Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.
Το 1990 έχω τις πρώτες μου αναμνήσεις από Μουντιάλ, αλλά ήταν το 1994 στο Μουντιάλ των Η.Π.Α. που έζησα την πιο έντονη -τηλεοπτική- ποδοσφαιρική εμπειρία μου, η οποία αυτοπροσδιόρισε τον τρόπο που θα μπορούσα στη συνέχεια να απολαμβάνω μια ποδοσφαιρική διοργάνωση. Στο απόλυτο.
Εκείνα τα χρόνια είχα όνειρο να γίνω δημοσιογράφος. Έγραφα ακατάπαυστα και προσπαθούσα να μιμηθώ δημοσιογράφους, αθλητικογράφους, εφημερίδες, περιοδικά και πάει λέγοντας. Έφτιαχνα τη δική μου εφημερίδα με κείμενα στη γραφομηχανή, εικόνες που κολλούσα από το αγαπημένο μου "Εθνοσπόρ" (if you know, you know) και περνούσα ατελείωτες ώρες όχι μόνο στο να παρακολουθώ μπάλα, αλλά και την αναπαράγω με τη φωνή και τη γραφή μου, με το απόλυτο είδωλό μου να είναι φυσικά ο τεράστιος Μανώλης Μαυρομάτης.
1994 λοιπόν. Καλοκαίρι Μουντιάλ, με τον ανεμιστήρα στο "3", το κασετόφωνο να "μασάει" τις κασέτες, η τηλεόραση SONY Trinitron να έχει το σεμεδάκι στην κορυφή με 3 μπιμπελό στολισμένα συμμετρικά, μα το ένα σπασμένο από ρίψη μπάλας, μερικές εβδομάδες νωρίτερα. Ο μικρός Γιάννης, κατάφερε με άμεσους και έμμεσους τρόπους να παρακολουθήσει ολόκληρη τη διοργάνωση, με τα παιχνίδια των δύο και τέσσερις τη νύχτα με χαμηλομένη την τηλεόραση, χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς.
Και την Εθνική. Την Εθνική του 4-4-2 που πέρασε, μα δεν εστάθηκε, αλλά η παρουσία της ήταν αρκετή για να δώσει νέα πνοή στον τρόπο που προσμέναμε εκείνη τη διοργάνωση. Με αυτό το "Γεια σου Ελλάδα" του Γιάννη Πάριου που φαινόταν πολύ ελπιδοφόρο, αλλά μέχρι και η ελπίδα πέθανε, έστω και τελευταία!
Λοιπόν στο θέμα μας. Ο μικρός Γιάννης. Ο εντεκάχρονος πιτσιρικάς που καθόταν οκλαδόν με πλειάδα εντύπων με τις αποστολές των ομάδων, πληροφορίες για τα γήπεδα και διάφορα στατιστικά, φορούσε τα ακουστικά για να ακούει τη μετάδοση του αγώνα και... έπαιρνε ένα εικονικό μικρόφωνο για να περιγράψει ο ίδιος τους αγώνες, όπως ακριβώς υπαγόρευε το όνειρό του. Ναι, στις δύο και τις τέσσερις τη νύχτα για το αδιάφορο Μαρόκο-Σαουδική Αραβία και Ρουμανία-Κολομβία!
Χωρίς ψηφιακό ραδιοφωνάκι, χωρίς επαγγελματικό μικρόφωνο και συσκευή ηχογράφησης ή εγγραφής. Χωρίς κινητό για selfie που θα αποθανάτιζε τη στιγμή (για να μπορώ να ανεβάσω την αντίστοιχη φωτογραφία στο παρόν κείμενο). Εκεί, οκλαδόν με την ψιθυριστή μου φωνή να περιγράφω τον Ρομάριο, τον νεαρό Μπατιστούτα, τον Μπρολίν και τον μετέπειτα ερυθρόλευκο Ρασίντ Γεκινί.
Τα χρόνια πέρασαν. Όμως τα Μουντιάλ για μένα είναι ένα σημείο αναφοράς στη ζωή μου. Είναι κάτι παραπάνω από ποδόσφαιρο. Είναι αναμνήσεις που συνδέουν την εξέλιξη της ζωής μου. Του 2002 ως φοιτητής (με μία άλλη πολύ ζουμερή ιστορία για κάποια άλλη στιγμή). Του 2010 και του 2014 με την Ελλάδα μέσα, του 2022 που ήταν το πρώτο της προσωπικής μου αναγέννησης, εκείνο που απόλαυσα, όχι μόνο επειδή είδα το Μέσι να το σηκώνει, αλλά επειδή ήμουν ακριβώς στο μέρος που θα ήθελα να είμαι. Στον καναπέ μου, παρέα με τις κόρες, το σκύλο και τη γυναίκα της ζωής μου. Γιατί το Μουντιάλ είναι πολλά παραπάνω από ποδόσφαιρο (όπως προείπα), είναι οι στιγμές που θα θυμάσαι όχι τη στιγμή του αγώνα, αλλά την περίοδο της ζωής σου.
Έτσι και φέτος, 32 χρόνια μετά, ένα μουντιάλ -και πάλι στις Η.Π.Α.- με έχει ενθουσιάσει τόσο μα τόσο πολύ. Δεν γνωρίζω τα ονόματα όλων των παικτών όπως κάποτε ήξερα, αλλά η παρέα μου φέτος είναι αυτή ακριβώς που ονειρευόμουν σ' όλη μου τη ζωή. Γιατί είναι υπέροχο να έχεις τη γυναίκα σου, τις κόρες σου, το σκύλο σου, όταν οι μεταμεσονύκτιοι αγώνες προβάλλονται στην ΕΡΤ μέσα από την υπερσύγχρονη τηλεόρασή σου, αλλά όταν έχεις τον γιο σου, τότε όλα αλλάζουν υπόσταση: Το ποδόσφαιρο, το μουντιάλ, η παρέα, η ίδια σου η ζωή.
Είναι η στιγμή, που αρχίζεις να δίνεις βάση ξανά σε αυτά που έδινες το 1994 και αρχίζεις να προσμένεις ολοένα και περισσότερα πράγματα. Γιατί στο επόμενο Μουντιάλ, θα είναι τεσσάρων, στο μεθεπόμενο οχτώ και σε κάθε παιχνίδι, σε κάθε σφύριγμα του διαιτητή θα έχεις να του διηγηθείς μία ακόμη μουντιαλική εμπειρία, την ίδια ώρα που εκείνο θα φτιάχνει τις δικές του μουντιαλικές αναμνήσεις. Γιατί φίλες και φίλοι αναγνώστες, το ποδόσφαιρο -ε, ναι ρε πούστη μου- είναι αντρική υπόθεση!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Προβληματίστηκες; σχολίασε το