yannidakis@gmail.com

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ~ το "αιγαίον" που έκλεισε άνοιξε τη συζήτηση για το νέο προφίλ της αθήνας

Χαίρεται εραστές (και μη) της Ιστορίας +yannidakis
«Σχεδόν αιώνας πέρασε! Το «αιγαίον» κλείνει εδώ έναν κύκλο! Αισιοδοξούμε να γλυκάνουμε και πάλι τους πελάτες μας σε νέες συνθήκες στο προσεχές μέλλον». Μ' αυτές τις δύο σειρές, ένα ακόμη μαγαζί-σύμβολο της Αθήνας αποχαιρέτισε το -μεγάλο- κοινό του και προστέθηκε στη λίστα των, εξίσου ιστορικών και θρυλικών (και δεν χρησιμποιώ καταχρηστικά τους όρους, πως αλλιώς θα μπορούσε να τα χαρακτηρίσει κανείς αφού η ζωή τους άγγιξε τον αιώνα) μαγαζιών της πόλης που πέρασαν στο παρελθόν όπως το "Τηνιακό" και το "Floral".

Η μελαγχολία που προξενούν τέτοιες ειδήσεις κατά βάση δεν εδράζεται ούτε στο κατά πόσο είχε ο καθένας για στέκι το εκάστοτε μαγαζί, ούτε στο κατά πόσο εκτιμούσε το εμπορεύσιμο προϊόν του. Βασίζεται κυρίως στο ότι, για όσους τουλάχιστον αγαπούν ειλικρινά αυτήν την πόλη με τα καλά της και τα στραβά της, κάθε φορά που κλείνει ένα τέτοιο μαγαζί, ξηλώνεται κι ένα παράσημο κι απ' τη στολή της Αθήνας. Ένα κομμάτι-φορέας της διαδρομής της, ένας μάρτυρας για το πως έφτασε εδώ που βρίσκεται σήμερα. Πέρα από παράθυρα νοσταλγίας, αυτά τα τόσο παλιά μαγαζιά αποτελούν και παράθυρα ιστορίας.

Και κάπως έτσι, σποραδικά αλλά κομμάτι-κομμάτι και σταθερά, η Αθήνα χάνει στοιχεία της ταυτότητάς της και αλλάζει. Γίνεται ίσως πιο μοντέρνα, ίσως και πιο ξένη όμως. Η αξιολόγηση της αλλαγής αυτής είναι άμεσα εξαρτώμενη από το βλέμμα που την εξετάζει, αλλά φαντάζομαι ότι απ' τα γραφόμενά μου θα έχετε καταλάβει περίπου που τοποθετούμαι...

Ένα ερώτημα που προκύπτει εξετάζοντας το ζήτημα από ελαφρώς διαφορετική οπτική είναι αυτό που δεν αφορά την πόλη αυτή καθαυτή, αλλά την ψυχή της. Τους πολίτες της. Και εξηγούμαι: είναι δίκαιο να επιρρίπτουμε όλη την ευθύνη για τη διαμόρφωση της νέας Αθήνας στην "κρίση" που μαστίζει σύσσωμη τη χώρα όλα αυτά τα χρόνια; Ή μήπως αυτός που αλλάζει και ψάχνει να βρει την ταυτότητά του σε ταραγμένους καιρούς, είναι ο Αθηναίος;

Τροφή για σκέψη.

 +Κωνσταντίνα Πορφυρού

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ 5 (πιθανοί) "στόχοι" για την νέα σεζόν

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Ναι ναι... το ξέρω. Το καλοκαίρι τελείωσε και πολύς κόσμος κλαίγεται γι'αυτό. Βασικά όχι "πολύς" αλλά ορισμένος. Έτσι και αλλιώς θα μου πείτε "που λεφτά για διακοπές πλέον;!;!" και δίκιο θα έχετε. Ακόμα όμως και εκείνοι οι οποίοι δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να επισκεφθούν κάποιον κοντινό/μακρινό προορισμό για να ξεκουραστούν, μπορούσαν να καταφύγουν στην πλησιέστερη παραλία για λίγες στιγμές δροσιάς. Επίσης, είναι αλλιώς να έχεις 5-10 μέρες άδεια και να πηγαίνεις κάθε μέρα για μπάνιο στο Αλεποχώρι ή ακόμα και στον Άλιμο, και αλλιώς να είναι Σεπτέμβρης και να σκέφτεσαι "του χρόνου πάλι...". Έπειτα είναι και οι μαθητές/φοιτητές στην μέση. Οι πρώτοι ετοιμάζονται για την νέα σχολική χρονιά, οι δεύτεροι αναμένουν τις εξεταστικές του μήνα...

"Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα" δηλαδή...

Ας δούμε όμως την "θετική" πλευρά της όλης κατάστασης: "Νέα σεζόν", που για εμένα, σημαίνει νέοι στόχοι. Καινούργια ξεκινήματα θα έλεγα επίσης, και ιδού 5 απλοί τρόποι να κάνουμε την καθημερινότητα μας λιιιιίγο καλύτερη και πιο... ζωντανή, ξεχνώντας και παράλληλα το καλοκαίρι 2017 που μας άφησε μόλις:




1) Γράψου γυμναστήριο (ή κάνε κάτι για το σώμα σου γενικά)! "Νους υγιής, εν σώματι υγιή". Και πέρα από αρχαία ρητά, στοχεύει και σε μια καλύτερη εμφάνιση για το καλοκαίρι '18 που δεν θα αργήσει να έρθει...Εδώ θα'μαι και εδώ θα'στε.




2) Ξεκίνα ένα χόμπι! Οι επιλογές είναι αμέτρητες και πολλές από αυτές οικονομικότατες (δεδομένου συνθηκών). Στο μενού είναι από παραδοσιακοί χοροί, μέχρι ράψιμο...!




3) Υιοθέτησε/αγόρασε ένα κατοικίδιο! Σκυλί, για τους πιο αποφασισμένους, χρυσόψαρο για τους... τεμπέληδες. Μόνο φρόντισε να είσαι και υπεύθυνος/η...





4) Σύσφιξε τις σχέσεις σου με όλους εκείνους τους γνωστούς/φίλους που έχεις αφήσει (και σε έχουν αφήσει) να αραχνιάσουν στην λίστα επαφών του κινητού σου ή στην ομάδαν "φίλων" σου στο facebook. Έλα, παραδέξου το... κάποιους δεν τους έχεις δει από κοντά εδώ και καιρό (ή και καθόλου).


