπτερά στην γωνία, αλλά και εκείνου του αγνώστου που καθόταν στο απέναντι τραπέζι από εμάς, στην καφετέρια που βγήκαμε το προηγούμενο απόγευμα, ο οποίος ξαφνικά άρχισε να βρίζει σε ένα τηλεφώνημα που έκανε κάποια στιγμή.

Από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι και σήμερα, το ανθρώπινο είδος αρεσκόταν/αρέσκεται να μαθαίνει το τι κάνουν οι άλλοι. Αυτοί οι άλλοι μπορεί να ήταν/είναι είτε ο Μέγας Αλέξανδρος και η στενή σχέση που φημολογείται ότι είχε με τον Ηφαιστίωνα, είτε τα πόσα μαθήματα χρωστάει η... Μαρία στην σχολή της στην οποία φοιτά 7 χρόνια. Αλήθεια, καθετί νέο το οποίο κρίνεται άξιο σχολιασμού είναι κάτι ο οποίο μας ενδιαφέρει πολύ και πάντοτε θέλουμε να μάθουμε όσο περισσότερα μπορούμε για κάποιο γεγονός το οποίο συμβαίνει σε κάποιον άλλον. Πόσο μάλλον, σε κάποιον γνωστό μας. Πόσο μάλλον, όταν αυτό έχει και αρκετή δόση ίντριγκας. Πόσο μάλλον, όταν είναι και κάτι το οποίο μας προκαλεί έκπληξη. και έπειτα μπορούμε και εμείς με την σειρά μας να μεταφέρουμε σε κάποιον άλλον το μαντάτο, προκαλώντας με την σειρά μας την δική του έκπληξη.

Είναι πραγματικά οι ζωές μας τόσο ανιαρές; Είναι οι ζωές τον άλλων πιο ενδιαφέρουσες; Είμαστε και λίγο κακοί και μας αρέσει να μαθαίνουμε για τα "ράμματα" των άλλων; Είμαστε απλά περίεργοι; Δεν νομίζω ότι έχω απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα. Ενδεχομένως, είναι ένα μείγμα όλων των προηγούμενων, σε διαφορετικό βαθμό ανά περίπτωση ανθρώπου φυσικά. Απαντώντας μονολεκτικά σε αυτά τα ερωτήματα στην περίπτωση που θα ίσχυαν, θα έλεγα, για το καθένα με την σειρά: Εάν ναι: Τραγικό. Λυπηρό. Μικρόψυχο. Περιττό.

Από την πλευρά που εξετάζουμε το θέμα σήμερα, ανήκουμε σε αυτό που αναφέρεται κάποιος όταν λέει: "Μα, τι θα πει ο κόσμος;". Μαντέψτε ποιος χάνει τον χρόνο του, όταν ο ερωτώμενος αδιαφορεί για την απάντηση σε αυτό το ερώτημα.



Εις το επανιδείν...  +Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ για αυτό το "κάτι" που ψάχνουμε στους άλλους...

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Τι είναι αυτό που μας "τραβάει" στους άλλους; Τι μας προκαλεί το ενδιαφέρον για γνωρίσουμε κάποιον; Τι είναι εκείνο που διεγείρει τις αισθήσεις μας; Τι μας κάνει να..."καρδιοχτυπάμε"; Είναι αυτό το ανεξήγητο "κάτι" για το οποίο έχει χυθεί πολύ μελάνι, έχουν χαλάσει πληκτρολόγια, έχουν "γυριστεί" ταινίες και έχουν αφιερωθεί τραγούδια. Ακόμα και μετά από τόσο κόπο και προσπάθεια για να δοθεί μια ερμηνεία, το ίδιο, παραμένει ένα κοσμικό μυστήριο ανάμεσα στα άλλα πολλά αυτού του σύμπαντος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι διαφέρει ανά περίπτωση ανθρώπου και το ακόμα (λίγο λιγότερο) πιθανό είναι να ποικίλει και ανά χρονική και "ψυχολογική" περίοδο. Μαγνητίζει, προσελκύει, καθηλώνει και... αφοπλίζει θα έλεγε κανείς, έχοντας πάντα τα ίδια γνωστά αποτελέσματα. Μην το μπερδέψετε με τον έρωτα ή την αγάπη όμως. Αυτό για το οποίο μιλάμε σήμερα είναι η ρίζα αυτού -η πηγή του "κακού", ίσως- που οδηγεί σε όλα τα προηγούμενα.

Ψηλός, μελαχρινός, πρασινομάτης, ή, αδύνατη, ξανθιά, γαλαζομάτα. Τσουπωτός, γλυκούλης και με χιούμορ, ή, ζουμερή, τσαχπίνα και εύστοχη στις παρατηρήσεις. Πολλά τα γούστα, και ακόμα περισσότερα τα κριτήρια. Ενώ όμως, σίγουρα, η... βιτρίνα είναι αυτή που μας "προσκαλεί" στην γνωριμία με έναν άλλο άνθρωπο, η όσφρηση "σου λέει" είναι αυτή που αρχικά μας ψιθυρίζει στο αυτάκι: "ω ναι! αυτός/αυτή σου αρέσει!". Μην με ρωτάτε"πώς" και "γιατί". Οι "ειδικοί" τα λένε. Ας μην σταθούμε όμως ούτε σε αυτό. Ας επικεντρωθούμε σε αυτό το "κάτι" που αναφέραμε αρχικά. Δύσκολο και δυσεύρετο πολλές φορές το άτιμο. Όταν όμως βρεθεί, ολόκληρο το "σκηνικό" γύρω μας αλλάζει. Ούτε ο ενθουσιασμός, ούτε κάτι άλλο μπορεί να μας μπερδέψει και πλανεύοντας μας να νομίζουμε ότι είναι ένα απλό ενδιαφέρον μιας καινούργιας γνωριμίας αυτό που αισθανόμαστε.

