yannidakis@gmail.com

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελίνα Ιωάννου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελίνα Ιωάννου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

ΣΠΙΘΕΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΡΤΙΟΥ ~ μάσκες, ηθελημένες ή αθέλητες

σε μία κοινωνία κατήφειας & παρακμής, βρίσκουμε τα εφόδια να αισιοδοξούμε

Καλησπέρα στους φίλους του +yannidakis! 
Το σημερινό θέμα μοιάζει κάπως περίεργο. Ενδεχομένως φλύαρο, αρκετά γενικό ή αφελώς φιλοσοφημένο. Όμως, είναι ένα θέμα που με απασχολεί συχνά και τελικά είναι πάντα επίκαιρο. 

Ποιο είναι το μεταίχμιο μεταξύ της αληθινής μας προσωπικότητας, των αληθινών μας συναισθημάτων και σκέψεων και της συμπεριφοράς που προβάλλουμε στους περιβόητους άλλους καθώς και στον ίδιο μας τον εαυτό; Ποια χαρακτηριστικά αποδίδουμε εμείς στον απέναντί μας, μην θέλοντας να δεχτούμε τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και γιατί να ενδίδουμε σε μια τέτοια επιλογή; Με άλλα λόγια, πόσες και ποιες είναι οι μάσκες που φοράμε εμείς ή αυτές με τις οποίες ντύνουμε τον άλλον; Τα καρναβάλια πέρασαν, οι μάσκες παραμένουν.
Η μάσκα λοιπόν μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Μία από αυτές στηρίζεται στην συνειδητή ή ασυνείδητη επιλογή μας του να κρύψουμε (ή προστατεύσουμε) ενδόμυχα συναισθήματα, σκέψεις, συμπεριφορές, καταστάσεις. Συμβαίνει μέσω των τυπικών συμπεριφορών που υιοθετούμε, που υπάγονται σε ορισμένους κανόνες ευγενείας αλλά και γενικότερα επικοινωνίας. Λέμε αυτό που θέλει ή περιμένει ο άλλος να ακούσει, με τον τρόπο που έχουμε όλοι συνηθίσει να ακούμε και στη συνέχεια να ερμηνεύουμε τα όποια λεγόμενα. Με αυτόν τον τρόπο γινόμαστε αρεστοί ευκολότερα, αλλά κυρίως, η επικοινωνία γίνεται ευκολότερη. Κατανοούμε τον συνομιλητή μας και γινόμαστε κατανοητοί, υιοθετώντας ένα πολυχρησιμοποιημένο μοντέλο επικοινωνίας. Όμως, δεν είναι μόνο η θέληση για αρέσκεια προς τους άλλους, ούτε μόνο η επιδίωξη μιας ομαλής και απλής επαφής που μας κάνει να αρκεστούμε στην τυπική συμπεριφορά. Συχνά, είναι και ο φόβος να αποκαλυφθεί ένα τρωτό σημείο, που θεωρούμε ότι διαφέρει από τα όσα τρωτά σημεία φέρουν οι υπόλοιποι και ότι, όχι απλά δεν θα γίνει κατανοητό ή αποδεχτό, αλλά θα προκαλέσει και αυτό με τη σειρά του φόβο στον άλλον αυτήν τη φορά. Αυτή η ανταλλακτική σχέση του φόβου δεν αφήνει τη μάσκα να αποκαλύψει πραγματικές, πολύ προσωπικές και μοναδικές πτυχές του εαυτού μας και μας στερεί τη δυνατότητα να μάθουμε την αντίδραση που θα είχαμε από τους άλλους, αλλά και τη δυνατότητα μιας αληθινής, ουσιαστικής επαφής που με τη σειρά της, θα φέρει το δέσιμο που τόσο (λογικά) αποφεύγουμε.