5) Κάνε κάτι για το "κοινωνικό σύνολο". Ουαου.. τι είπες τώρα. Για να το κάνω πιο λιανά, η εν λόγω ενέργεια μπορεί να είναι είτε εθελοντική εργασία για κάποιο σκοπό (αυτό ίσως να έχει γίνει και μορφή εργασίας σήμερα για την απόκτηση της τρισκατάρατης "προϋπηρεσίας...), μια ανάδωση, ή ακόμα και να μαζέψεις τα σκουπίδια στην γειτονιά σου. Ακούγεται τραβηγμένο, αλλά όταν "λειτουργεί"... λειτουργεί.

Μην πιαστείτε μόνο από αυτά αν δεν σας ικανοποιούν. Δείτε το σαν βάση για να βρείτε αυτά που θα σας δώσουν ερέθισμα για κάτι καινούργιο το επόμενο διάστημα. Οτιδήποτε και να είναι αυτό. Αν είναι κάτι που εν τέλει θα κοιτάτε πίσω και θα λέτε "πολύ -λυτρωτική/εξαγνιστική- αυτή μου η επιλογή" (ή κάτι αντίστοιχο anyway), τότε πράξατε ορθά.

Εις το επανιδείν...   +Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ αδιέξοδο ή επαναπροσδιορισμός;

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Μόνοι μας κλείνουμε τους δρόμους που μπορούν να μας οδηγήσουν σε καινούργιες αναζητήσεις και προορισμούς. Δεν είναι η ζωή, οι συνθήκες και τα γεγονότα τα οποία μας αποκλείουν μονοπάτια και οδούς προς κάτι καινούργιο, διαφορετικό και, πιθανώς, καλύτερο. Εμείς είμαστε οι υπαίτιοι που δεν μπορούμε να βρούμε εναλλακτικές και απλώς μένουμε στο ότι τα πράγματα δεν πήγαν όπως θέλαμε και κάτι... στράβωσε στην πορεία. Ε λοιπόν αυτό είναι κάτι που όλοι οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε και να αποδεχτούμε. Να... καταπιούμε θα έλεγε κανείς, αυτήν την ξινόπικρη γεύση μιας προσωρινής αποτυχίας (κλείστε νοητά και την μύτη σας, βοηθάει από ότι λένε) και να πάμε παρακάτω. Όσο πιο γρήγορα το κάνουμε, τόσο πιο γρήγορα θα βρούμε πάλι τους ρυθμούς μας και θα αρχίσουμε να κατευθυνόμαστε ξανά προς τους επιθυμητούς στόχους και στις θεμιτές επιδιώξεις μας.


Δύσκολο και πολλές φορές αρκετά ψυχοφθόρο, το να προσπαθείς και πάλι για κάτι (ενδεχομένως από την αρχή) όμως σίγουρα αξίζει τον κόπο. Στην τελική, σκεφτείτε και το εξής: Και αν ο αρχικός μας σχεδιασμός δεν ήταν σωστός; Και αν το βασικό μας πλάνο δεν ήταν εν τέλει ο καλύτερος τρόπος προσέγγισης; Και αν υπάρχει κάποια άλλη μέθοδος καλύτερη; Μεταξύ μας, σίγουρα υπάρχει. Πολύ απλά, δεν ξέρουμε να "χάνουμε". Και όχι μόνο δεν ξέρουμε να "χάνουμε", αλλά δεν γνωρίζουμε πως αρκετές φορές, εκτός του ότι από μία ήττα στον στίβο της ζωής μαθαίνεις περισσότερα από μια νίκη, είναι και αυτές οι "αναγκαίες" ήττες που τελικά μπορούν να μας οδηγήσουν προς την... νίκη, δηλαδή το επιθυμητό αποτέλεσμα. Σταμάτα λοιπόν να βλέπεις το τέλμα, και δες το τέρμα που σε περιμένει στο βάθος. Το ότι δεν θα φτάσεις έτσι όπως ήθελες, δεν σημαίνει ότι δεν θα φτάσεις καθόλου. Σημαίνει μόνο πως, μάλλον, θα φτάσεις με..."ανταπόκριση".



Θα φτάσεις όμως.

Εις το επανιδείν...   +Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ ζώντας μακρυά από τους δικού σου ανθρώπους

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Και έρχεται η ώρα, να πας από το δημοτικό στο γυμνάσιο, μετά στο λύκειο και, ακόμα πιο μετά, ίσως, στην σχολή σου. Και έρχεται η ώρα, να φύγεις από το σπίτι για να πας να μείνεις μόνος σου, όντας "ανεξάρτητος" και ενήλικος πλέον. Άλλες πάλι φορές, πιο συχνά τώρα τελευταία, έρχεται η ώρα να φύγεις από το χωριό, την πόλη ή και την χώρα σου. Είναι και εκείνες οι φορές που πρέπει να αλλάξεις δουλειά και εργασιακό περιβάλλον, αλλά και οι άλλες που "χωρίζεις" και πρέπει να προχωρήσεις. Πολλές και διαφορετικές οι περιπτώσεις μεταβατικών σταδίων και αλλαγών στην ζωή μας, αλλά όλες έχουν ένα κοινό στοιχείο το οποίο είναι: Οι άνθρωποι που αφήνουμε πίσω μας.


Συγγενείς, σύντροφοι, "κολλητοί", φίλοι ή απλά γνωστοί, όλοι άτομα τα οποία αναγκαζόμαστε να... "παρατήσουμε" για τον έναν ή τον άλλο λόγο, κομμάτια από την ζωή και, ίσως, της καθημερινότητας μας. Συνοδοιπόροι μας πλέον, οι αναμνήσεις που κουβαλάμε με τις υπόλοιπες αποσκευές του μυαλού μας, και όλες οι εμπειρίες με όσα ζήσαμε με αυτά τα άτομα. Καλές, κακές, γλυκόπικρες, όλες εκεί για να μας κάνουν παρέα. Σίγουρα σήμερα με τα social media και τις σύγχρονες μεθόδους επικοινωνίας που υπάρχουν, μπορούμε να έρθουμε πολύ άμεσα σε επαφή με κάποιον ο οποίος είναι μακρυά μας, συγκριτικά με παλαιότερα όπου ο μοναδικός τρόπος ήταν η αλληλογραφία ή ένα χρονοβόρο ταξίδι, όμως, παρόλα αυτά, η απόσταση παραμένει "αγεφύρωτη". Ένα τόσο κοινωνικό ον όπως ο άνθρωπος, αδυνατεί να λειτουργήσει σωστά όταν δεν έχει "τα δικά του πρόσωπα" γύρω του, ή τουλάχιστον να λειτουργήσει στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Καλώ ή κακώς, η συναισθηματική υγεία, είναι το ίδιο σημαντική με την ψυχική, αλλά και την σωματική.