Είναι αυτό που κάποιοι λένε χημεία. Άλλοι το αποκαλούν "χτυποκάρδι". Κάποιο θα σου πουν ότι μάλλον "θα σου πονέσει το δοντάκι". Άλλοι ότι "ταιριάζετε" όπως σας βλέπουν. Εσύ, ίσως στην αρχή το αρνηθείς. Ενδέχεται και να το αγνοήσεις. Μπορεί να προσπαθήσεις να μην το δεις, όμως είναι εκεί μπροστά στα μάτια σου. Αυτό το "κάτι" σε περιμένει μπροστά σου. Εσύ, τι περιμένεις λοιπόν; "Κάτι" άλλο;



Εις το επανιδείν...   +Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ (δεν) υπάρχουν πειρασμοί

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Ξεκινάς μια δίαιτα και ξαφνικά σε προσκαλούν για ένα λουκούλλειο γεύμα στο καινούργιο εστιατόριο που άνοιξε σε εκείνο το στενό σε μια γωνία στην γειτονιά σου. Αποφασίζεις να προχωρήσεις στην προσωπική σου ζωή και κατά μια διαολεμένη τύχη σου στέλνει μήνυμα ο πρώην σου. Επιλέγεις να κόψεις το κάπνισμα και να πεις "όχι, δεν θα συνεχίσω να δηλητηριάζω το σώμα μου" και το αμέσως επόμενο διάστημα σου κάνουν δώρο μια καπνοθήκη μαζί με το αγαπημένο σου καπνό και έναν πολύ ιδιαίτερο αναπτήρα με χαραγμένα τα αρχικά σου. Λες στον εαυτό σου ότι δεν πρέπει να συνεχίσει να χαλάει άσκοπα χρήματα από εδώ και από εκεί και ότι ίσως πρέπει να ψάξει την έννοια της λέξης "αποταμίευση" στο λεξικό, όμως όχι μόνο λαμβάνεις μια επιστροφή φόρου από το πουθενά, αλλά συνειδητοποιείς ότι σε λίγο ξεκινούν οι εκπτώσεις. Και κάπου εκεί ο καθένας αφού σιχτιρίζει λίγο με τον είναι του, πιάνει τον εαυτό του να αναρωτιέται το εξής: "θεέ μου, γιατί με δοκιμάζεις;".
Αγόρια και κορίτσια, δεν μας δοκιμάζει κανείς, εμείς τα βλέπουμε όπως θέλουμε και οδηγούμαστε και πάλι στα... ίδια. Την πρόσκληση στο εστιατόριο την αποδεχόμαστε με χαρά, και τρώμε μόνο ότι/όσο "πρέπει".Το μήνυμα του/της πρώην, το αγνοούμε τελείως ή, ακόμα καλύτερα, απαντάμε με ένα ωραιότατο "ευχαριστώ πολύ για το μήνυμα, αλλά δεν ενδιαφέρομαι πλέον. Καλή συνέχεια :)". Το σέτ καπνίσματος που μας κάνανε δώρο το χαρίζουμε σε κάποιον που καπνίζει λέγοντας του: "εγώ δεν θα τα χρειαστώ άλλο. Ελπίζω και για εσένα σύντομα το ίδιο". (Τον αναπτήρα μπορούμε να τον κρατήσουμε). Τα χρήματα που λαμβάνουμε ως "μάνα εξ ουρανού" τα βάζουμε στην άκρη, και από την περίοδο εκπτώσεων αγοράζουμε ότι/αν μας χρειάζεται (κάτι). Τόσο απλά, και τόσο ξεκάθαρα. Σε περίπτωση αδυναμίας πράξης οποιουδήποτε από τα παραπάνω, χρήζει κατανόησης το γεγονός ότι δεν ήμασταν/είμαστε έτοιμοι για οποιοδήποτε από τα προηγούμενα βήματα.
Λυπηρό γεγονός, αλλά πάντα... γεγονός.
Εις το επανιδείν...+Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ εσύ, κάνεις αυτά που σε συμβουλεύουν;

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Δύο πράγματα δεν μου αρέσουν καθόλου (μα καθόλου όμως!). Το πρώτο είναι να αποδεικνύεται ότι τελικά δεν έχω δίκιο σε αυτό που υποστηρίζω, και το δεύτερο, ακόμα χειρότερο, είναι όχι μόνο να αποδεικνύεται το προηγούμενο, αλλά να με είχαν προειδοποιήσει κιόλας για το "λάθος"... Ξέρω ότι δεν είμαι μόνος στην χώρα αυτών των δυσάρεστων συναισθημάτων, καθώς υπάρχουν πολλοί εκεί έξω  που συμμερίζονται αυτό το παράπονο. Και ποιοι είναι -φυσικά- οι άνθρωποι οι οποίοι επαληθεύονται όλο και περισσότερο όσο περνούν τα χρόνια μέσα από αυτό; Τα πολύ κοντινά και μεγαλύτερα πρόσωπα βέβαια. Γονείς, θείοι, παππούδες, όλοι ένας-ένας με την σειρά "βγαίνουν" αληθινοί σε πολλά από αυτά που κάποτε μας είχαν πει και συμβουλεύσει να (μην) κάνουμε και εμείς ως φωτεινοί παντογνώστες της τότε εποχής, αρνηθήκαμε κατηγορηματικά. Μην μπερδεύεστε όμως. Ο σημερινός προβληματισμός δεν αφορά επαγγελματικούς προσανατολισμούς και "οικονομικές" αποφάσεις (στην πλειοψηφεια τουλάχιστον). Ο σημερινός προβληματισμός απευθύνεται κυρίως σε επιλογές ατόμων τα οποία βάζουμε στην ζωή μας.


Πολύ-πολύ παλιά (ε καλά όχι και τοοοόσο παλιά -ούτε τα 30 δεν έχω κλείσει ακόμα!) μου είχαν πει: "Από όλους τους ανθρώπους που έχεις στην ζωή σου πρέπει να "παίρνεις" κάτι", φράση την οποία τότε, είχα παρεξηγήσει αρκετά, μιας και την είχα ερμηνεύσει όπως ήθελα (όπως αποδείχθηκε). Τι ήθελε να πει ο... ποιητής; Σίγουρα δεν ήθελε να πει να έχεις κάποιο "υλικό κέρδος", όπως ίσως να υπέθεσα εγώ. Σίγουρα, επίσης, δεν εννοούσε να έχεις κάποιο εγωιστικό όφελος από την σχέση σου με ένα άτομο, δηλαδή, κάποιο "εγωιστικό" συμφέρον όπως, πάλι, ίσως υπέθεσα εγώ. Σίγουρα, τέλος, δεν εννοούσε να έχεις πολύ "παράλογα" ή "άδικα" κριτήρια όταν επιλέγεις έναν άνθρωπο για να τον εντάξεις στον κοινωνικό σου κύκλο, κάτι που, μάλλον, υπέθεσα λανθασμένα εγώ. Με μεγάλη ευκολία, πλέον, μπορώ να πω ότι σκοπός και νόημα αυτής της φράσης ήταν το να επιλέγεις άτομα τα οποία μπορούν να σε κάνουν καλύτερο με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Και, εννοείται, αυτό δεν θα επέλθει μόνο από κάποια ενέργεια από μέρους τους προς εμάς, αλλά και το αντίθετο. Δεν είναι λίγες οι φορές άλλωστε που βοηθάμε τον εαυτό μέσα από την βοήθεια που προσφέρουμε στους άλλους.