Βέβαια η μάσκα μπορεί να πάρει και άλλη μορφή. Μπορεί να είναι αυτή που τοποθετούμε εμείς οι ίδιοι σε κάποιον άλλον.  Υπάρχουν φορές, που δεν δεχόμαστε να δούμε την πραγματική αλήθεια στο πρόσωπο του άλλου, παρασυρόμενοι από προφανή στοιχεία, όπως αβάσιμα λόγια, ή από λιγότερα προφανή, όπως δικές μας προσδοκίες για τον άλλον που αντανακλούν στο πρόσωπό του βεβιασμένα από εμάς χωρίς αληθινά να υπάρχουν. Κάποιες άλλες φορές, δεν μπορούμε καν να δεχτούμε την αληθινή φύση του άλλου, κρίνοντας μόνο από συμπεριφορές που μας είναι ήδη γνώριμες και οικείες. Σε ένα άρθρο του doctv.gr που διάβαζα πρόσφατα και αφορούσε ένα απόσπαμα από το βιβλίο "Η θεωρία του σκοπού της ζωής" του Φ. Νίτσε, ο ίδιος έγραφε σχετικά με την τρέλα της ευγένειας: 
"Οι χυδαίοι άνθρωποι βλέπουν τα ευγενικά και γενναιόφρονα αισθήματα σαν κάτι να τους λείπει, να τους λείπει η ορθότητα, άρα – να τους λείπει -  η αληθοφάνεια. Όταν μιλούν γι’ αυτό, κλείνουν πονηρά το μάτι, σα να λένε: «κάποιο συμφέρον υπάρχει πίσω απ’ αυτό, δεν μπορεί κανείς να δει τι υπάρχει μέσα σε όλα τα πράγματα» και υποψιάζονται πως το ευγενικό πλάσμα γυρεύει να κερδίσει κάτι με έναν ελιγμό."

Πολλές σκέψεις, μπερδεμένες, συγχυσμένες, πολλές τυπικότητες και προκάτ συμπεριφορές είναι εκεί για να παραπλανήσουν και να παραποιήσουν τον αληθινό χαρακτήρα.
Τι επιλέγουμε να κρύψουμε συνειδητά ή ασυνείδητα; Τι φοβόμαστε ότι θα αντικρίσουμε και τι είναι αυτό που δεν αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει πίσω από τους τοίχους που οι ίδιοι έχουμε χτίσει;

Όταν έρχεται η ώρα που οι μάσκες πέφτουν, όταν οι τοίχοι γκρεμίζονται και οι τυπικές έως και ψεύτικες συμπεριφορές, οι αμήχανες αυτές στιγμές μένουν πίσω, τότε δημιουργείται ο χώρος για να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Συνήθως ερχόμαστε αντιμέτωποι με κάτι απροσδόκητο. Κάποιες φορές, μπορεί να είναι αρνητικό, να μην είχαμε ποτέ φανταστεί ότι κάτι τόσο σκοτεινό υπάρχει θαμμένο. Κάποιες άλλες όμως, συναντάμε ένα μεγαλείο ψυχής, έναν θησαυρό, που δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία τυπικότητα, με καμία τυπικότητα, με καμία κατασκευασμένη συμπεριφορά, με καμία τυποποιημένη, αλλοιωμένη εικόνα του άλλου μας εαυτού. 
Η αλήθεια που αποκαλύπτεται, όπως και αν είναι, παραμένει πάντα λυτρωτική.

Για κάθε μεγαλείο ψυχής που δεν πρέπει να σταματάμε να ελπίζουμε ότι υπάρχει.+Elina Ioannou 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΣ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΘΕΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

ΣΠΙΘΕΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ~ δημήτρης μυταράς: οι αναμνήσεις μου, ένα προσωπικό αντίο

σε μία κοινωνία κατήφειας & παρακμής, βρίσκουμε τα εφόδια να αισιοδοξούμε

Καλησπέρα στους φίλους του +yannidakis! 
Όπως κάθε μήνα έτσι και αυτόν, σκεφτόμουν και ανέλυα στο μυαλό μου πιθανά θέματα με τα οποία θα ήθελα να ασχοληθώ. Πρόκειται για θέματα που φέρουν ένα δικό μου προσωπικό κομμάτι ή ανησυχία- είτε προσωπική άποψη, είτε μεταφορά φάσεων τωρινών ή παρελθοντικών, είτε απλά θεμάτων που μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον και οξύνουν την περιέργειά μου ώστε να τα ψάξω λίγο παραπάνω συγκριτικά με μία θεωρητική , κρυμμένη στις σκέψεις μου επεξεργασία. Έχοντας αποφασίσει λοιπόν ένα θέμα για τον Φεβρουάριο, γίνεται γνωστή τρεις μέρες πριν η είδηση σχετικά με το θάνατο ενός τεράστιου καλλιτέχνη και υπέροχου ανθρώπου, Δημήτρη Μυταρά. Αναγνωρίζοντας το εικαστικό του έργο αλλά και την-φυσικά χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος- συνεισφορά του στην δική μου προσωπική ματιά και εικαστική μου βάση, οφείλω να αφιερώσω τις Σπίθες Αισιοδοξίας αυτού του μήνα στον ζωγράφο, δάσκαλο, δημιουργό, Δημήτρη Μυταρά
Ευρέως γνωστός καλλιτέχνης του 20ου αιώνα και ιδιαίτερα στην γενέτειρά μου, την Χαλκίδα, τόπος άλλωστε καταγωγής του. Γεννιέται το 1934 στην πόλη του Ευρίπου, ενώ την  περίοδο 1953-1957σπουδάζει ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, φοιτώντας δίπλα στονΓιάννης Μόραλης και Σπύρος Παπαλουκάς. Οι σπουδές του συνεχίζουν στο Παρίσι: σκηνογραφία στην Ecole Superieure des Arts Decoratif και εσωτερική διακόσμηση στην Metiers dArt (1960-1964) με υποτροφία του ΙΚΥ.

Η πρώτη του ατομική έκθεση γίνεται στην Αθήνα το 1961. Η πρώιμη φάση της ζωγραφικής του στα χρόνια της δικτατορίας, διακρίνεται από το πολιτικό της περιεχόμενο, τον κριτικό ρεαλισμό με την χρήση φωτογραφικών ντοκουμέντων και την περιορισμένη χρωματικότητα. Στη συνέχεια όμως, κυριαρχούν τα εξπρεσιονιστικά στοιχεία και το έντονο χρώμα. Τα θέματά του είναι κυρίως ανθρωποκεντρικά και προσωπογραφικά. Η αφαιρετική διάθεση, η ελευθερία της γραμμής και οι χρωματικές εντάσεις συνυπάρχουν με την οξύτητα της παρατήρησης.
Πάρις
Γυναίκα και Σκύλος, 1994, Λάδι σε καμβά
Ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος επιμελήθηκε δεκάδες θεατρικές παραστάσεις, συνεργαζόμενες με σημαντικά ελληνικά θέατρα (Εθνικό θέατρο, ΚΘΒΕ, Θέατρο Τέχνης, κ.ά.). έχει διακοσμήσει με τοιχογραφίες πολλά δημόσια και ιδιωτικά κτίρια, ενώ το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει θεωρητικά κείμενα και μελέτες για την τέχνη που έχουν εκδοθεί σε βιβλία, άρθρα στον Τύπο, καθώς και ποίηση. Ασχολήθηκε και με την εικονογράφηση, αφού είχε ντύσει και πολλά εξώφυλλα της ελληνικής δισκογραφίας.
1961(Πηγή:LIFO.gr)

1972(Πηγή:LIFO.gr)

1979 (Πηγή:LIFO.gr)

1988 (Πηγή:LIFO.gr)
Μεγάλο και το διδακτικό του έργο. Το 1969 ξεκίνησε να διδάσκει στην ΑΣΚΤ, όπου εξελέγη καθηγητής το 1977, ενώ διετέλεσε πρύτανης από το 1982-1985. Επίσης νωρίτερα, δίδαξε εσωτερική διακόσμηση στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο (1964-1972). 

Η σχέση του με "την πόλη του"-και φυσικά την "δική μου πόλη"- την Χαλκίδα, μένει άρρηκτη κατά τη διάρκεια της πορείας του. Το 1978, με την αρωγή του Δήμου Χαλκιδέων, ιδρύει το Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας, μαζί με τη σύζυγό του, και αναπτύσσει μεγάλο διδακτικό και πολιτιστικό έργο. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η "προσωπική" μου σχέση μαζί του, με το έργο του αλλά και η δική μου, πρώτη επαφή με την τέχνη. Η πρώτη μου γνωριμία λοιπόν με τον μαγικό αυτόν καλλιτεχνικό κόσμο έγινε περίπου στην ηλικία των 6 ετών, στο εργαστήρι του Δημήτρη Μυταρά. Εάν κάποιος δεν έχει περάσει από εκεί, είτε σαν παιδί, είτε σαν ενήλικας, δεν μπορεί να κατανοήσει την σπουδαιότητά του. Με τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε στην δική μου γνωριμία με την τέχνη αλλά και τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μου, αποδεικνύεται η σημαντικότητα της εμπειρία μου στο Εργαστήρι, αλλά και το πόσο ανεξίτηλες παραμένουν οι αναμνήσεις μου από τη φοίτησή μου εκεί. Ένα χώρος γεμάτος ζωή. Εκατοντάδες παιδιά, νέοι, ενήλικοι, άνθρωποι από όλες τις ηλικίες περιφέρονται, γελούν, συζητούν, απασχολούνται, μαθαίνουν την τέχνη, τους ανθρώπους. Δεν ζωγραφίζουν απλά, επικοινωνούν τον εαυτό τους ουσιαστικά και όχι τυποποιημένα.

Όσον αφορά τα μαθήματα; Η αφορμή να αφουγκραστώ βασικές γνώσεις της ζωγραφικής αλλά και να υιοθετήσω στοιχεία που χαρακτηρίζουν το έργο του Μυταρά, και επηρεασμένη από αυτό, να διαμορφώσουν τελικά σε ένα βαθμό εμένα. 

Όσον αφορά τη ζωγραφική; Από τη δική μου πάντα οπτική γωνία και εμπειρία, έμφαση στα χρώματα και τις προσωπογραφίες. Ανάλυση όχι μόνο του φάσματος των χρωμάτων, αλλά και της δομής του προσώπου, με στόχο τη διερεύνηση της προσωπικής σχεδιαστικής προσέγγισης. 

Όσον αφορά το βίωμα; Ζωντάνια, διαδραστικότητα, εμβάθυνση, όξυνση της περιέργειας, πρωτοτυπία, αποδοχή του διαφορετικού, διέξοδος, εκτόνωση, έκφραση, ελευθερία. 

Το άκουσμα του θανάτου του ήταν η αφύπνιση για να επαναφέρω στη μνήμη μου το έργο του που προσέφερε σε εμένα, όπως φαντάζομαι και σε χιλιάδες μαθητές και θαυμαστές του έργου του. Το καλύτερο κλείσιμο του σημερινού αφιερώματος δε θα μπορούσε παρά να το κάνει ο ίδιος με τα λεγόμενά του…:
"Η Χαλκίδα είναι η πατρίδα μου, ένα μέρος που δεν μπορώ να αποχωριστώ. Είναι μια θάλασσα την ποία αγαπώ... Είναι σαν το σπίτι μου.
Έχω γράψει ποιήματα, έχω ζωγραφίσει πίνακες που δηλώνουν την καταγωγή μου. Αισθάνομαι ασφαλής εδώ. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής σπρώχνει προς τα άκρα. Η Χαλκίδα είναι μια άκρη και εγώ θέλω να έρθω να μείνω εδώ μόνιμα κάποτε..."

Καλό ταξίδι! +Elina Ioannou 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΣ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΘΕΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ
 Διαβάστε περισσότερα.. »