Μια φωτογραφία, ένα μήνυμα ή ακόμα και ένα ρούχο, είναι ικανά για να μας φέρουν πιο κοντά με όλους εκείνους οι οποίοι μας λείπουν. Έστω και για λίγο, έστω και αμυδρά, ξεγελάμε το νου μας, και ταξιδεύουμε κοντά στα αγαπημένα μας πρόσωπα. Πέραν όμως από αυτά που κάνουμε για να δραπετεύσουμε από την δική μας καθημερινότητα, για να εισβάλουμε και πάλι για λίγο στην δική τους, θα πρέπει να γνωρίζουμε και το ακόλουθο: Καλώς ή κακώς, όλα αυτά είναι εικονικά. Η νοσταλγία παραμένει, και η "απώλεια" υπάρχει.

Και... ξέρεις κάτι. "Σου λείπει." Το θετικό είναι ότι, μάλλον, το ξέρει και αυτός/αυτή.


Εις το επανιδείν... +Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ οι καλύτερες διακοπές πλέον...

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
...είναι εκείνες οι οποίες γίνονται είτε στο πάλαι ποτέ εξοχικό σπίτι του χωριού που σνομπάραμε, είτε σε εκείνα φίλων και γνωστών οι οποίοι δύναται να μας φιλοξενήσουν για φέτος το καλοκαίρι. Ίσως με το σκεπτικό ότι του χρόνου θα κάνουμε και εμείς κάτι αντίστοιχο για να ανταποδώσουμε την κίνηση, καβατζώνοντας αυτόματα τις επόμενες διακοπές τους. Και γιατί όχι μεταξύ μας; Όλοι στην ίδια ή σε παρόμοια θέση δεν βρισκόμαστε άλλωστε;


Σε αυτό το σημείο θα ήθελα και να εξομολογηθώ κάτι. Ε λοιπόν αυτό είναι μια πλευρά της "κρίσης" που ίσως μου αρέσει λίγο. Ω ναι. Αν και λάτρης των διακοπών σε μακρινούς προορισμούς και σε μέρη για εξερεύνηση και γενική αλλαγή περιβάλλοντος, νομίζω ότι η προσφυγή στα προαναφερθέντα μέρη είναι κάτι που θα μας βοηθήσει πολύ. Αφενος, θα μάθουμε να εκτιμάνε αυτό που έχουμε/είχαμε, και τόσο καιρό εμμέσως -πλην σαφώς- απορρίπταμε και, αφετέρου, θα καταφέρουμε να περάσουμε πιο ουσιαστικό χρόνο με γνωστούς και φίλους. Κάνουμε ένα ακόμα βήμα στο να μάθουμε να μοιραζόμαστε και να παρέχουμε ότι μας προσφέρουν. Οι άλλοτε επιλογές διακοπών φαντάζουν τώρα πολυτέλειες και μάλλον ως κάτι απλησίαστο, όπως και να έχει, και αυτοί οι οποίοι καταφέρνουν ακόμα να κάνουν την οποιαδήποτε εξόρμηση, μετρούν και το τελευταίο ευρώ έτσι ώστε να βρίσκονται εντός "προϋπολογισμού" που είχε προηγηθεί.


Γι'αυτό λοιπόν, προτιμήστε "χωριό παππού ή γιαγιας" για εφέτος το καλοκαίρι, χωρίς πολλά-πολλά, και δίχως δεύτερες σκέψεις. Αν τύχει και πάρτε και κανέναν γνωστό μαζί σας (ή τουλάχιστον προσκαλέστε κατά προτίμηση κάποιον που έχει και εκείνος εξοχικό), έτσι ώστε να υπάρχει και το ενδεχόμενο να σας "βολέψει" του χρόνου. Και μην το παρεξηγείται αυτό που σας προτεινω. Αλληλεγγύη ονομάζεται και δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση εκμετάλλευση. You know... Βόηθα με να σε βοηθώ που λένε;

Εις το επανιδείν...+Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ~ κι όμως ο νέρων δεν έκαψε τη ρώμη!

πίσω από το φυσικά προφανές, διεισδύουμε σε ανεξήγητα παραφυσικά μυστήρια της ιστορίας


χαίρεται εραστές (και μη) της Ιστορίας +yannidakis 

Μία απ' τις προσωπικότητες που συντέλεσαν σε μεγάλο βαθμό στη διαμόρφωση της στερεοτυπικής άποψης που διαθέτουν κάποιοι ακόμη και σήμερα για τις ημέρες ακμής της Ρώμης, τις οποίες αντιμετωπίζουν ως μητέρες των αχαλίνωτων οργίων, της ακολασίας και της ανηθικότητας εν γένει, είναι ο Νέρων. Πως θα μπορούσε άλλωστε να αποτελέσει "διαφήμιση" ένας άνθρωπος ο οποίος δε δίστασε να τυλίξει στις φλόγες την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του, σωστά; Μάλιστα ο μύθος λέει ότι τις δραματικές εκείνες στιγμές, ο αυτοκράτορας- εμπρηστής έπαιζε τη λύρα του και τραγουδούσε, παρακολουθώντας ταυτόχρονα το κατόρθωμά του...

Κι όμως, αυτό φαίνεται να είναι το μόνο που δεν έχει κάνει στην ταραχώδη ζωή της αυτή η αμφιλεγόμενη μορφή. Σύμφωνα με τον Τάκιτο, τον σπουδαίο Λατίνο ιστορικό, το έργο του οποίου θεωρείται απ' τις σημαντικότερες πηγές που έχουμε, ο Νέρων βρισκόταν στα θερινά του ανάκτορα τον Ιούλιο του 64 μ.Χ., όταν ξέσπασε η καταστροφική πυρκαγιά, ενώ μόλις έμαθε τι συνέβαινε επέστρεψε εκτάκτως στη Ρώμη.