Δεν χρειάζεται να μπω στην διαδικασία και να θέσω παραδείγματα για το ποιοι άνθρωποι πρέπει/μπορούν να είναι στην ζωή μας. Το πράγμα από κάποιο σημείο "χ" και έπειτα, "μιλάει από μόνο του". Όλοι έχουμε τα κριτήρια μας, και γνωρίζουμε πολύ καλά ποιοι τα πληρούν και ποιοι όχι. Η μόνη εξαίρεση στον κανόνα είναι όταν σε μια ενδεχόμενη σχέση μας με κάποιο πρόσωπο εμπλέκονται και βαθύτερα συναισθήματα τα οποία επηρεάζουν την κρίση μας και δεν μας αφήνουν να δούμε καθαρά. Παρόλα αυτά, ακόμα και σε αυτά τα... ακραία (αλλά και πολύ συνήθη) περιστατικά, υπάρχει ο... κώδων στο αυτί μας, αλλά και το... κόκκινο λαμπάκι που μας προειδοποιεί στο βάθος. Το θέμα είναι να ακούσουμε τον πρώτο, αλλά και να δούμε το δεύτερο. Μόνο και μόνο για να μην ξανακούσουμε να αντηχεί στα αυτιά μας ή στο μυαλό μας η φράση "Στα 'λεγα εγώ!!".

Νομίζω αυτό και μόνο αρκεί.

Εις το επανιδείν...+Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ 5 (πιθανοί) "στόχοι" για την νέα σεζόν

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Ναι ναι... το ξέρω. Το καλοκαίρι τελείωσε και πολύς κόσμος κλαίγεται γι'αυτό. Βασικά όχι "πολύς" αλλά ορισμένος. Έτσι και αλλιώς θα μου πείτε "που λεφτά για διακοπές πλέον;!;!" και δίκιο θα έχετε. Ακόμα όμως και εκείνοι οι οποίοι δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να επισκεφθούν κάποιον κοντινό/μακρινό προορισμό για να ξεκουραστούν, μπορούσαν να καταφύγουν στην πλησιέστερη παραλία για λίγες στιγμές δροσιάς. Επίσης, είναι αλλιώς να έχεις 5-10 μέρες άδεια και να πηγαίνεις κάθε μέρα για μπάνιο στο Αλεποχώρι ή ακόμα και στον Άλιμο, και αλλιώς να είναι Σεπτέμβρης και να σκέφτεσαι "του χρόνου πάλι...". Έπειτα είναι και οι μαθητές/φοιτητές στην μέση. Οι πρώτοι ετοιμάζονται για την νέα σχολική χρονιά, οι δεύτεροι αναμένουν τις εξεταστικές του μήνα...

"Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα" δηλαδή...

Ας δούμε όμως την "θετική" πλευρά της όλης κατάστασης: "Νέα σεζόν", που για εμένα, σημαίνει νέοι στόχοι. Καινούργια ξεκινήματα θα έλεγα επίσης, και ιδού 5 απλοί τρόποι να κάνουμε την καθημερινότητα μας λιιιιίγο καλύτερη και πιο... ζωντανή, ξεχνώντας και παράλληλα το καλοκαίρι 2017 που μας άφησε μόλις:




1) Γράψου γυμναστήριο (ή κάνε κάτι για το σώμα σου γενικά)! "Νους υγιής, εν σώματι υγιή". Και πέρα από αρχαία ρητά, στοχεύει και σε μια καλύτερη εμφάνιση για το καλοκαίρι '18 που δεν θα αργήσει να έρθει...Εδώ θα'μαι και εδώ θα'στε.




2) Ξεκίνα ένα χόμπι! Οι επιλογές είναι αμέτρητες και πολλές από αυτές οικονομικότατες (δεδομένου συνθηκών). Στο μενού είναι από παραδοσιακοί χοροί, μέχρι ράψιμο...!




3) Υιοθέτησε/αγόρασε ένα κατοικίδιο! Σκυλί, για τους πιο αποφασισμένους, χρυσόψαρο για τους... τεμπέληδες. Μόνο φρόντισε να είσαι και υπεύθυνος/η...





4) Σύσφιξε τις σχέσεις σου με όλους εκείνους τους γνωστούς/φίλους που έχεις αφήσει (και σε έχουν αφήσει) να αραχνιάσουν στην λίστα επαφών του κινητού σου ή στην ομάδαν "φίλων" σου στο facebook. Έλα, παραδέξου το... κάποιους δεν τους έχεις δει από κοντά εδώ και καιρό (ή και καθόλου).


5) Κάνε κάτι για το "κοινωνικό σύνολο". Ουαου.. τι είπες τώρα. Για να το κάνω πιο λιανά, η εν λόγω ενέργεια μπορεί να είναι είτε εθελοντική εργασία για κάποιο σκοπό (αυτό ίσως να έχει γίνει και μορφή εργασίας σήμερα για την απόκτηση της τρισκατάρατης "προϋπηρεσίας...), μια ανάδωση, ή ακόμα και να μαζέψεις τα σκουπίδια στην γειτονιά σου. Ακούγεται τραβηγμένο, αλλά όταν "λειτουργεί"... λειτουργεί.

Μην πιαστείτε μόνο από αυτά αν δεν σας ικανοποιούν. Δείτε το σαν βάση για να βρείτε αυτά που θα σας δώσουν ερέθισμα για κάτι καινούργιο το επόμενο διάστημα. Οτιδήποτε και να είναι αυτό. Αν είναι κάτι που εν τέλει θα κοιτάτε πίσω και θα λέτε "πολύ -λυτρωτική/εξαγνιστική- αυτή μου η επιλογή" (ή κάτι αντίστοιχο anyway), τότε πράξατε ορθά.

Εις το επανιδείν...   +Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ αδιέξοδο ή επαναπροσδιορισμός;

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Μόνοι μας κλείνουμε τους δρόμους που μπορούν να μας οδηγήσουν σε καινούργιες αναζητήσεις και προορισμούς. Δεν είναι η ζωή, οι συνθήκες και τα γεγονότα τα οποία μας αποκλείουν μονοπάτια και οδούς προς κάτι καινούργιο, διαφορετικό και, πιθανώς, καλύτερο. Εμείς είμαστε οι υπαίτιοι που δεν μπορούμε να βρούμε εναλλακτικές και απλώς μένουμε στο ότι τα πράγματα δεν πήγαν όπως θέλαμε και κάτι... στράβωσε στην πορεία. Ε λοιπόν αυτό είναι κάτι που όλοι οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε και να αποδεχτούμε. Να... καταπιούμε θα έλεγε κανείς, αυτήν την ξινόπικρη γεύση μιας προσωρινής αποτυχίας (κλείστε νοητά και την μύτη σας, βοηθάει από ότι λένε) και να πάμε παρακάτω. Όσο πιο γρήγορα το κάνουμε, τόσο πιο γρήγορα θα βρούμε πάλι τους ρυθμούς μας και θα αρχίσουμε να κατευθυνόμαστε ξανά προς τους επιθυμητούς στόχους και στις θεμιτές επιδιώξεις μας.


Δύσκολο και πολλές φορές αρκετά ψυχοφθόρο, το να προσπαθείς και πάλι για κάτι (ενδεχομένως από την αρχή) όμως σίγουρα αξίζει τον κόπο. Στην τελική, σκεφτείτε και το εξής: Και αν ο αρχικός μας σχεδιασμός δεν ήταν σωστός; Και αν το βασικό μας πλάνο δεν ήταν εν τέλει ο καλύτερος τρόπος προσέγγισης; Και αν υπάρχει κάποια άλλη μέθοδος καλύτερη; Μεταξύ μας, σίγουρα υπάρχει. Πολύ απλά, δεν ξέρουμε να "χάνουμε". Και όχι μόνο δεν ξέρουμε να "χάνουμε", αλλά δεν γνωρίζουμε πως αρκετές φορές, εκτός του ότι από μία ήττα στον στίβο της ζωής μαθαίνεις περισσότερα από μια νίκη, είναι και αυτές οι "αναγκαίες" ήττες που τελικά μπορούν να μας οδηγήσουν προς την... νίκη, δηλαδή το επιθυμητό αποτέλεσμα. Σταμάτα λοιπόν να βλέπεις το τέλμα, και δες το τέρμα που σε περιμένει στο βάθος. Το ότι δεν θα φτάσεις έτσι όπως ήθελες, δεν σημαίνει ότι δεν θα φτάσεις καθόλου. Σημαίνει μόνο πως, μάλλον, θα φτάσεις με..."ανταπόκριση".



Θα φτάσεις όμως.

Εις το επανιδείν...   +Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ ζώντας μακρυά από τους δικού σου ανθρώπους

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Και έρχεται η ώρα, να πας από το δημοτικό στο γυμνάσιο, μετά στο λύκειο και, ακόμα πιο μετά, ίσως, στην σχολή σου. Και έρχεται η ώρα, να φύγεις από το σπίτι για να πας να μείνεις μόνος σου, όντας "ανεξάρτητος" και ενήλικος πλέον. Άλλες πάλι φορές, πιο συχνά τώρα τελευταία, έρχεται η ώρα να φύγεις από το χωριό, την πόλη ή και την χώρα σου. Είναι και εκείνες οι φορές που πρέπει να αλλάξεις δουλειά και εργασιακό περιβάλλον, αλλά και οι άλλες που "χωρίζεις" και πρέπει να προχωρήσεις. Πολλές και διαφορετικές οι περιπτώσεις μεταβατικών σταδίων και αλλαγών στην ζωή μας, αλλά όλες έχουν ένα κοινό στοιχείο το οποίο είναι: Οι άνθρωποι που αφήνουμε πίσω μας.


Συγγενείς, σύντροφοι, "κολλητοί", φίλοι ή απλά γνωστοί, όλοι άτομα τα οποία αναγκαζόμαστε να... "παρατήσουμε" για τον έναν ή τον άλλο λόγο, κομμάτια από την ζωή και, ίσως, της καθημερινότητας μας. Συνοδοιπόροι μας πλέον, οι αναμνήσεις που κουβαλάμε με τις υπόλοιπες αποσκευές του μυαλού μας, και όλες οι εμπειρίες με όσα ζήσαμε με αυτά τα άτομα. Καλές, κακές, γλυκόπικρες, όλες εκεί για να μας κάνουν παρέα. Σίγουρα σήμερα με τα social media και τις σύγχρονες μεθόδους επικοινωνίας που υπάρχουν, μπορούμε να έρθουμε πολύ άμεσα σε επαφή με κάποιον ο οποίος είναι μακρυά μας, συγκριτικά με παλαιότερα όπου ο μοναδικός τρόπος ήταν η αλληλογραφία ή ένα χρονοβόρο ταξίδι, όμως, παρόλα αυτά, η απόσταση παραμένει "αγεφύρωτη". Ένα τόσο κοινωνικό ον όπως ο άνθρωπος, αδυνατεί να λειτουργήσει σωστά όταν δεν έχει "τα δικά του πρόσωπα" γύρω του, ή τουλάχιστον να λειτουργήσει στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Καλώ ή κακώς, η συναισθηματική υγεία, είναι το ίδιο σημαντική με την ψυχική, αλλά και την σωματική.

Μια φωτογραφία, ένα μήνυμα ή ακόμα και ένα ρούχο, είναι ικανά για να μας φέρουν πιο κοντά με όλους εκείνους οι οποίοι μας λείπουν. Έστω και για λίγο, έστω και αμυδρά, ξεγελάμε το νου μας, και ταξιδεύουμε κοντά στα αγαπημένα μας πρόσωπα. Πέραν όμως από αυτά που κάνουμε για να δραπετεύσουμε από την δική μας καθημερινότητα, για να εισβάλουμε και πάλι για λίγο στην δική τους, θα πρέπει να γνωρίζουμε και το ακόλουθο: Καλώς ή κακώς, όλα αυτά είναι εικονικά. Η νοσταλγία παραμένει, και η "απώλεια" υπάρχει.

Και... ξέρεις κάτι. "Σου λείπει." Το θετικό είναι ότι, μάλλον, το ξέρει και αυτός/αυτή.


Εις το επανιδείν... +Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ οι καλύτερες διακοπές πλέον...

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
...είναι εκείνες οι οποίες γίνονται είτε στο πάλαι ποτέ εξοχικό σπίτι του χωριού που σνομπάραμε, είτε σε εκείνα φίλων και γνωστών οι οποίοι δύναται να μας φιλοξενήσουν για φέτος το καλοκαίρι. Ίσως με το σκεπτικό ότι του χρόνου θα κάνουμε και εμείς κάτι αντίστοιχο για να ανταποδώσουμε την κίνηση, καβατζώνοντας αυτόματα τις επόμενες διακοπές τους. Και γιατί όχι μεταξύ μας; Όλοι στην ίδια ή σε παρόμοια θέση δεν βρισκόμαστε άλλωστε;


Σε αυτό το σημείο θα ήθελα και να εξομολογηθώ κάτι. Ε λοιπόν αυτό είναι μια πλευρά της "κρίσης" που ίσως μου αρέσει λίγο. Ω ναι. Αν και λάτρης των διακοπών σε μακρινούς προορισμούς και σε μέρη για εξερεύνηση και γενική αλλαγή περιβάλλοντος, νομίζω ότι η προσφυγή στα προαναφερθέντα μέρη είναι κάτι που θα μας βοηθήσει πολύ. Αφενος, θα μάθουμε να εκτιμάνε αυτό που έχουμε/είχαμε, και τόσο καιρό εμμέσως -πλην σαφώς- απορρίπταμε και, αφετέρου, θα καταφέρουμε να περάσουμε πιο ουσιαστικό χρόνο με γνωστούς και φίλους. Κάνουμε ένα ακόμα βήμα στο να μάθουμε να μοιραζόμαστε και να παρέχουμε ότι μας προσφέρουν. Οι άλλοτε επιλογές διακοπών φαντάζουν τώρα πολυτέλειες και μάλλον ως κάτι απλησίαστο, όπως και να έχει, και αυτοί οι οποίοι καταφέρνουν ακόμα να κάνουν την οποιαδήποτε εξόρμηση, μετρούν και το τελευταίο ευρώ έτσι ώστε να βρίσκονται εντός "προϋπολογισμού" που είχε προηγηθεί.


Γι'αυτό λοιπόν, προτιμήστε "χωριό παππού ή γιαγιας" για εφέτος το καλοκαίρι, χωρίς πολλά-πολλά, και δίχως δεύτερες σκέψεις. Αν τύχει και πάρτε και κανέναν γνωστό μαζί σας (ή τουλάχιστον προσκαλέστε κατά προτίμηση κάποιον που έχει και εκείνος εξοχικό), έτσι ώστε να υπάρχει και το ενδεχόμενο να σας "βολέψει" του χρόνου. Και μην το παρεξηγείται αυτό που σας προτεινω. Αλληλεγγύη ονομάζεται και δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση εκμετάλλευση. You know... Βόηθα με να σε βοηθώ που λένε;

Εις το επανιδείν...+Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ δεν φταίνε οι δευτέρες. εσύ φταις...

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Πολλές είναι οι φορές που ακούμε ότι η Δευτέρα είναι η χειρότερη μέρα της εβδομάδας. Το επταήμερο μόλις έχει ξεκινήσει, 5 ολόκληρες μέρες μεσολαβούν μέχρι το Σαββατοκύριακο, μικροί και μεγάλοι αναστενάζουν στην θέα αυτών, αφού καλούνται να αντιμετωπίσουν -για ακόμη μια φορά- σχολείο, δουλεία, υποχρεώσεις κοκ, ο καθένας τα δικά του...

Η Τρίτη, φαντάζει και αυτή μία "αδιάφορη" μέρα. Αφενός είναι μετά την Δευτέρα, που σημαίνει ότι απομένουν 4 ημέρες μέχρι το Σάββατο, αφετέρου δεν είμαστε καν στην μέση του "δρόμου" μέχρι το πολυπόθητο 2ήμερο. Η Τετάρτη, πάλι, είναι το μέσο των καθημερινών. Στην αρχή της, είναι απλώς ακόμα μία μέρα που πρέπει να περάσει, μέχρις ότου φτάσει η Πέμπτη, μια ανάσα μέχρι την ωραίτερη μέρα της εβδομάδας. Είναι η μέρα που η κούραση αρχίζει να βγαίνει και η αναμονή της Παρασκευής αρχίζει να αυξάνεται κατακόρυφα. Όμως, το πέρας της σηματοδοτεί αρκετά. (When Wednesday is over, the week is over!). Η Πέμπτη, ή αλλιώς, προ-Παρασκευή, είναι αυτό και μόνο. Μια ημέρα πριν την τελευταία μέρα των καθημερινών, την ημέρα που όλοι περιμένουν πως και πως. Για την Παρασκευή δεν χρειάζονται και πολλά λόγια...

Καλά όλα αυτά (και γνωστά θα έλεγα) όμως πολύ λάθος σαν σκεπτικό και τρόπος αντιμετώπισης των ημερών. Με αυτήν την λογική, εξαιρώντας τις αργίες, διακοπές και άδειες που μεσολαβούν, σπαταλάμε τα 4,5-5/7 της ζωής μας και στοχεύουμε μόνο στα 2 από τα 7 που απομένουν. Αν σκεφτεί κανείς ότι την Κυριακή απόγευμα-προς βράδυ μας πιάνει και μια γκρίνια που αύριο ξημερώνει πάλι Δευτέρα, τότε, τι μένει; Νομίζω οφείλουμε όλοι να το δούμε λίγο διαφορετικά το θέμα. Δεν φταίει η Δευτέρα σαν μέρα, ούτε η Τρίτη, ούτε η Τετάρτη κοκ που τις θεωρούμε κενές ή ακόμα και βαρετές ημέρες. Απλώς, δεν τις αντιμετωπίζουμε όπως πρέπει. Η Δευτέρα, θα έπρεπε να θεωρείται ως μέρα για καινούργια ξεκινήματα και θέσπιση νέων στόχων. Η Τρίτη και η Τετάρτη, είναι, προσωπικά, 2 από τις καλύτερες μέρες για να βγει κανείς έξω για ποτό, φαγητό ή απλά μια βόλτα. Η Πέμπτη, είναι, το λιγότερο, ημέρα πρεμιέρας για τους κινηματογράφους. Κλπ κλπ.


Κάθε μέρα, είναι ένα σύνολο στιγμών. Μοναδικών στιγμών. Ευκαιριών, αλλά και πιθανοτήτων, που δεν πρόκειται να ξανά-εμφανιστούν μπροστά μας, τουλάχιστον έτσι ακριβώς όπως ήρθαν την τελευταία φορά. Οφείλουμε να ζούμε την κάθε μέρα εις βάθος, και να απολαμβάνουμε το σύνολο της στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Διότι, όχι φίλε αναγνώστη. Δεν φταίει η Δευτέρα που βαριέσαι να πας στην δουλεία, στο σχολείο ή οπουδήποτε αλλού "πρέπει" να πας. Φταίει το γεγονός ότι ζεις μάλλον πιο πολύ με αυτό το "πρέπει" και όχι με το... "θέλω"...

Εις το επανιδείν...  +Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ "αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας...

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
...θα πας εκεί που κοιτάς...".




Είναι γνωστό ότι ως είδος, αποπροσανατολιζόμαστε πολύ εύκολα και πολύ γρήγορα από τον οποιοδήποτε στόχο μας ή προορισμό μας. Οι "σειρήνες" που μας περιμένουν στον δρόμο μας προς αυτούς, δεν χάνουν ευκαιρία για ευκαιρία για να μας τραβήξουν την προσοχή και το ενδιαφέρον μας, με απώτερο σκοπό να μας πλανέψουν με μια γλυκιά μελωδία που μπερδεύει τον νου. Είναι λίγο και που εμείς δεν θέλουμε (ή δεν μπορούμε) να κυνηγήσουμε αυτό που ακριβώς θέλουμε, είναι βέβαια και η τάση που μας διακατέχει για την εύκολη λύση που υποβοηθά αυτό το φαινόμενο. Είναι, όμως, και λίγο που δεν ξέρουμε τι θέλουμε εν τέλει, αλλά και που "το ένα μας ξινίζει, και το άλλο μας βρωμάει".

Παιδιά, σοβαρευτείτε. "Η ζωή είναι πολύ μικρή" για να αναλωνόμαστε σε ανούσια πράγματα, ανούσιες ασχολίες, ανούσιες γνωριμίες κοκ. Είναι πιστεύω καιρός που πρέπει όλοι να βρούμε τι είναι αυτό που πραγματικά μας ευχαριστεί και μας κάνει να νιώθουμε καλά, και έχοντας αυτό ως κατευθυντήρια γραμμή να το κυνηγήσουμε. Αν δεν εντοπίσουμε τι είναι αυτό το οποίο θέλουμε να κάνουμε/βρούμε/είμαστε και δεν έχουμε επιστήσει την προσοχή μας σε αυτό καθ' όλη την πορεία μας (γνωστή και ως ζωή), το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι απλά να υπάρχουμε και... περιστασιακά να λέμε ότι "ζούμε".

Αυτός μας εκμυστηρεύεται και ο αποψινός προβληματισμός "σφηνάκι" μέσω του τίτλου του. Αν δεν ταυτίζεται ο προορισμός σου με τις "ακτές" που κοιτάς, τότε πολύ φοβάμαι ότι θα συνεχίζεις να ναυαγείς σε μέρη και νησιά αγνώστων γεωγραφικών μηκών, και η επαναφορά και πάλι στο πλοίο της γραμμής θα είναι ολοένα και δυσκολότερη. Εγώ δεν σου λέω να μην περιπλανηθείς και σε άγνωστα μονοπάτια σήμερα. Σου λέω να μην χαθείς.




Εις το επανιδείν...+Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ "άλλα λέω και άλλα κάνω, πως να σου το πω..."

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω αναρωτηθεί, το πόσο πιο εύκολα και καλύτερα θα ήταν τα πράγματα αν ο κόσμος "έκανε", αντί να "λέει". "Έπραττε", αντί να "δηλώνει". "Ποιούσε", αντί να "υπόσχεται". "Ενεργούσε", αντί να "ισχυρίζεται". Γενικά, αν από τα λόγια, περνούσε στις πράξεις, αλλά και τα έργα. Σίγουρα, στους περισσότερους, η φιγούρα η οποία θα τους ερχόταν στον νου θα ήταν εκείνη ενός πολιτικού, ο οποίος μετά το πέρας της προεκλογικής του εκστρατείας, καθώς επίσης και της ενδεχόμενης πολιτικής του νίκης, θα έκανε τα μισά (στην καλύτερη περίπτωση) από αυτά που θα είχε υποσχεθεί. Και δίχως άδικο, μεταξύ μας. Ο σημερινός προβληματισμός όμως δεν απευθύνεται σε αυτό το προφανές παράδειγμα ενός πολιτικού, αλλά σε κάτι αρκετά πιο κοντινό σε εμάς. Σε τι αναφέρομαι; Σε εμάς τους ίδιους φυσικά.


Μην μου πείτε ότι δεν το κάνετε. Θα λέτε ψέμματα και το ξέρετε. Ας πάρουμε ένα πολύ απλό και καθημερινό παράδειγμα, χωρίς όμως να περιοριστούμε σε αυτό. Πόσες είναι οι φορές που είπατε σε κάποιον γνωστό σας "θα τα πούμε" και δεν τον πήρατε ούτε ένα τηλέφωνο; Σίγουρα δεν είναι μια και δύο. Και καλά τώρα θα μου πείτε ότι αυτή η φράση είναι τελείως τυπική και όλοι την λέμε, όμως, την ίδια στιγμή, "κακό πράγμα η συνήθεια" θα υποστήριζε κάποιος. Ας μην μείνουμε όμως αυτό, και ας περάσουμε και λίγο στην έννοια της αλληλεγγύης και της συνεισφοράς. Βλέπουμε που και που διαφημίσεις στην τηλεόραση ή στο διαδίκτυο, περί καταστάσεως τριτοκοσμικών χωρών, πείνας, φτώχειας και αρρώστιας. Λυπούμαστε και σκεφτόμαστε πόσο στεναχωριόμαστε για την κατάσταση αυτή, βαριαναστενάζοντας, σκεπτόμενοι το πόσο θα θέλαμε να βοηθήσουμε αυτόν τον κόσμο αν ήταν κοντά μας. Βγαίνουμε από το σπίτι και συναντάμε μεμονωμένα τέτοια περιστατικά μπροστά μας, ανθρώπους που μένουν στον δρόμο τρώγοντας από τα σκουπίδια, και ουδεμία κίνηση κάνουμε για να τους βοηθήσουμε. Συγκεκριμένα, μπορεί να μην αισθανθούμε καν τα ίδια με εκείνα που νιώσαμε όταν είδαμε εκείνη την διαφήμιση στην τηλεόραση!

Γιατί αυτό; Τι είναι εκείνο το οποίο μας κάνει να αδρανούμε σε ότι "κατά τα άλλα" μας "απασχολεί" και μας προβληματίζει; Είναι οι δικές μας σκοτούρες που τελικά δεν μας αφήνουν να ενεργήσουμε και μας αφοπλίζουν ολοκληρωτικά; (την πλειοψηφία τουλάχιστον). Είναι απλή υποκρισία και "δηθενισμός" αυτό που μας διακρίνει; Ειλικρινά δεν ξέρω. Το χειρότερο όμως είναι το εξής: Ακόμα και εγώ που γράφω αυτό το κείμενο και δείχνω να θέλω να "ταρακουνήσω" τους αναγνώστες, αλλά ακόμα και οι ίδιοι οι αναγνώστες που ενδεχομένως να συμφωνούν και να γνέφουν καταφατικά το κεφάλι διαβάζοντας αυτό το κείμενο, πάλι, αμφότεροι, τα ίδια θα κάνουμε.

Μας προκαλώ λοιπόν όλους, να με βγάλετε ψεύτη.


Εις το επανιδείν...+Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ τον συγχωρείς τον... "θωμά" ή όχι;

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Κάθε λίγο και λιγάκι, μαζί με 2 συναδέλφους από την δουλειά, θέτουμε αυτό που θα ονόμαζε κάποιος "υπαρξιακά -και μη- ερωτήματα" στα οποία καλούμαστε όλοι να απαντήσουμε. Δεν θα σας κρύψω ότι εγώ είμαι αυτός ο οποίος τα επιλέγει τις περισσότερες φορές, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να απαντήσω και όπως θα ήθελα ενίοτε (δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό -μη με ρωτάτε). Για να σας βάλω λίγο στο κλίμα, τα ερωτήματα στα οποία αναφέρομαι δεν είναι άλλο από προβληματισμούς, οι οποίοι έχουν να κάνουν με ότι μπορείτε να φανταστείτε και το αντικείμενο σχολιασμού που τίθεται κάθε φορά μπορεί να είναι σχετικό με κατηγορίες όπως η πολιτική και τα ταξίδια, ή, επίσης, με θέματα όπως οι σχέσεις και τα προσωπικά όνειρα-στόχοι.

Μια από τις ερωτήσεις που έχει τεθεί λοιπόν, είναι και η ακόλουθη: "Μπορείς να συγχωρήσεις την απιστία;". Στην αρχή όπως ήταν φυσικό, υπήρξε ένα γελάκι αμηχανίας και μερικοί αστεϊσμοί επί του θέματος μεταξύ μας και έπειτα, ενός λεπτού σιγή. Η ατμόσφαιρα βάρυνε προς στιγμήν και στην συνέχεια άρχισε να λέει ο καθένας με την σειρά του την άποψη του, επιχειρηματολογώντας παράλληλα προς στήριξη της. Δεν θα σας κρύψω ότι υπήρχαν διαφωνίες και αντιγνωμία, οπότε θεωρήσαμε καλό να θέσουμε το εν λόγω ερώτημα και σε άλλους, έτσι ώστε να έχουμε μια πιο σφαιρική εικόνα για το τι πιστεύει ο κόσμος επ' αυτού. Ειλικρινά εξεπλάγην από τις απαντήσεις που έλαβα. Ορισμένοι ήταν απόλυτοι και κάθετοι δηλώντας ένα ξερό "όχι", ενώ κάποιοι (αρκετοί) υποστήριξαν πως θα ήταν πιο διπλωματικοί στην προσέγγιση του θέματος. Ακούγοντας προσεχτικά τα επιχειρήματα των δεύτερων, ενώ αρχικά ήμουν ταγμένος με το ποσοστό των πρώτων, άρχισα να βλέπω και την δική τους οπτική γωνία αλλά και το πρίσμα υπό το οποίο εξέταζαν και απαντούσαν στον "προβληματισμό" αυτό.

Οι μεν, οι... "όχι", στήριξαν την απάντηση τους πάνω στην εμπιστοσύνη που χάνεται μετά από ένα τέτοιο γεγονός, στην δόση προδοσίας που συμπεριλαμβάνεται σε αυτήν την πράξη, αλλά και στο πόσο δύσκολο είναι να ξαναδείς τον άνθρωπο σου με τον ίδιο τρόπο μετά. Οι δε, οι "εξαρτάται κλπ" δικαιολόγησαν την άποψη τους βάζοντας και άλλα κριτήρια στο παιχνίδι όπως το "πως" και από "ποιον" θα το μάθαιναν, το τι θα έλεγε "ο/η κατηγορούμενος/η" όταν θα καλούταν να "απολογηθεί" , ενώ έκαναν παράλληλα και άλλες ερωτήσεις/σχόλια όπως, "αφού δεν πότιζες την αυλή σου, γιατί παραπονιέσαι που την πότισε ο γείτονας;" κοκ.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά με "ταρακούνησε" η τελευταία προσέγγιση στο θέμα. Σίγουρα, για να απιστήσει κάποιος, η σχέση στην οποία βρίσκεται είναι προβληματική. Τις περισσότερες φορές, δεν θα έπρεπε καν να μέναμε έκπληκτοι σε ένα τέτοιο συμβάν, αφού θα υπήρχαν λόγοι που οδήγησαν σε αυτό και απλά εμείς θα αγνοούσαμε τα σημάδια. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν δικαιολογώ σε καμία περίπτωση αυτόν τον τρόπο διαχείρισης μιας προβληματικής σχέσης (κέρατο), όμως, την ίδια στιγμή, αρχίζω να σκέφτομαι και το εξής: Όταν απαντάς "όχι", στην ερώτηση "Μπορείς να συγχωρήσεις την απιστία;", ποιον "αρνείσαι" να συγχωρήσεις τελικά; Τον "άλλον" ή εσένα;


Εις το επανιδείν...+Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ περί...διαμόρφωση χαρακτήρα ο λόγος

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Ο "λαός", πιστεύει πως όχι. Ο περισσότερος κόσμος, συμφωνεί με αυτό. Κάποιοι (συγκαταβατικοί ή άνθρωποι επιρρεπείς στους συμβιβασμούς) υποστηρίζουν πως ναι. Ορισμένοι, δηλώνουν πως ο άνθρωπος δεν αλλάζει, αλλά τον αλλάζουν. Ελάχιστοι, το έχουν καταφέρει και είναι (είτε ψευδώς είτε όχι) υπερήφανοι για αυτό. "Εγώ, εμείς και εσείς" όντας περισσότερο διπλωματικοί και ουδέτεροι στην πλειοψηφία των ζητημάτων που αναλύουμε, θεωρούμε ότι η απάντηση βρίσκεται κάπου στο ενδιάμεσο.

Κατά μία έννοια και σε μια συνήθη πραγματικότητα, ο άνθρωπος διαμορφώνει τον χαρακτήρα και την συμπεριφορά του καθ όλη την διάρκεια της ζωής του, και αυτό, όχι απαραίτητα επειδή μαθαίνει κάτι καινούργιο, αλλά επειδή βιώνει κάτι νέο ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Η κάθε νέα εμπειρία αφομοιώνεται και μετατρέπεται πέρα από γνώση, νέο στοιχείο και κομμάτι του εαυτού μας, καθώς και μέρος της συμπεριφοράς μας. Η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται συνεχώς, με αποτέλεσμα η διαμόρφωση του χαρακτήρα μας να είναι, θεωρητικά, ατελείωτη. Όσο πιο έντονο, τραυματικό ή "δυνατό" είναι το βίωμα μας, τόσο πιο εμφανής είναι και η αλλαγή σε εμάς.

Και κάπου εδώ όμως αρχίζει να αναδύεται και η... "απάντηση" που ψάχνουμε να βρούμε. Η αλήθεια είναι ότι παρά ελαχίστων εξαιρέσεων (οι οποίες αναφέρονται σε γεγονότα τα οποία φέρνουν τα λεγόμενα "πάνω-κάτω"), μονάχα τα παρακλάδια και οι ακριανές πτυχές του χαρακτήρα μας αλλάζουν, αφού ο κυρίως κορμός/σκελετός του, παραμένει ίδιος και σταθερός. Κάποιοι ειδικοί δηλώνουν ότι ο εν λόγω χαρακτήρας μας διαμορφώνεται μέχρι την ηλικία των 7 ετών. Άλλοι υποστηρίζουν ότι κατά την εφηβεία -ηλικία που μπορεί να αποβεί η πιο καθοριστική ηλικιακή περίοδος για την διαμόρφωση του χαρακτήρα μας- η ανθρώπινη συμπεριφορά παίρνει την τελική κλίση της με ελάχιστα περιθώρια μελλοντικής εναλλαγής. Είναι άραγε τόσο "άτρωτο" το κέλυφος το οποίο την περικλείει;

Αυτό δυστυχώς, είναι κάτι που τελικά διαφέρει στον καθένα μας. Κατ' εμέ είναι κάτι που ο καθένας ανακαλύπτει και συνειδητοποιεί στην ζωή πολύ αργότερα, ενδεχομένως στα βαθιά γεράματα. Ο εγωισμός και το γόητρο της ηλικίας μπορεί να μην τον αφήνουν να το παραδεχτεί, όμως μέσα του το αισθάνεται (για μια "υπερηφάνεια" και μια "αλαζονεία" ζούμε έτσι και αλλιώς). Και μπορεί "ο λύκος και αν εγέρασε και άσπρισε το μαλλί, μήτε την γνώμη του άλλαξε μήτε την κεφαλή του", το ζήτημα είναι να βρει μια καλή "βαφή", και να μην χρειαστεί να κάνει τα άλλα δύο.

Εις το επανιδείν...+Vaggelis Episkopo

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ η... "εκδίκηση" της τηλεόρασης

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται το φαινόμενο της επανεμφάνισης δημοφιλών τηλεοπτικών εκπομπών -γνωστά και ως reality show- τα οποία έκαναν "θραύση" προς τα τέλη της δεκαετίας του '90, αλλά και σχεδόν μέχρι το μέσο της δεκαετίας του '00. Όλοι νομίζω θυμόμαστε πολύ καλά τον "πάταγο" που είχε κάνει ο πρωτοεμφανιζόμενος (τότε) "Μεγάλος Αδελφός", και τα πρωτοφανή νούμερα τηλεθέασης τα οποία σημείωνε το κάθε επεισόδιο κατά την προβολή του. Κάθε βράδυ, οι περισσότεροι τηλεθεατές παρέμεναν συντονισμένοι στην τηλεοπτική συχνότητα του καναλιού που το παρουσίαζε, και αποσβολωμένοι παρακολουθούσαν τις "ζωές" των ατόμων που είχαν απομονωθεί σε ένα σπίτι για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, με σκοπό να διεκδικήσουν ένα μεγάλο χρηματικό έπαθλο.

Στην συνέχεια, και μετά την επιτυχία που σημειώθηκε από το πρώτο, ακολούθησαν κάθε λογής "show" τα οποία πάνω-κάτω είχαν παρόμοιο "concept" με μικρές αλλαγές και διαφοροποιήσεις ανά περίπτωση. Τραγουδιστικά show, κοινωνικά reality, trash εκπομπές, "φάρμες", "μπαρ", "τοίχοι" και "νησιά....επιβίωσης", όλα με την σειρά τους κατέκλυσαν το τηλεοπτικό πρόγραμμα, κατακτώντας το ενδιαφέρον του τηλεοπτικού κοινού. Και δεν ήταν βέβαια μόνο το γεγονός ότι τα show αυτά ήταν άκρως πρωτοποριακά ο λόγος για την επιτυχία τους, αλλά και η υπερδιαφήμιση και υπερέκθεση που εισέπρατταν και από άλλες εκπομπές επίσης. Όπως ήταν φυσικό, κάποια η στιγμή η φούσκα άρχισε να ξεφουσκώνει, και το ενδιαφέρον προς αυτό το είδος τηλεοπτικής ψυχαγωγίας "πήρε την κάτω βόλτα". Αναμφίβολα πολλοί ήταν οι παράγοντες που συντέλεσαν στο γεγονός αυτό, όμως προσωπικά πιστεύω ότι οι αιτίες βρίσκονται κάπου ανάμεσα στο μπούχτισμα του κόσμου, αλλά και την φθορά που είχε αρχίσει να υφίσταται και η τηλεόραση εν γένει.  


Όπως όλα δείχνουν, όμως, η "μικρή οθόνη" δεν είχε πει ακόμα την τελευταία της κουβέντα. Το διάστημα το οποίο ο κόσμος άρχισε να απαρνείται την τηλεόραση, χαρακτηρίζεται από την μεγάλη ακμή του Internet και των παροχών του, καθώς επίσης και από την οικονομική ευχέρεια και εικονική ευημερία που επικρατούσε, οι οποίες έδιναν στον κόσμο πιο πολυτελείς και εναλλακτικές μορφές διασκέδασης από το να μείνουν στο σπίτι και να παρακολουθήσουν τηλεόραση. "Και ύστερα, ήρθε η... κρίση". Τα όρια στενέψαμε και οι επιλογές διασκέδασης του κόσμου μειώθηκαν. Ανέσεις οι οποίες υπήρχαν έπαψαν υπάρχουν και ο κόσμος έπρεπε να στραφεί και πάλι σε οικονομικές μορφές ψυχαγωγίας, όπως η "παραμελημένη"... τηλεόραση". Και η αλήθεια είναι πως η επιστροφή αυτή δεν έγινε αμέσως. Το πλήγμα που επέφερε η οικονομική κρίση και στην τηλεοπτική showbiz ήταν αρκετά μεγάλο, με σειρές και εκπομπές να κόβονται η μια μετά την άλλη. Εργαζόμενοι έχαναν τις δουλειές τους και έμεναν απλήρωτοι, ενώ η λάμψη και η αίγλη που είχε ο χώρος αυτός ήταν πλέον μια θολή ανάμνηση.



Κάπου λοιπόν εκεί προς το τέλος που έμοιαζε να έρχεται, κάποιος ή κάποιοι είχαν την εξής ιδέα: "Αφού ο περισσότερος κόσμος πλέον δεν βγαίνει και μένει μέσα στο σπίτι, γιατί να μην επαναφέρουμε μια δοκιμασμένη-επιτυχημένη-ξεχασμένη συνταγή, έτσι ώστε να τον 'ξανακερδίσουμε';". Έτσι και αλλιώς, δεν είναι ότι θα έχει και άλλη επιλογή για κάποιο άλλο είδος διασκέδασης με την παρούσα κατάσταση που επικρατεί. Και να σου μετά από λίγο καιρό το "φαινόμενο Survivor".

Συμπέρασμα;

Δεν είναι μόνο η νοσταλγία εκείνων των ημερών "ακμής" που έχει λείψει στον κόσμο και φαντασιώνεται να ξαναζεί. Είναι και η αδυναμία να οραματιστεί ένα καλό παρόν, όπως επίσης και ένα καλύτερο μέλλον. Και έτσι. εν τέλει, τουλάχιστον όπως όλα δείχνουν μέχρι τώρα, η τηλεόραση είναι αυτή που θα έχει το "τελευταίο γέλιο", μέσα από αυτήν την εξαναγκαστική επιλογή διασκέδασης που προσφέρει, και η οποία είναι για πολλούς (τους περισσότερους) μονόδρομος.


Εις το επανιδείν...+Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »