μία μητέρα περι-γράφει πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα
Χαίρεται. Η καθημερινότητα μέσα στην οικογένεια τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει πολύ. Το παραδοσιακό καθημερινό μεσημεριανό τραπέζι που καθόταν όλη η οικογένεια γύρω από αυτό έχει αντικατασταθεί στην καλύτερη των περιπτώσεων με το κυριακάτικο τραπέζι που όλη η οικογένεια κάθεται γύρω από αυτό για να φάει. Αυτό και μόνο δηλώνει την απουσία των γονιών μέσα από το σπίτι. Μια απουσία που πολλές φορές γίνεται έντονα αισθητή στο παιδί και την φανερώνει. Αφορμή για τούτο το άρθρο στάθηκε η μεγάλη μου κόρη, όταν ένα βράδυ που καθόμασταν στο τραπέζι και τρώγαμε τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, έβαλε τα κλάματα και μου είπε "μαμά τώρα τελευταία είναι λες και έχουμε χωριστεί από τον μπαμπά. Μαμά μου λείπει ο μπαμπάς μου και αφού δεν τον έχω εδώ θα τον δω μέσα από φωτογραφίες. Αυτό δεν μου αρέσει όμως θέλω όλη την οικογένειά μου μαζί".
Είναι αυτές οι φορές που δεν ξέρεις πως να αντιδράσεις, δεν ξέρεις πως ακριβώς να καθησυχάσεις το παιδί και πως να του εξηγήσεις αυτό που βιώνει απλά. Μέσα μου εκείνη την στιγμή έσπασα όμως με περισσό θάρρος είπα στο παιδί την αλήθεια. Ο μπαμπάς λείπει και θα λείπει για αρκετές μέρες διότι έχει να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα στην δουλειά του. Ο μπαμπάς δουλεύει για να έχουμε όσα χρειαζόμαστε. Οι σκέψεις μου πολλές. Είναι δυνατόν μια εβδομάδα που το παιδί δεν έχει δει τον μπαμπά του, όπως τις προηγούμενες, να αισθάνεται τόσο έντονα συναισθήματα; Να νιώθει σαν να έχει αποκοπεί από την οικογένεια του; Και αν αισθάνεται έτσι το δικό μου παιδί τότε πως αισθάνεται ένα παιδί χωρισμένων γονιών;
σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