Η Αγριππίνα στέφει τον Νέρωνα αυτοκράτορα
Μπορούμε λοιπόν κατά πάσα πιθανότητα να αθωώσουμε τον Νέρωνα για το αδίκημα του εμπρησμού, όχι όμως και για της πολλαπλής ανθρωποκτονίας. Η μητέρα του Αγριππίνα, καταφέρνοντας να παρακάμψει τον γιό του συζύγου της και αυτοκράτορα Κλαύδιου, τον Βρετανικό, για να πάρει ο Νέρων (που ήταν γιός από τον πρώτο γάμο της Αγριππίνας) το χρίσμα της διαδοχής, κι έπειτα δηλητηριάζοντας τον Κλαύδιο (έτσι ισχυρίζονταν τουλάχιστον οι κακές γλώσσες της εποχής!)  κατόρθωσε να ανεβάσει τον 17χρονο Νέρωνα στο θρόνο. Φαίνεται όμως πως ο νεαρός είχε διδαχθεί καλά τις ραδιουργίες από τη μητέρα του, την οποία δε δίστασε να εξοντώσει εν ψυχρώ, αναθέτοντας σε εκτελεστές να τον απαλλάξουν από την παρουσία της, όταν εκείνη άρχισε να παρουσιάζει παρεμβατικές τάσεις. Εκτός από τη μητέρα του όμως, ο Νέρων δολοφόνησε και τις δύο συζύγους του, την πρώτη διότι δεν την επιθυμούσε και την είχε παντρευτεί κατ' εντολή της Αγριππίνας, τη δεύτερη σε μία κρίση οργής, λίγο πριν γεννήσει το παιδί του.

Μπροστά σ' αυτά που αναφέραμε παραπάνω, σίγουρα μία απλή απάτη στους Ολυμπιακούς Αγώνες μοιάζει πταίσμα... Ή μήπως όχι; Ο Νέρων δε δίστασε όχι μόνο να αλλάξει τη ροή των αγώνων (στην υποτελή, μην ξεχνάμε, τότε Ελλάδα) και να τους μεταφέρει από το 65 μ.Χ. στο 67 μ.Χ. ώστε να μπορέσει να συμμετάσχει, αλλά και να προσθέσει στο πρόγραμμα μουσικούς και δραματικούς αγώνες για να αγωνιστεί ο ίδιος! Συμμετείχε δε και στο "Δέκιππο" με μεγάλη επιτυχία: έπεσε στους αγώνες από το άρμα! Αυτό δεν αποτέλεσε πρόβλημα φυσικά, καθώς οι κριτές τον ανακήρυξαν νικητή έπειτα από δωροδοκία! 

Θα κλείσουμε τα επεισόδια απ' τη ζωή του Νέρωνα με το πιο πικάντικο κομμάτι: το ξακουστό ανοιχτό όργιο του 64 μ.Χ. για το οποίο μας πληροφορεί ο Τάκιτος. Σ' αυτό συμμετείχαν άνδρες και γυναίκες, παντρεμένοι και ελεύθεροι, σκλάβοι και πολίτες, κάθε ηλικίας και σεξουαλικού προσανατολισμού... Λίγες μέρες μετά, ο Νέρωνας παντρεύτηκε έναν άντρα, τον "Σπόρο", τον οποίο νωρίτερα είχε ευνουχίσει.

Θα είχε πραγματικά ενδιαφέρον ένας γνώστης ψυχολογίας να προσεγγίσει αυτή τη μορφή και να προσπαθήσει να βγάλει μία υποτυπώδη διάγνωση, ώστε να ολοκληρώσουμε κάπως την εικόνα που έχουμε για εκείνον. Μα όπως και να έχει ένα είναι το σίγουρο: δεν θα πάψει ποτέ να προσελκύει το ενδιαφέρον μας και να αποτελεί μία από τις πλέον μυστηριώδεις και ιντριγκαδόρικες προσωπικότητες της ιστορίας. +Kωνσταντίνα Πορφυρού 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ δεν φταίνε οι δευτέρες. εσύ φταις...

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Πολλές είναι οι φορές που ακούμε ότι η Δευτέρα είναι η χειρότερη μέρα της εβδομάδας. Το επταήμερο μόλις έχει ξεκινήσει, 5 ολόκληρες μέρες μεσολαβούν μέχρι το Σαββατοκύριακο, μικροί και μεγάλοι αναστενάζουν στην θέα αυτών, αφού καλούνται να αντιμετωπίσουν -για ακόμη μια φορά- σχολείο, δουλεία, υποχρεώσεις κοκ, ο καθένας τα δικά του...

Η Τρίτη, φαντάζει και αυτή μία "αδιάφορη" μέρα. Αφενός είναι μετά την Δευτέρα, που σημαίνει ότι απομένουν 4 ημέρες μέχρι το Σάββατο, αφετέρου δεν είμαστε καν στην μέση του "δρόμου" μέχρι το πολυπόθητο 2ήμερο. Η Τετάρτη, πάλι, είναι το μέσο των καθημερινών. Στην αρχή της, είναι απλώς ακόμα μία μέρα που πρέπει να περάσει, μέχρις ότου φτάσει η Πέμπτη, μια ανάσα μέχρι την ωραίτερη μέρα της εβδομάδας. Είναι η μέρα που η κούραση αρχίζει να βγαίνει και η αναμονή της Παρασκευής αρχίζει να αυξάνεται κατακόρυφα. Όμως, το πέρας της σηματοδοτεί αρκετά. (When Wednesday is over, the week is over!). Η Πέμπτη, ή αλλιώς, προ-Παρασκευή, είναι αυτό και μόνο. Μια ημέρα πριν την τελευταία μέρα των καθημερινών, την ημέρα που όλοι περιμένουν πως και πως. Για την Παρασκευή δεν χρειάζονται και πολλά λόγια...

Καλά όλα αυτά (και γνωστά θα έλεγα) όμως πολύ λάθος σαν σκεπτικό και τρόπος αντιμετώπισης των ημερών. Με αυτήν την λογική, εξαιρώντας τις αργίες, διακοπές και άδειες που μεσολαβούν, σπαταλάμε τα 4,5-5/7 της ζωής μας και στοχεύουμε μόνο στα 2 από τα 7 που απομένουν. Αν σκεφτεί κανείς ότι την Κυριακή απόγευμα-προς βράδυ μας πιάνει και μια γκρίνια που αύριο ξημερώνει πάλι Δευτέρα, τότε, τι μένει; Νομίζω οφείλουμε όλοι να το δούμε λίγο διαφορετικά το θέμα. Δεν φταίει η Δευτέρα σαν μέρα, ούτε η Τρίτη, ούτε η Τετάρτη κοκ που τις θεωρούμε κενές ή ακόμα και βαρετές ημέρες. Απλώς, δεν τις αντιμετωπίζουμε όπως πρέπει. Η Δευτέρα, θα έπρεπε να θεωρείται ως μέρα για καινούργια ξεκινήματα και θέσπιση νέων στόχων. Η Τρίτη και η Τετάρτη, είναι, προσωπικά, 2 από τις καλύτερες μέρες για να βγει κανείς έξω για ποτό, φαγητό ή απλά μια βόλτα. Η Πέμπτη, είναι, το λιγότερο, ημέρα πρεμιέρας για τους κινηματογράφους. Κλπ κλπ.


Κάθε μέρα, είναι ένα σύνολο στιγμών. Μοναδικών στιγμών. Ευκαιριών, αλλά και πιθανοτήτων, που δεν πρόκειται να ξανά-εμφανιστούν μπροστά μας, τουλάχιστον έτσι ακριβώς όπως ήρθαν την τελευταία φορά. Οφείλουμε να ζούμε την κάθε μέρα εις βάθος, και να απολαμβάνουμε το σύνολο της στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Διότι, όχι φίλε αναγνώστη. Δεν φταίει η Δευτέρα που βαριέσαι να πας στην δουλεία, στο σχολείο ή οπουδήποτε αλλού "πρέπει" να πας. Φταίει το γεγονός ότι ζεις μάλλον πιο πολύ με αυτό το "πρέπει" και όχι με το... "θέλω"...

Εις το επανιδείν...  +Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ "αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας...

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
...θα πας εκεί που κοιτάς...".




Είναι γνωστό ότι ως είδος, αποπροσανατολιζόμαστε πολύ εύκολα και πολύ γρήγορα από τον οποιοδήποτε στόχο μας ή προορισμό μας. Οι "σειρήνες" που μας περιμένουν στον δρόμο μας προς αυτούς, δεν χάνουν ευκαιρία για ευκαιρία για να μας τραβήξουν την προσοχή και το ενδιαφέρον μας, με απώτερο σκοπό να μας πλανέψουν με μια γλυκιά μελωδία που μπερδεύει τον νου. Είναι λίγο και που εμείς δεν θέλουμε (ή δεν μπορούμε) να κυνηγήσουμε αυτό που ακριβώς θέλουμε, είναι βέβαια και η τάση που μας διακατέχει για την εύκολη λύση που υποβοηθά αυτό το φαινόμενο. Είναι, όμως, και λίγο που δεν ξέρουμε τι θέλουμε εν τέλει, αλλά και που "το ένα μας ξινίζει, και το άλλο μας βρωμάει".

Παιδιά, σοβαρευτείτε. "Η ζωή είναι πολύ μικρή" για να αναλωνόμαστε σε ανούσια πράγματα, ανούσιες ασχολίες, ανούσιες γνωριμίες κοκ. Είναι πιστεύω καιρός που πρέπει όλοι να βρούμε τι είναι αυτό που πραγματικά μας ευχαριστεί και μας κάνει να νιώθουμε καλά, και έχοντας αυτό ως κατευθυντήρια γραμμή να το κυνηγήσουμε. Αν δεν εντοπίσουμε τι είναι αυτό το οποίο θέλουμε να κάνουμε/βρούμε/είμαστε και δεν έχουμε επιστήσει την προσοχή μας σε αυτό καθ' όλη την πορεία μας (γνωστή και ως ζωή), το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι απλά να υπάρχουμε και... περιστασιακά να λέμε ότι "ζούμε".

Αυτός μας εκμυστηρεύεται και ο αποψινός προβληματισμός "σφηνάκι" μέσω του τίτλου του. Αν δεν ταυτίζεται ο προορισμός σου με τις "ακτές" που κοιτάς, τότε πολύ φοβάμαι ότι θα συνεχίζεις να ναυαγείς σε μέρη και νησιά αγνώστων γεωγραφικών μηκών, και η επαναφορά και πάλι στο πλοίο της γραμμής θα είναι ολοένα και δυσκολότερη. Εγώ δεν σου λέω να μην περιπλανηθείς και σε άγνωστα μονοπάτια σήμερα. Σου λέω να μην χαθείς.




Εις το επανιδείν...+Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ "άλλα λέω και άλλα κάνω, πως να σου το πω..."

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω αναρωτηθεί, το πόσο πιο εύκολα και καλύτερα θα ήταν τα πράγματα αν ο κόσμος "έκανε", αντί να "λέει". "Έπραττε", αντί να "δηλώνει". "Ποιούσε", αντί να "υπόσχεται". "Ενεργούσε", αντί να "ισχυρίζεται". Γενικά, αν από τα λόγια, περνούσε στις πράξεις, αλλά και τα έργα. Σίγουρα, στους περισσότερους, η φιγούρα η οποία θα τους ερχόταν στον νου θα ήταν εκείνη ενός πολιτικού, ο οποίος μετά το πέρας της προεκλογικής του εκστρατείας, καθώς επίσης και της ενδεχόμενης πολιτικής του νίκης, θα έκανε τα μισά (στην καλύτερη περίπτωση) από αυτά που θα είχε υποσχεθεί. Και δίχως άδικο, μεταξύ μας. Ο σημερινός προβληματισμός όμως δεν απευθύνεται σε αυτό το προφανές παράδειγμα ενός πολιτικού, αλλά σε κάτι αρκετά πιο κοντινό σε εμάς. Σε τι αναφέρομαι; Σε εμάς τους ίδιους φυσικά.


Μην μου πείτε ότι δεν το κάνετε. Θα λέτε ψέμματα και το ξέρετε. Ας πάρουμε ένα πολύ απλό και καθημερινό παράδειγμα, χωρίς όμως να περιοριστούμε σε αυτό. Πόσες είναι οι φορές που είπατε σε κάποιον γνωστό σας "θα τα πούμε" και δεν τον πήρατε ούτε ένα τηλέφωνο; Σίγουρα δεν είναι μια και δύο. Και καλά τώρα θα μου πείτε ότι αυτή η φράση είναι τελείως τυπική και όλοι την λέμε, όμως, την ίδια στιγμή, "κακό πράγμα η συνήθεια" θα υποστήριζε κάποιος. Ας μην μείνουμε όμως αυτό, και ας περάσουμε και λίγο στην έννοια της αλληλεγγύης και της συνεισφοράς. Βλέπουμε που και που διαφημίσεις στην τηλεόραση ή στο διαδίκτυο, περί καταστάσεως τριτοκοσμικών χωρών, πείνας, φτώχειας και αρρώστιας. Λυπούμαστε και σκεφτόμαστε πόσο στεναχωριόμαστε για την κατάσταση αυτή, βαριαναστενάζοντας, σκεπτόμενοι το πόσο θα θέλαμε να βοηθήσουμε αυτόν τον κόσμο αν ήταν κοντά μας. Βγαίνουμε από το σπίτι και συναντάμε μεμονωμένα τέτοια περιστατικά μπροστά μας, ανθρώπους που μένουν στον δρόμο τρώγοντας από τα σκουπίδια, και ουδεμία κίνηση κάνουμε για να τους βοηθήσουμε. Συγκεκριμένα, μπορεί να μην αισθανθούμε καν τα ίδια με εκείνα που νιώσαμε όταν είδαμε εκείνη την διαφήμιση στην τηλεόραση!

Γιατί αυτό; Τι είναι εκείνο το οποίο μας κάνει να αδρανούμε σε ότι "κατά τα άλλα" μας "απασχολεί" και μας προβληματίζει; Είναι οι δικές μας σκοτούρες που τελικά δεν μας αφήνουν να ενεργήσουμε και μας αφοπλίζουν ολοκληρωτικά; (την πλειοψηφία τουλάχιστον). Είναι απλή υποκρισία και "δηθενισμός" αυτό που μας διακρίνει; Ειλικρινά δεν ξέρω. Το χειρότερο όμως είναι το εξής: Ακόμα και εγώ που γράφω αυτό το κείμενο και δείχνω να θέλω να "ταρακουνήσω" τους αναγνώστες, αλλά ακόμα και οι ίδιοι οι αναγνώστες που ενδεχομένως να συμφωνούν και να γνέφουν καταφατικά το κεφάλι διαβάζοντας αυτό το κείμενο, πάλι, αμφότεροι, τα ίδια θα κάνουμε.

Μας προκαλώ λοιπόν όλους, να με βγάλετε ψεύτη.


Εις το επανιδείν...+Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ τον συγχωρείς τον... "θωμά" ή όχι;

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Κάθε λίγο και λιγάκι, μαζί με 2 συναδέλφους από την δουλειά, θέτουμε αυτό που θα ονόμαζε κάποιος "υπαρξιακά -και μη- ερωτήματα" στα οποία καλούμαστε όλοι να απαντήσουμε. Δεν θα σας κρύψω ότι εγώ είμαι αυτός ο οποίος τα επιλέγει τις περισσότερες φορές, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να απαντήσω και όπως θα ήθελα ενίοτε (δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό -μη με ρωτάτε). Για να σας βάλω λίγο στο κλίμα, τα ερωτήματα στα οποία αναφέρομαι δεν είναι άλλο από προβληματισμούς, οι οποίοι έχουν να κάνουν με ότι μπορείτε να φανταστείτε και το αντικείμενο σχολιασμού που τίθεται κάθε φορά μπορεί να είναι σχετικό με κατηγορίες όπως η πολιτική και τα ταξίδια, ή, επίσης, με θέματα όπως οι σχέσεις και τα προσωπικά όνειρα-στόχοι.

Μια από τις ερωτήσεις που έχει τεθεί λοιπόν, είναι και η ακόλουθη: "Μπορείς να συγχωρήσεις την απιστία;". Στην αρχή όπως ήταν φυσικό, υπήρξε ένα γελάκι αμηχανίας και μερικοί αστεϊσμοί επί του θέματος μεταξύ μας και έπειτα, ενός λεπτού σιγή. Η ατμόσφαιρα βάρυνε προς στιγμήν και στην συνέχεια άρχισε να λέει ο καθένας με την σειρά του την άποψη του, επιχειρηματολογώντας παράλληλα προς στήριξη της. Δεν θα σας κρύψω ότι υπήρχαν διαφωνίες και αντιγνωμία, οπότε θεωρήσαμε καλό να θέσουμε το εν λόγω ερώτημα και σε άλλους, έτσι ώστε να έχουμε μια πιο σφαιρική εικόνα για το τι πιστεύει ο κόσμος επ' αυτού. Ειλικρινά εξεπλάγην από τις απαντήσεις που έλαβα. Ορισμένοι ήταν απόλυτοι και κάθετοι δηλώντας ένα ξερό "όχι", ενώ κάποιοι (αρκετοί) υποστήριξαν πως θα ήταν πιο διπλωματικοί στην προσέγγιση του θέματος. Ακούγοντας προσεχτικά τα επιχειρήματα των δεύτερων, ενώ αρχικά ήμουν ταγμένος με το ποσοστό των πρώτων, άρχισα να βλέπω και την δική τους οπτική γωνία αλλά και το πρίσμα υπό το οποίο εξέταζαν και απαντούσαν στον "προβληματισμό" αυτό.

Οι μεν, οι... "όχι", στήριξαν την απάντηση τους πάνω στην εμπιστοσύνη που χάνεται μετά από ένα τέτοιο γεγονός, στην δόση προδοσίας που συμπεριλαμβάνεται σε αυτήν την πράξη, αλλά και στο πόσο δύσκολο είναι να ξαναδείς τον άνθρωπο σου με τον ίδιο τρόπο μετά. Οι δε, οι "εξαρτάται κλπ" δικαιολόγησαν την άποψη τους βάζοντας και άλλα κριτήρια στο παιχνίδι όπως το "πως" και από "ποιον" θα το μάθαιναν, το τι θα έλεγε "ο/η κατηγορούμενος/η" όταν θα καλούταν να "απολογηθεί" , ενώ έκαναν παράλληλα και άλλες ερωτήσεις/σχόλια όπως, "αφού δεν πότιζες την αυλή σου, γιατί παραπονιέσαι που την πότισε ο γείτονας;" κοκ.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά με "ταρακούνησε" η τελευταία προσέγγιση στο θέμα. Σίγουρα, για να απιστήσει κάποιος, η σχέση στην οποία βρίσκεται είναι προβληματική. Τις περισσότερες φορές, δεν θα έπρεπε καν να μέναμε έκπληκτοι σε ένα τέτοιο συμβάν, αφού θα υπήρχαν λόγοι που οδήγησαν σε αυτό και απλά εμείς θα αγνοούσαμε τα σημάδια. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν δικαιολογώ σε καμία περίπτωση αυτόν τον τρόπο διαχείρισης μιας προβληματικής σχέσης (κέρατο), όμως, την ίδια στιγμή, αρχίζω να σκέφτομαι και το εξής: Όταν απαντάς "όχι", στην ερώτηση "Μπορείς να συγχωρήσεις την απιστία;", ποιον "αρνείσαι" να συγχωρήσεις τελικά; Τον "άλλον" ή εσένα;


Εις το επανιδείν...+Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ περί...διαμόρφωση χαρακτήρα ο λόγος

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Ο "λαός", πιστεύει πως όχι. Ο περισσότερος κόσμος, συμφωνεί με αυτό. Κάποιοι (συγκαταβατικοί ή άνθρωποι επιρρεπείς στους συμβιβασμούς) υποστηρίζουν πως ναι. Ορισμένοι, δηλώνουν πως ο άνθρωπος δεν αλλάζει, αλλά τον αλλάζουν. Ελάχιστοι, το έχουν καταφέρει και είναι (είτε ψευδώς είτε όχι) υπερήφανοι για αυτό. "Εγώ, εμείς και εσείς" όντας περισσότερο διπλωματικοί και ουδέτεροι στην πλειοψηφία των ζητημάτων που αναλύουμε, θεωρούμε ότι η απάντηση βρίσκεται κάπου στο ενδιάμεσο.

Κατά μία έννοια και σε μια συνήθη πραγματικότητα, ο άνθρωπος διαμορφώνει τον χαρακτήρα και την συμπεριφορά του καθ όλη την διάρκεια της ζωής του, και αυτό, όχι απαραίτητα επειδή μαθαίνει κάτι καινούργιο, αλλά επειδή βιώνει κάτι νέο ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Η κάθε νέα εμπειρία αφομοιώνεται και μετατρέπεται πέρα από γνώση, νέο στοιχείο και κομμάτι του εαυτού μας, καθώς και μέρος της συμπεριφοράς μας. Η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται συνεχώς, με αποτέλεσμα η διαμόρφωση του χαρακτήρα μας να είναι, θεωρητικά, ατελείωτη. Όσο πιο έντονο, τραυματικό ή "δυνατό" είναι το βίωμα μας, τόσο πιο εμφανής είναι και η αλλαγή σε εμάς.

Και κάπου εδώ όμως αρχίζει να αναδύεται και η... "απάντηση" που ψάχνουμε να βρούμε. Η αλήθεια είναι ότι παρά ελαχίστων εξαιρέσεων (οι οποίες αναφέρονται σε γεγονότα τα οποία φέρνουν τα λεγόμενα "πάνω-κάτω"), μονάχα τα παρακλάδια και οι ακριανές πτυχές του χαρακτήρα μας αλλάζουν, αφού ο κυρίως κορμός/σκελετός του, παραμένει ίδιος και σταθερός. Κάποιοι ειδικοί δηλώνουν ότι ο εν λόγω χαρακτήρας μας διαμορφώνεται μέχρι την ηλικία των 7 ετών. Άλλοι υποστηρίζουν ότι κατά την εφηβεία -ηλικία που μπορεί να αποβεί η πιο καθοριστική ηλικιακή περίοδος για την διαμόρφωση του χαρακτήρα μας- η ανθρώπινη συμπεριφορά παίρνει την τελική κλίση της με ελάχιστα περιθώρια μελλοντικής εναλλαγής. Είναι άραγε τόσο "άτρωτο" το κέλυφος το οποίο την περικλείει;

Αυτό δυστυχώς, είναι κάτι που τελικά διαφέρει στον καθένα μας. Κατ' εμέ είναι κάτι που ο καθένας ανακαλύπτει και συνειδητοποιεί στην ζωή πολύ αργότερα, ενδεχομένως στα βαθιά γεράματα. Ο εγωισμός και το γόητρο της ηλικίας μπορεί να μην τον αφήνουν να το παραδεχτεί, όμως μέσα του το αισθάνεται (για μια "υπερηφάνεια" και μια "αλαζονεία" ζούμε έτσι και αλλιώς). Και μπορεί "ο λύκος και αν εγέρασε και άσπρισε το μαλλί, μήτε την γνώμη του άλλαξε μήτε την κεφαλή του", το ζήτημα είναι να βρει μια καλή "βαφή", και να μην χρειαστεί να κάνει τα άλλα δύο.

Εις το επανιδείν...+Vaggelis Episkopo

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΡΙΤΗΣ ~ καλοκαίρι στην πόλη: όταν ο εφιάλτης παίρνει σάρκα και οστά

Χαίρεται εραστές (και μη) της Ιστορίας +yannidakis
Είχα τη φίλη μου απαρηγόρητη στο τηλέφωνο και προσπαθούσα να την πείσω πως δεν πειράζει που φέτος δεν θα μπορέσει να φύγει ούτε ένα τριήμερο για διακοπές. Αν και -spoiler alert- δεν με έπεισε ότι κατάφερα να την βάλω και πολύ στο πνεύμα της σκέψης μου, αποκόμισα απ' τη συζήτησή μας την ιδέα γι' αυτόν εδώ τον προβληματισμό, άρα αυτόματα την κατατάσσω στις πετυχημένες συζητήσεις. Αν λοιπόν κι εσείς δεν θα πάτε διακοπές ή έχετε κάποιον δικό σας άνθρωπο που είναι σ' αυτήν την κατάσταση και το στράβωμα όσο να κάνεις είναι διάχυτο στην ατμόσφαιρα, συνεχίστε με ελαφρώς μεγαλύτερη προσοχή την ανάγνωση.


Αρχικά, πρέπει να έχουμε όλοι πλήρη συνείδηση για την εποχή που ζούμε. Όσοι καταφέρουν να ξεφύγουν είναι οι τυχεροί της υπόθεσης, οι υπόλοιποι δεν θα πρέπει να εγκαταλείψουν την προσπάθεια ξεκούρασής τους μόνο και μόνο επειδή τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ομαλά! Διεκδικείστε τα συστατικά των διακοπών απ' το δικό σας το μετερίζι: μπάνιο, χαλάρωση, καλό φαγητό, διασκέδαση κτλ (για τον καθένα από μας οι "διακοπές" έχουν τη δική τους σημασία). Μονοήμερες αποδράσεις σε κοντινούς παραδείσους ή εξοχικά φίλων, παρουσία στα ποικίλα πολιτιστικά δρώμενα που οργανώνονται κάθε καλοκαίρι στις μεγάλες πόλεις (από συναυλίες μέχρι θερινά σινεμά και bazaar, όλα ανθίζουν όταν ανοίγει ο καιρός). Οργανώστε special μέρες για να φροντίσετε τον εαυτό σας και να γεμίσετε νέες εμπειρίες ανάλογα με τα ενδιαφέροντά σας: μπείτε στα χ,ψ deals, κλείστε ένα μασάζ, μία μέρα paintball, ένα δωμάτιο απόδρασης. Οι ιδέες πραγματικά είναι ανεξάντλητες.

Η μιζέρια μπορεί να είναι ένα πραγματικά αδηφάγο ον, μπορεί να πλησιάσει όμως το εκάστοτε άτομο μόνο αν αυτό το επιτρέψει. Οι ζωές μας (κι αυτό είναι κάτι που μας αφορά οικουμενικά, είτε πρόκειται είτε δεν πρόκειται να... "διακοπάρουμε" φέτος) θα ήταν πολύ πιο όμορφες αν εκτιμούσαμε πιο πολύ όσα έχουμε και προσπαθούσαμε να δουλέψουμε ρεαλιστικά στη βελτίωση των υπαρχουσών συνθηκών, αντί να βρισκόμαστε σε μία συνεχή κλάψα για όλα μας λείπουν. Ζούμε περιμένοντας: περιμένοντας τις διακοπές, περιμένοντας μια αργία, περιμένοντας τα Χριστούγεννα, το Πάσχα. Κι αφήνουμε να φεύγουν απ' τα χέρια μας οι στιγμές, μεταθέτοντας τη χαρά σε ένα απώτερο εξιδανικευμένο μέλλον. Αυτό το καλοκαίρι λοιπόν, βάλτε στόχο να το ζήσετε, όπως κι αν έχουν οι συνθήκες. +Κωνσταντίνα Πορφυρού

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ τελικά αξίζει να...

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
...είμαστε διαφορετικοί; Αξίζει να είμαστε μοναδικοί; Αξίζει να ξεχωρίζουμε;

Μιλώντας σε ατομικό επίπεδο, οι περισσότεροι -αν όχι όλοι- θα υποστηρίξουν πως "ναι, είναι ωραίο, όπως και ενδιαφέρον να είσαι κάτι άλλο από αυτό που είναι οι υπόλοιποι". Η ποικιλομορφία άλλωστε είναι αυτό που δίνει την ξεχωριστή πινελιά στον καθένα μας και καθιστά το ιδιαίτερο "είναι" του. Πόσο βαρετός θα ήταν ο κόσμος άραγε, αν οι κοσμικές δυνάμεις οι οποίες όρισαν τις παραμέτρους του ανθρώπινου είδους βαριόντουσαν όταν τις έθεταν και αποφάσιζαν να καταφύγουν σε μια στρατηγική "copy-paste" για την δημιουργία αλλά και εξέλιξη του; Πολύ μάλλον..

Ας φύγουμε όμως από το ατομικό επίπεδο και ας περάσουμε στο πιο.. συνολικό. Όχι στο απόλυτα συνολικό αλλά σε εκείνο της ομάδας. Σε εκείνο της ομάδας που αφορά μια θρησκεία, έναν σεξουαλικό προσανατολισμό, μια πολιτική πεποίθηση-άποψη, μια εθνικότητα ή και μια... "φυλή". Είναι εξίσου σημαντικό, κατά την ταπεινή μου άποψη, να έχεις το συναίσθημα ότι ανήκεις κάπου όπου οι ιδέες σου, οι απόψεις σου, τα πιστεύω σου αλλά και τα χαρακτηριστικά σου, συμμερίζονται, ενστερνίζονται, κατανοούνται αλλά και είναι αποδεκτά από τους... ομοίους σου.

Λίγο-πολύ, αυτός (και με ακόμα περισσότερα χαρακτηριστικά και διαφοροποιήσεις) είναι ο κόσμος μας σήμερα. Ένας χώρος, όπου καλούνται να συνυπάρξουν μεμονωμένα άτομα αλλά και μεγαλύτερες ομάδες ατόμων, που φέρουν κάποια κοινά στοιχεία. Το πρόβλημα όμως, είναι ότι πολλές φορές, αυτές οι "ιδιαιτερότητες" συγκρούονται μεταξύ τους και επιφέρουν "σχίσματα". Σχίσματα όπως ρατσισμό, -φοβία, προκατάληψη και επιθετικότητα. Όταν παίρνουν την πιο "extreme" μορφή τους, εκδηλώνονται με την μορφή βίας, η οποία με την σειρά της έχει διάφορα είδη και επίπεδα. Είδη που ξεκινούν από μια απλή λεκτική επίθεση, μέχρι παγκόσμιο πόλεμο.

Επιστρέφουμε γρήγορα-γρήγορα στην πρώτη παράγραφο του κειμένου, επανεξετάζουμε το γεγονός του να ήμασταν όλοι ίδιοι, και, ιδανικά, διαγράφουμε τις προηγούμενες 2 παραγράφους. Βρήκαμε την τέλεια υποθετική λύση στο πρόβλημα μας; Όχι. Βρήκαμε την τέλεια δικαιολογία μάλλον. Η λύση η οποία ψάχνουμε αν θα έπαιρνε την μορφή λέξης, θα κυμαινόταν κάπου ανάμεσα στις ευρύτερες έννοιες των λέξεων "αποδοχή" και "σεβασμός". Η επιλογή της, δική σας.

Εις το επανιδείν...  +Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »