Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΠΟΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 16 Ιουνίου 2024

σλούκας, το παιδί που ονειρεύτηκε να γινόταν ηγέτης

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.
Λίγες σκέψεις θα ήθελα να αποτυπώσω αναφορικά με τον αθλητή Κώστα Σλούκα και αφορμή είναι τα πολλά μηνύματα που δέχομαι εδώ και μερικές μέρες από φίλους μου Παναθηναϊκούς σχετικά με την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον Παναθηναϊκό στο Μπάσκετ. 

Το άρθρο μου δεν είναι αθλητικό, είναι μάλλον κοινωνικό. Βλέπετε ο Κώστας Σλούκας είναι ένας πολύ άξιος αθλητής -και ποιος είμαι εγώ για να το πω, αφού μιλάνε οι τίτλοι και οι αριθμοί του- με σημαντική διαδρομή στον αθλητισμό και με σημαντικές ατομικές και ομαδικές επιτυχίες. Το αν ο Σλούκας είναι καλός αθλητής, το γνωρίζουμε από πρώτο χέρι οι Ολυμπιακοί. Στον Ολυμπιακό υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο και από ταλέντο έγινε αθλητής.


Αλλά ας μείνουμε λίγο εδώ. Το 2008 ο Σλούκας πήγε σα νέο ταλέντο, στην ομάδα του Ολυμπιακού στα πλαίσια ανανέωσης της ομάδας του Πειραιά και με άλλα ταλέντα που ακολούθησαν, όπως ο Κώστας Παπανικολάου, ο Βαγγέλης Μάντζαρης κ.α. Εκεί βρήκε έναν από τους μεγαλύτερους παίκτες της Ευρώπης, Θοδωρή Παπαλουκά, τον Γιώργο Πρίντεζη, τον Γιάννη Μπουρούση, αλλά και τον Milos Teodosic. Φυσικά η στιγμή που άλλαξαν όλα, ήταν η έλευση του Βασίλη Σπανούλη στην ομάδα.

Ο νεαρός, φιλόδοξος, ταλαντούχος και δουλευταράς, Κώστας Σλούκας, είχε την ευκαιρία να γαλουχηθεί μέσα σε μία ομάδα γεμάτη από σπουδαίους αθλητές-πρότυπα. Ωστόσο ενδόμυχα αυτό που τον επηρέασε περισσότερο απ' όλα, ήταν ο Σπανούλης. Το πώς ένας αθλητής άλλαξε στρατόπεδο επειδή το κίνητρό του ήταν η φιλοδοξία να ηγηθεί και να καθοδηγήσει μία ομάδα που είχε ανάγκη σε επιτυχίες, γράφοντας ιστορία. Αυτό χαράχτηκε βαθιά στο μυαλό του μικρού Κώστα.


Ο Σπανούλης πέτυχε στον Ολυμπιακό, όμως πέτυχε γιατί εκτός από ένας μοναδικός αθλητής, ήταν και ένας εξαιρετικός ηγέτης. Ο κάθε Σλούκας στην ομάδα μέσα ήταν μέλος μίας υπέροχης ορχήστρας. Και κάπως έτσι ο Ολυμπιακός πέτυχε, ο Σλούκας πήρε Ευρωπαϊκό το 2012 και ξαναπήρε Ευρωπαϊκό το 2013 και πλέον αυτή η εξάδα Ελλήνων του Ολυμπιακού (Σπανούλης, Πρίντεζης, Σλούκας, Παπανικολάου, Περπέρογλου, Μάντζαρης, ένα χρόνο μετά και Παπαπέτρου) ήταν η περήφανη σημαία του Ελληνικού Μπάσκετ. Πλέον ο Σλούκας ήταν πρωταγωνιστής.

Το 2015 η φιλοδοξία του, τον έστειλε στην τουρκία. Το project Φενέρμπαχτσε ήταν ιδιαίτερα ελκυστικό, καθώς εκτός από ένα μεγάλο συμβόλαιο, είχε και εγγυήσεις ότι η ομάδα θα πρωταγωνιστούσε στην Ευρώπη με εκείνον σε καθοριστικό ρόλο δίπλα σε σπουδαίους παίκτες και υπό την καθοδήγηση του σπουδαίου προπονητή, Ομπράντοβιτς.

Στα 5 χρόνια που έμεινε στην τουρκία πέτυχε πολλά, πανηγυρίζοντας κι άλλο Ευρωπαϊκό τρόπαιο, όμως ας μην ξεχνάμε την φιλοδοξία του που τον οδηγεί στις αποφάσεις του. Ο Σλούκας -ένας τόσο καλός παίκτης- δεν βρέθηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης ή την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, όχι γιατί δεν θα τα κατάφερνε, αλλά επειδή στις ομάδες αυτές δε θα μπορούσε να ικανοποιήσει τον εγωισμό του, να ηγείται της ομάδας.

Έτσι, όταν ο Βασίλης Σπανούλης ήταν έτοιμος να αποχαιρετίσει τη μεγάλη του καριέρα και γνωρίζοντας ότι ο Ολυμπιακός θα είχε ανάγκη από έναν ηγετικό διάδοχο, αρνήθηκε οποιαδήποτε πρόταση είχε (από Γιαννακόπουλο και λοιπά μικρά projects) και φυσικά ήρθε στην ομάδα που τον ανέδειξε, γνωρίζοντας ότι οι στόχοι θα ήταν υψηλοί και ότι αυτή η προοπτική ταίριαζε στις φιλοδοξίες του.

5 χρόνια απουσίας όμως, είναι πολλά Κώστα μου. Και στον Ολυμπιακό είχε αναγεννηθεί ένας νέος ηγέτης, ο οποίος σιωπηρά ρουφούσε εμπειρία και γνώση από τον Σπανούλη. Ο Κώστας Παπανικολάου, περίμενε υπομονετικά τη σειρά του αφού θα αποσύρονταν οι Σπανούλης και Πρίντεζης και όχι μόνο έγινε ο φυσικός αρχηγός του Ολυμπιακού, αλλά και αυτός της Εθνικής Ελλάδος (μετά τον Μπουρούση). Ο Σλούκας επέστρεψε, αλλά σύντομα διαπίστωσε ότι δε θα γινόταν ο επόμενος "Σπανούλης" που ονειρευόταν.

Πλέον ήταν ξεκάθαρο πως δεν είναι ο παίκτης που παίζει για το έμβλημα μιας ομάδας στο στήθος, μα ούτε και μόνο για τα λεφτά -το πιστεύω αυτό- είναι παίκτης που παίζει μόνο για αυτό που γράφει στην πλάτη της φανέλας. Αυτό το SLOUKAS. Παίζει για να ικανοποιεί τον εγωισμό του

Αυτός ο εγωισμός, έδεσε αρμονικά με τη νέα πρόταση του Γιαννακόπουλου να τον ντύσει στα πράσινα. Γιατί εκτός από το υψηλό συμβόλαιο, ο έξυπνος επιχειρηματίας, του υποσχέθηκε πώς θα καλύψει και κάθε του φιλοδοξία. Θα γίνει αρχηγός από την πρώτη μέρα (!) θα γίνει ο ηγέτης της. Στοπ! Αυτά αρκούσαν. Αρκούσαν; Όχι! Το άλλο που του υποσχέθηκε, είναι ότι μαζί με αυτόν θα έδινε ένα κάρο εκατομμύρια για να φτιάξει μια ομάδα που θα μπορούσε να πρωταγωνιστήσει. Τώρα μάλιστα! Τον Σλούκα δεν τον ένοιαζε αν ήταν ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ ή ο Μίλωνας αυτός. Ή μήπως όχι; Μα φυσικά και τον ένοιαζε. Βλέπετε, επιτέλους βρήκε την ευκαιρία να μοιάσει στο ίνδαλμα του, τον Βασίλη Σπανούλη που είχε κάνει την αντίθετη διαδρομή για να γράψει ιστορία!


O λόγος ήταν αυτός. Καθαρά αυτός. Γιατί αν θεωρείτε πως ο Σλούκας ήθελε περισσότερο χρόνο συμμετοχής στον Ολυμπιακό -όπως έλεγε- ή να έχει πιο καθοριστικό ρόλο, τότε κάντε τον κόπο να διαβάσετε αυτήν την εξαιρετική ανάλυση του sport24.gr (φωτό) για το πριν και μετά του αθλητή. Χοντρικά (για όσους βαριούνται να μπουν στην ανάλυση) θα διαβάσετε πως ο Σλούκας στον Παναθηναϊκό κέρδισε 1 λεπτό ανά αγώνα, μισό πόντο ανά παιχνίδι, ενώ όσο έπαιζε στον Ολυμπιακό, έπαιρνε εκείνος τις επιθέσεις κατά 24,4% (ελάχιστα πίσω από το 24,8% του Βεζένκοφ που είναι παίκτης NBA) ενώ την ίδια ώρα στη νέα του ομάδα το ποσοστό αυτό είναι 22,6% (έναντι του Ναν που ήταν πρώτος με 31,6%). Επιτρέψτε μου να αντιγράψω επίσης, πως από τα παιχνίδια του Ολυμπιακού πέρσι που κρίθηκαν στα τελευταία λεπτά, ο Σλούκας ήταν υπεύθυνος για το 28,1% των επιθέσεων, ενώ φέτος στην ίδια κατάσταση στον Παναθηναϊκό ήταν υπεύθυνος για το 16,3%. Όσοι ασχολείστε με το μπάσκετ, ξέρετε ότι οι αριθμοί παίζουν μεγάλο ρόλο σε αυτό και με τα παραπάνω αντιλαμβάνεται άνετα κανείς πως ο Σλούκας φέτος είχε μικρότερο ρόλο στην ομάδα του απ' ότι πέρσι!

Σε ότι αφορά βέβαια τις μετακομίσεις στρατοπέδων που έγραψα νωρίτερα, υπάρχει μια μικρή διαφορά. Ο Σπανούλης δεν ανδρώθηκε στον Παναθηναϊκό. Μετά τη Λάρισα, πήγε για 4 χρόνια στο Μαρούσι στο οποίο πανηγύρισε το πρώτο του Ευρωπαϊκό, τελικούς και άλλες διακρίσεις. Πήρε μεταγραφή για ένα χρόνο στον Παναθηναϊκό πριν μετακομίσει στο NBA και ύστερα πήγε ξανά στον Παναθηναϊκό για 3 πετυχημένα χρόνια. Ο Σλούκας από την άλλη ανδρώθηκε στο Ολυμπιακό έφυγε, γύρισε και στην πρώτη του χρονιά που έφυγε ξανά, στον Παναθηναϊκό αυτή τη φορά, πρόλαβε και...

...τσακώθηκε με τους πρώην συμπαίκτες του. Τσακώθηκε με τους νυν συμπαίκτες του στην Εθνική Ελλάδος. Δεν έχασε καμία ευκαιρία να δείξει το τριφύλλι στη φανέλα του μπροστά στους οπαδούς που για 9 χρόνια τραγουδούσαν το όνομά του. Όμως με τα παραπάνω δε θα έμπαινα στη διαδικασία να ασχοληθώ μαζί του. Ώσπου φρόντισε ο ίδιος με κάθε επισημότητα να αναφέρει: "Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου για την αλαζονεία, το μη σεβασμό, την απαξίωση που μου έδειξαν οι κύριοι Αγγελόπουλοι και ο κύριος Μπαρτζώκας". 


Ο σοφός λαός λέει "μη δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει" και ο ακόμα πιο σοφός Θουκυδίδης αναφέρει "ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευργετηθέντος αχάριστου". Ο Σλούκας, έγινε ξανά Κωστάκης, τυφλωμένος από τη μισαλλοδοξία του και ενοχλημένος που δεν κατάφερε να γίνει ο ηγέτης που ήθελε στον Ολυμπιακό. Παρ' ότι έκανε πολύ καλά που... μετακόμισε, εκτός από την ερυθρόλευκη στολή άφησε στο ΣΕΦ και την ηθική του. Διέγραψε τα εκατομμύρια που εισέπραξε στις θητείες του στον Ολυμπιακό, τις ευκαιρίες και τις επιτυχίες που του δόθηκαν (και δούλεψε) για να συν-αποκτήσει και αντί να απολαύσει τη δόξα και την αγάπη που τόσο απλόχερα εισέπραξε από τους φίλους του Παναθηναϊκού, αντί να ικανοποιηθεί που "επιτέλους" βρήκε την "Ιθάκη" του και τον τόπο που θα γίνει αυτός που πάντα ήθελε, προτίμησε την ημέρα της απόλυτης χαράς του, να τα βάλει με τους πρώην εργοδότες του, με εκείνους που από αμούστακο παιδάκι στη Θεσσαλονίκη, τον έκαναν πρωταθλητή Ευρώπης ξανά και ξανά.

Τα συμπεράσματα είναι δικά σας. Προσωπικά εγώ στον Σλούκα βλέπω τον τέλειο ηγέτη της ομάδας του Παναθηναϊκού. Γιατί; Γιατί με κάποιον υπέροχο τρόπο έχει καταφέρει 20.000 κόσμου και 15 συμπαίκτες να τον φωνάζουν "ηγέτη" ικανοποιώντας την υστεροφημία του κι εκείνος να τους κάνει νόημα να το φωνάζουν κι άλλο και πιο δυνατά, έχοντας παίξει 5 παιχνίδια αντάξια του συμβολαίου του σ' όλη τη σεζόν! Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Μία σημείωση όμως. Ο Σλούκας δε θα γίνει ποτέ, Σπανούλης. Ας αρκεστεί σε αυτό που είναι και ας το απολαύσει όσο κρατάει ακόμα. Ραντεβού, στα γήπεδα. Μέσα. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Σάββατο 11 Μαΐου 2024

είναι δύσκολο να είσαι Ολυμπιακός

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.
Ίσως η αφορμή για το σημερινό να είναι οι πρόσφατες επιτυχίες του Ολυμπιακού σε διάφορα αθλήματα, όμως στην πραγματικότητα το σημερινό πόνημα αποτελεί μία έκφραση συσσωρευμένων αισθημάτων και βιωμάτων και άρα είναι... πρέπον να αρχίσει με αναμνήσεις.


Αναμνήσεις σαν τότε στο σχολείο που φορούσα τη φανέλα του Ολυμπιακού μετά από μια μεγάλη επιτυχία και ερχόταν από πίσω μου ο Ν.Γ. για να με αναγκάσει να τη βγάλω ή αλλιώς να με δείρει -στο bullying της εποχής- ή τότε έξω απ' το γήπεδο του ΟΦΗ όταν μετά το παιχνίδι απερίσκεπτα κρατούσα εμφανώς το κασκόλ μου το οποίο μου πήρε ένας νεαρός για να το σκίσει με σουγιά μπροστά μου. Αναμνήσεις σαν όταν πήγαινα εκδρομή στην Τούμπα (ναι, τότε) και στα δύο λεωφορεία που ερχόντουσαν από την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη (στα οποία επέβαινα εγώ), δέχτηκαν επίθεση από λεωφορείο του ΠΑΟΚ με αποτέλεσμα να διαλυθεί το ένα (ευτυχώς επιζήσαμε όλοι), οι πέτρες που έπεφταν βροχή ή στην Ξάνθη όπου οι ροχάλες από το νέο -τότε- γήπεδο, ήταν σαν καταιγίδα στα κεφάλια μας.

Ήταν κι άλλα όμως. Ήταν τα δάκρυα, ο σπασμένος καναπές απ' τα χοροπηδητά, η σπασμένη πόρτα από μπουνιά σε έναν αποκλεισμό, τα πανηγύρια στην πλατεία, τα βαμμένα με συνθήματα σχολικά βιβλία, τα παραλίγο εμφράγματα, η προσπάθεια μου να κρύψω τον φανατισμό μου για να μην εκτεθώ επαγγελματικά, αλλά και όταν άλλαξα επάγγελμα η απελευθέρωση μου ξανά, ξανά και ξανά!


Όταν είσαι ο Ολυμπιακός έχεις υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Είσαι κατά κανόνα φίλος μίας ομάδας που πρωταγωνιστεί στην Ελλάδα σχεδόν σε κάθε άθλημα και σε πολλά από αυτά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. "Οφείλεις" δηλαδή να δεσμεύσεις πολλές ώρες από το χρόνο σου για να ακολουθήσεις κάθε αγώνα της ομάδας σου. Εγώ που είμαι μακριά από την Αττική, περιορίζομαι στις τηλεοπτικές (ή ραδιοφωνικές μεταδόσεις), όσοι είναι στην Αττική έχουν και το... άγχος των μετακινήσεων και εισιτηρίων. Είναι έτσι. Είσαι παντού "μέσα". Έχω ακούσει πολλές φορές τους Παναθηναϊκούς να λένε πως "κοίτα εγώ είμαι μπασκετικός". Τι πάει να πει μπασκετικός; Επειδή πήρες 6 ευρωπαϊκά, ξέχασες ότι η ομάδα σου ξεκίνησε το 1908 απ' το ποδόσφαιρο; Ξέχασες ότι σου έχει προσφέρει αρκετές συγκινήσεις και διακρίσεις; Γενικά, ξέχασες; Όταν είσαι Ολυμπιακός, είσαι παντού Ολυμπιακός. Από κει βγαίνει και το σύνθημα "το σπίτι μου το άφησα, τη γκόμενα παράτησα και ήρθα εδώ για να σου πω, Θρύλε μου πόσο σ' αγαπώ".

Υπάρχουν όμως και αρνητικά στο να είσαι Ολυμπιακός. Θέλεις να κερδίζεις. Πάντα. Ξέρετε, όταν μιλάω στην κόρη μου που παίζει βόλεϊ, της θυμίζω πάντα να προσπαθεί και να απολαμβάνει το παιχνίδι χωρίς να ενδιαφέρεται για το αποτέλεσμα. Ωστόσο, ένας Ολυμπιακός αθλητής και φίλαθλος δυσκολεύεται σε αυτό, γιατί έχει μάθει σε αυτό. Και αυτό προφανώς δεν είναι σωστό, είναι ίσως θεμιτό όμως όταν μένει στα όρια της επιθυμίας, άντε και της στεναχώριας.


Θα ήθελα να καταθέσω και κάτι ακόμα. Όταν είσαι Ολυμπιακός, ξέρεις ότι η μισή Ελλάδα είναι μαζί σου -ως Ολυμπιακοί- και η άλλη μισή εναντίον σου. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει σεβασμός στον αντίπαλο. Υπάρχει φθόνος και σενάρια φαντασίας. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το αποδεχτείς. Ξέρετε... ακόμα και σε αυτήν την ηλικία αμφιταλαντεύομαι πολύ για το αν είμαι σωστός ή λάθος φίλαθλος. (προσοχή: ακολουθεί νέα παράθεση αναμνήσεων) Θυμάμαι στα τέλη της δεκαετίας του '80 και τη δεκαετία του '90 να είμαι με τον πατέρα μου κάθε Κυριακή στο γήπεδο του ΟΦΗ. Να με μαθαίνει να τον υποστηρίζω ως τη μεγαλύτερη ομάδα του τόπου μου. Να ζω και τη μοναδική εμπειρία του 1993 κόντρα στην Ατλέτικο Μαδρίτης και έκτοτε έως και σήμερα να συνεχίζω να πηγαίνω στο γήπεδο και να τον υποστηρίζω.


Θυμάμαι, τα ταξίδια μου και την αδιάκοπη παρουσία μου από διάφορα πόστα στον Εργοτέλη από το τοπικό μέχρι τη Superleague και τούμπαλιν με αποκορύφωμα τη μεγάλη εμπειρία στη Θεσσαλονίκη. Αναμνήσεις από τη Νέα Υόρκη το 1999 που είχαμε πάει με τα αδέρφια μου στο Gotham Cup (Fiorentina του Batistuta, Aston Vila, Ajax του νεοαποτκτηθέντα εκείνο το καλοκαίρι Νίκου Μαχλά και Παναθηναϊκός), φορώντας φανέλες του Ολυμπιακού και έξω απ' το γήπεδο να μας ρωτάνε κάποιοι από τους χιλιάδες έλληνες γιατί φοράμε φανέλες άλλης ομάδας και εμείς να απαντάμε "γιατί είμαστε Κρητικοί και υποστηρίζουμε το Μαχλά και τον Ajax"!!! 


Άφησα τελευταία την μεγάλη μου αγάπη, την Arsenal για την οποία επισκέφθηκα το Καραϊσκάκης τόσες πολλές φορές στη θύρα 27, αυτή που γνώρισα στο ιστορικό Highbury και νομίζω μου έμαθε πάνω απ' όλα να απολαμβάνω το καλό, ομαδικό και τίμιο ποδόσφαιρο, αλλά και να διαχειρίζομαι ψυχολογικά τις ήττες. Ίσως λοιπόν, όλα τα παραπάνω, να με κάνουν φίλαθλο. Να μου έχουν δώσει την ευκαιρία να αξιολογώ πιο ψύχραιμα και αντικειμενικά.

Ίσως και όχι. Ίσως απλά ήταν ο τρόπος μου να "δοκιμάσω" και να "αμφισβητήσω" τα Ολυμπιακά μου συναισθήματα, όπως αυτά μου μεταλαμπαδεύτηκαν από τον πατέρα μου, για να καταλήξω στο να είμαι Ολυμπιακός επειδή εγώ το γουστάρω, επειδή έτσι γεμίζω μέσα μου. Αυτό που σίγουρα μπορώ να πω, είναι ότι είμαι ένας άνθρωπος που ζω φανατικά. Επιλέγω προσεκτικά στρατόπεδο και το υπηρετώ φανατικά. Είτε αυτό αφορά την ομάδα μου, είτε τη δουλειά μου, είτε τη γυναίκα μου. Και με αυτήν την πεποίθηση είμαι πολύ πιο Ολυμπιακός...


Τελικά ναι, είναι δύσκολο να είσαι ΟλυμπιακόςΓιατί ο Ολυμπιακός είναι ιδέα. Μια ιδέα που πρέπει να ανακαλύψεις μόνος σου. Όχι επειδή στο λέει ο μπαμπάς σου ή ο μεγάλος σου αδερφός. Πρέπει να έχεις το σθένος να αποδοκιμάσεις έναν αλήτη που ασκεί βία και υποθάλπει την υπόσταση μίας μεγάλης ομάδας. Πρέπει να έχεις τα κότσια να χειροκροτήσεις έναν αντίπαλο που χωρίς να προκαλεί ήρθε και σε κέρδισε. Είναι δύσκολο να είσαι Ολυμπιακός γιατί πρέπει να μάθεις να στέκεσαι στο ύψος των περιστάσεων. Να κάνεις υπομονή, να στηρίζεις, να εκπροσωπείς επάξια τη χώρα σου όταν βγαίνεις εκτός συνόρων, να ξεσπάς τόσο όσο, να προστατεύεις τον κόπο των αθλητών και τα χρήματα των επενδυτών. Πρέπει να απαιτείς από τους αθλητές να παίζουν για τη φανέλα* και αυτό να είναι αρκετό ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Πρέπει να βρίζεις στο γήπεδο την απέναντι κερκίδα (αν ποτέ σε αυτή έρθουν αντίπαλοι φίλαθλοι ξανά) και μετά το τέλος του αγώνα, να μπορείς να βγεις με έναν αντίπαλο φίλαθλο για μπύρες. Yanni Spiridakis


* Η δική μου απαίτηση και γνώμη για να μπορεί κανείς να παίζει για τη φανέλα, είναι να υπάρχει σε έναν Ολυμπιακό που αποτελείται από έναν βασικό κορμό ελλήνων αθλητών που θα πλαισιώνονται από ξένους κάθε φορά. Έναν Γιώργο Αμανατίδη, έναν Βασίλη Σπανούλη ή Κώστα Παπανικολάου και άλλους.

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Δευτέρα 19 Φεβρουαρίου 2024

ο ορισμός της προσπάθειας σε ένα απολαυστικό σαββατοκύριακο

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.
Έχετε δει τη θεματολογία στις σχολικές εκθέσεις, που ζητούν απ' το μαθητή να γράψει για το πώς πέρασε το σαββατοκύριακο ή τις καλοκαιρινές διακοπές; Έτσι θα διεκδικήσω λιγάκι απ' το χρόνο σας σήμερα, για ένα δικό μου ονειρικό σαββατοκύριακο αθλητισμού.

Βλέπετε, αυτό το σαββατοκύριακο έγιναν μαζεμένα ορισμένα γεγονότα αθλητικού περιεχομένου που προσωπικά σε εμένα εμπεριέχουν υψηλούς συμβολισμούς. Είχα την ευκαιρία να δω τον πρώτο αγώνα της κόρης μου στο άθλημα της πετοσφαίρισης και την ομάδα μου στην καλαθοσφαίριση για τρεις συνεχόμενες ημέρες, αφού ο Ολυμπιακός συμμετείχε στο final eight του Κυπέλλου Ελλάδας το οποίο και κατέκτησε.

Ας τα διαχωρίσουμε όμως λίγο αυτά. Πριν 10 μέρες η κόρη μου, λαμβάνει τον πρώτο της έλεγχο ως μαθήτρια Γυμνασίου. Μέσος όρος 18,6 και εγώ πολύ περήφανος και χαρούμενος για ένα τόσο θετικό ξεκίνημα στο... μεγάλο Σχολείο. 10 μέρες μετά, ύστερα από σχεδόν τρία χρόνια προπονήσεων, δίνει τον πρώτο της αγώνα ως αθλήτρια σε έναν αγώνα που η     ομάδα της χάνει με 0-3. Μέχρι πριν την έναρξη του αγώνα δεν ήξερα τι να περιμένω. Δεν είχα προσδοκίες ή εμμονές, ήθελα απλά να τη δω να παίζει. Όμως παρά την ήττα, την είδα να προσπαθεί. Είδα ότι δεν ήταν παθητική. Είδα ότι -ο ενθουσιασμός, η φλόγα, η παρορμητικότητα ή όπως θες πεσ' το- υπήρχαν και αυτό την έκανε να προσπαθεί για το καλύτερο. Τελικά αυτό ήταν τόσο αρκετό για μένα, όσο ένα πρωτάθλημα! Τελικά όλες μου οι απορίες λύθηκαν. Αυτό ήθελα να δω. Αυτό είχα ανάγκη. Να την δω να προσπαθεί. Τίποτα άλλο.

Στο ίδιο σαββατοκύριακο είχαμε την ευκαιρία εδώ στο Ηράκλειο να παρακολουθήσουμε τον τελικό Κυπέλλου ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Δύο από τις κορυφαίες ομάδες στην Ευρώπη. Προφανώς μέσα από αυτό το κείμενο δε θα μιλήσω για τον αγώνα, αλλά για το γεγονός ότι 5500 άνθρωποι που υποστήριζαν τις δύο ομάδες, κάθισαν στις κερκίδες ανάμικτα. Το γεγονός ότι οι οδηγίες της αστυνομίας έλεγαν να μην φέρουμε διακριτικά ομάδων, δεν εμπόδισε τους φίλους κάθε ομάδας να τραγουδούν και να φωνάζουν συνθήματα. Θεωρώ πως οι Παναθηναϊκοί φίλοι ήταν κάπως περισσότεροι κι έτσι σε μία αρκετά άβολη εν πολλοίς ατμόσφαιρα για μένα, υπέμεινα αρκετά από τα συνθήματά τους για να διαπιστώσω πως περίπου τα μισά αναφέρονται στον Ολυμπιακό! Σίγουρα αυτό έδειξε και το επίπεδό τους, αλλά δε θα εστιάσω εκεί. Θα εστιάσω στη δική μου προσπάθεια να φωνάξω όσο περισσότερο γίνεται (καλύπτοντας έτσι δύο ή και τρεις πράσινες "φωνές") για τη δική μου ομάδα, ανάμεσα σε ένα σωρό αντιπάλους φίλαθλους.

Ένας από αυτούς καθόταν ακριβώς δίπλα μου. Ένας νεαρός με σκουλαρίκι που φανερά άβολα και αυτός τραγουδούσε για την ομάδα του, όμως κατ' επιλογή του δεν φώναξε κανένα υβριστικό σύνθημα δίπλα μου. Ένας φίλαθλος που δεν παρασύρθηκε επειδή ίσως είδε ότι ήμουν υπέρμετρα... εκδηλωτικός; επειδή σεβάστηκε την ηλικία μου; επειδή σεβάστηκε τα παιδιά (μου) που είχα δίπλα μου; Δεν ξέρω, αλλά αυτό το παλικάρι κάπου εκεί ανάμεσα στις φωνές μου (και τις μερικές βρισιές μου σε κάποιον Κώστα, έναν δεν τον ξέρεις), με δίδαξε κάποια πράγματα. Ειδικά όταν με ρώτησε κάτι για κάτι που έγινε σε μια φάση, με "έλιωσε". Του απάντησα ευγενικά και τον άγγιξα στην πλάτη δείχνοντας του τη φιλικότητα και την καλή προδιάθεση που είχα απέναντι του. Αυτό το παιδί, έδειξε ότι κάπως κάποτε, μπορούμε να συνυπάρχουμε μεταξύ μας. Δε χρειάζεται να είμαστε στην ίδια κερκίδα όπου πάνω στην ένταση μπορεί να μας ξεφύγει και μια κουβέντα παραπάνω, αλλά εκεί απέναντι μπορούμε να υπάρχουμε με τα κασκόλ, τις φανέλες μας και όταν ο διαιτητής σφυρίζει να πηγαίνουμε στα σπίτια μας αφήνοντας την καζούρα για την παρέα μας και σεβόμενοι τη στεναχώρια ή ένταση του αντιπάλου.

Δεν είμαι κανένας θεωρητικός. Έχω φάει πέτρες βροχή στην Τούμπα και καδρόνια στην Ξάνθη. Έχω δεχτεί επίθεση στο δρόμο προς Θεσσαλονίκη και απειλή από μαχαίρι στο Ηράκλειο και αλλού. Ξέρω το τίμημα του να λες ανοιχτά ποιος είσαι και ποιον υποστηρίζεις. Γι' αυτό ακούστε με όταν λέω πως αυτό το παιδί δίπλα μου με την πράσινη μπλούζα είναι η ελπίδα των γηπέδων. Είναι ο λόγος που συγκινημένος την επαύριο του τελικού αναρωτήθηκα: "μα τι έγινε χθες; 5500 Ολυμπιακοί και Παναθηναϊκοί, μαζί";  

Όμως, θέλω να κλείσω με κάτι άλλο. Κάτι που θα κάνει τη σούμα των παραπάνω. Στον προημιτελικό της διοργάνωσης του Κυπέλλου αγωνίστηκε ο Ολυμπιακός με το Περιστέρι. Το Περιστέρι με προπονητή τον σπουδαίο Βασίλη Σπανούλη. Θέλω να σταθούμε λίγο εδώ και να διαβάσετε τις απόψεις μου με υπομονή γιατί δε θα σας αρέσει ότι αιρετικό θα γράψω παρακάτω.


Μετά τον αγώνα, εγώ και τα παιδιά μου, περιμέναμε να βγουν οι παίκτες απ' τα αποδυτήρια και να φωτογραφηθούμε. Πρώτος όμως βγήκε ο Βασίλης Σπανούλης τον οποίο προσέγγισα για να του μιλήσω εκτός από τη φωτογραφία. Του ευχήθηκα κάτι προσωπικό και τον ευχαρίστησα για τη συνεισφορά του κι εκείνος μου αποκρίθηκε να χαίρομαι τα παιδιά μου.

Σήμερα που γράφω, ο Βασίλης Σπανούλης έκανε την "πρώτη" του (προπόνηση) ως ομοσπονδιακός προπονητής. Και το καλωσόρισμα που έκανε στους παίκτες ήταν ανατριχιαστικό. Διαβάστε το. Και ήταν όλοι εκεί. Ακόμα και ο Κώστας Σλούκας που λίγες ώρες πριν είχε χάσει τον τελικό Κυπέλλου με μια ντροπιαστική εμφάνιση και που δεν τον είχε καλέσει καν ο Σπανούλης (λόγω ανετοιμότητας). Αυτός ο Σπανούλης θα ενώσει την Ελλάδα.

Αλλά αυτό, το έχουν καταφέρει κι άλλοι. Ο Σπανούλης είναι κάτι διαφορετικό. Είναι ένας άνθρωπος που δεν τα παράτησε ποτέ. Που αν κάποιος έκανε ένα, εκείνος έκανε δύο. Αν κάποιος έκανε δέκα, εκείνος έκανε εκατό. Αν κάποιος τον έβριζε αυτός συνέχιζε κι αν κάποιος τον αποθέωνε, αυτός και πάλι συνέχιζε. Το 2016 και το 2017 είχα την ευκαιρία να τον δω σαν παίκτη εδώ στο Ηράκλειο. Ακόμα θυμάμαι τον μορφασμό εκνευρισμού όταν έχανε σουτ στην προθέρμανση!

Ο Βασίλης Σπανούλης διατηρεί μερικά από τα πιο σημαντικά ρεκόρ του ελληνικού και του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, αλλά δεν είναι αυτός ο Σπανούλης. Είναι ο ορισμός της προσπάθειας. Είναι η ελληνική μετάφραση του never give up. Είναι το σπουδαιότερο πρότυπο που κόσμησε ποτέ εφηβικό τοίχο. Αν ο Γκάλης έφερε το μπάσκετ στην Ελλάδα, ο Σπανούλης έφερε την αξία του αθλητισμού στην Ελλάδα. Και ναι, είμαι της γενιάς του Γκάλη. Με τον Σπανούλη είμαστε συνομήλικοι. Δεν με έκανε αυτός να αγαπήσω τον αθλητισμό. Με έκανε όμως να υποκλιθώ στο υπέρτατο μεγαλείο ενός ανθρώπου που δεν ήταν ποτέ celebrity. Έσκυβε το κεφάλι και προσπαθούσε-προσπαθούσε-προσπαθεί.

Μην αναρωτηθείτε ποτέ γιατί έφυγε από τον Παναθηναϊκό. Έφυγε από τον Παναθηναϊκό γιατί εκεί τα είχε όλα. Αλλά το "όλα" δεν ήταν αρκετό για εκείνον. Ήθελε να χτίσει από το απόλυτο μηδέν. Με αυτή την ευλογία της ελληνικής κοινωνίας πορευόμαστε τα τελευταία χρόνια στον ελληνικό αθλητισμό και το δικό του παράδειγμα παίρνω γράφοντας το σημερινό επίλογο. Ο Σπανούλης είναι ένα παράδειγμα για την κόρη μου. Γιατί το 18,6 χωρίς προσπάθεια θα γίνει εύκολα 11. Είναι ένα παράδειγμα για να προσπαθεί. Είναι παράδειγμα για να προσπαθήσουμε όλοι μας να συνυπάρχουμε με το διπλανό "αντιφρονούντα" κόκκινο ή πράσινο.

Θέλω να ευχαριστήσω το Θεό για ένα σαββατοκύριακο με τόσες αξίες και διδαχές. Ένα σαββατοκύριακο που για μένα ο Σπανούλης υπήρχε σε κάθε του λεπτό. Και θέλω να διευκρινίσω κάτι. Υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που προσπαθούν κάθε στιγμή της ημέρας. Η διαφορά είναι πως αν ένας από αυτούς πετύχει, τότε γίνεται το πρότυπο μιας ολόκληρης γενιάς. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Σάββατο 13 Ιανουαρίου 2024

ομοφυλοφιλική επιβολή; επιλέγω κοινωνική απειθαρχία

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.
Μάλλον είναι η πρώτη φορά που τυχαίνει να το αναφέρω δημόσια, αλλά πάντα έπαιζα και παίζω με κούκλες. Όχι εκείνες τις πλαστικές τύπου Barbie, τις άλλες τις λούτρινες, τα αρκουδάκια και τα σκυλάκια. Ένα ολόκληρο κουκλοθέατρο με κανονικό story που συνεχιζόταν μέσα στις μέρες και τα χρόνια και που ζωντάνεψε ξανά κάνοντας το αργότερα με τα παιδιά μου.

Το ότι το συνόδευα με τα στρατιωτάκια μου, τα playmobil, το Nintendo και το λατρεμένο μου Subbuteo ήταν κάτι που ερχόταν πολύ φυσικά για εμένα. Με τον πατέρα μου έβλεπα μπάλα και με τη μάνα μου τραγουδούσαμε, μιλούσαμε και κάπως έτσι ο μικρός Γιάννης μεγάλωσε.

Σε αυτό το "μεγάλωσε" ας κάνουμε μερικές στάσεις με περιοδικά Playboy, Penthouse, κάποιες "πειρατικές" ακατάλληλες βιντεοκασέτες και καταλαβαίνετε που το πάω...

Στην παρέα μου, ήμουν ο πρώτος που ασχολήθηκε με κορίτσια και μάλιστα από πολύ νωρίς και όλα αυτά χωρίς κανέναν γονιό να με ενθαρρύνει να είμαι πολύ... "άντρας" ή κανένας σκληρός τύπος.

Όμως αυτό ήμουν και αυτό παραμένω. Ένας άντρας. Ένας άντρας που το πρώτο και τελευταίο του χαρακτηριστικό πρέπει να είναι η γυναίκα. Γιατί αυτό είναι το φυσιολογικό. Γιατί δεν μας το διδάσκει απαραίτητα κάποιο κοινωνικό πρότυπο (σας θυμίζω το μικρό Γιάννη παραπάνω), απλά επειδή αυτό του βγαίνει φυσικά.

Αρκετά μεγάλος πρόλογος για να εκθειάσω τη δική μου άποψη για το θέμα των ομοφυλόφιλων, των γάμων και της τεκνοθεσίας τους, όπως προκύπτει από την επικαιρότητα και όπως θα καταλήξει σε μία κοινωνική και πολιτική απειθαρχία εκ μέρους μου.

Ουδέποτε αποδέχτηκα την ομοφυλοφιλία. Για μένα ήταν και παραμένει μία από τις πολλές ανωμαλίες της κοινωνίας μας. Ομολογώ πως υπήρξα και επιθετικός απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους, κάτι που κατέληξα να αναθεωρήσω με την κατάλληλη πνευματική βοήθεια.

Σήμερα, αυτή η ανωμαλία, μπορεί να θεωρηθεί ως διαστροφή ή μία αρρώστια. Και μία αρρώστια μπορεί να προκαλέσει πολλές ανωμαλίες σε έναν άνθρωπο. Από έναν όγκο, μέχρι μία αναπηρία. Παλεύω με τον εαυτό μου, να αποδεχθώ αυτούς τους ανθρώπους, αλλά σαν άρρωστους που έχουν ανάγκη από αποδοχή και αγάπη, όχι σαν κάτι φυσιολογικό και ισότιμο όπως η κοινωνία επιμένει να μου το επιβάλλει.

Το να είσαι ομοφυλόφιλος, τείνει να είναι μία τάση στην Δυτική κοινωνία και όλοι γνωρίζουμε πως οι τάσεις κάνουν έναν κύκλο. Κύκλο είπα; Μα φυσικά. Η κοινωνία επιστρέφει στην περιθωριοποίηση της γυναίκας που επί δεκαετίες δίνει μεγάλη μάχη να θεωρηθεί ίση με τον άντρα -και σε πολλούς τομείς ή κοινωνίες, δεν το έχει καταφέρει ακόμη-  και ο ομοφυλόφιλος άντρας πλέον θέλει να την αντικαταστήσει ως σύντροφος ενός άντρα αλλά και ως πατέρας Β' αντί μίας μητέρας. Μετά τα μηδενικά δικαιώματα μίας γυναίκας στην κοινωνία, τώρα δεν αναγνωρίζεται καν η υπόστασή της, γιατί επιβάλλεται να αναγνωριστεί η υπόσταση του άντρα που καταλαμβάνει τον αντρικό και τον γυναικείο ρόλο! Διατηρώ την ψυχραιμία μου όμως, γιατί όπως είπα και νωρίτερα, η Ιστορία κάνει κύκλους.

Υπάρχουν όμως και μερικές κόκκινες γραμμές. Την πρώτη την έθεσε υπέροχα ο άνθρωπος που στολίζει την Εκκλησία μας με την παρουσία του, ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ευγένιος, ο οποίος αν και με εντυπωσίασε με τις open minded απόψεις του, ξεκαθάρισε ότι είναι άλλο η συμβίωση και άλλο ο γάμος. Ο γάμος αποτελεί εκκλησιαστικό όρο και ορίζεται ως η σύζευξη ετερόφυλων ανθρώπων.

Αυτό λοιπόν είναι το ένα. Το δεύτερο αφορά στην τεκνοθεσία. (Θέλουν λοιπόν) μετά τις πολύχρωμες παρελάσεις και τα αμέτρητα δημόσια come outs, να μας επιβάλουν πως είναι δικαίωμα τους και η απόκτηση ενός παιδιού στο οποίο θα είναι κηδεμόνες. Θέλουν δηλαδή να υπερπηδήσουν την ιερή συμβολή της γυναίκας στην κοινωνία, αρπάζοντας ένα μωρό που θα έχει γεννήσει, στο οποίο θα χτίσουν μία ψευδαίσθηση μίας οικογένειας (που δε θα είναι οικογένεια). Ένα ή περισσότερα παιδιά δηλαδή στα οποία πατέρας θα είναι ο ένας (ή κανένας) και ο άλλος θα είναι αυτός που θα κάνει τι;


Όλες οι αναφορές, τα παραμύθια, οι παραδόσεις, οι οικογενειακές ιστορίες, ταινίες. Όλα θα πρέπει να γραφτούν απ' την αρχή, μόνο και μόνο για να φιμώσουν το ρόλο της γυναίκας και να ικανοποιήσουν την αρρώστια των ομοφυλόφιλων. 

Αλλά ας πούμε ότι αυτά τα παιδιά δίνονται σε αυτά τα ζευγάρια. Ας πούμε ότι η διαστροφή κερδίζει στην κοινωνία, όπως πολλές ακόμα φορές έχει συμβεί αυτό σε άλλους τομείς. Ας επικεντρωθούμε λιγάκι στα ίδια τα παιδιά. 

Αν όπως υποστηρίζουν η ομοφυλοφιλία -όπως λένε- έρχεται φυσικά στον άνθρωπο, τότε είναι πολύ πιθανό τα υπό την κηδεμονία τους παιδιά, να βγουν φυσιολογικά. Δηλαδή αγοράκια που θα κυνηγάνε κοριτσάκια! Σε αυτήν την περίπτωση ποια θα είναι τα κριτήρια τους; Ποια τα πρότυπα τους; Ίσως η απάντηση να κρύβεται στα δικά μου παιδικά χρόνια. Που μια χαρά έπαιζα με κούκλες και μια χαρά κατέληξα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Σκεφτείτε τον περίγυρο αυτών των παιδιών. Το περιβάλλον τους. Τις δυσκολίες και τον εκφοβισμό που θα δεχτούν στην πορεία της ζωής τους, χωρίς να φταίνε ποτέ σε τίποτα.

Μπορώ να σκεφτώ αμέτρητα ακόμα επιχειρήματα που με τρομάζουν στην ιδέα ότι μία Δεξιά κυβέρνηση ετοιμάζεται να νομοθετήσει με όρους κομματικής πειθαρχίας, κάτι το οποίο δεν προκύπτει από τις ανάγκες της κοινωνίας μας, όπως αντίθετα η ανάγκη για στήριξη της οικογένειας, τα κίνητρα για νέες γεννήσεις, η ακρίβεια, η φορολογία, οι επενδύσεις, η παραγωγή κλπ.

Επιλέγω να ολοκληρώσω εδώ, εκφράζοντας το φόβο μου για μια κοινωνία που δεν μου επιτρέπει να μην αποδέχομαι το ανώμαλο και μου επιβάλλει να αποδεχτώ μία νέα κανονικότητα που ξεπερνάει τα όρια της αρρώστιας. Μπορώ όμως ακόμα να γράψω ελεύθερα τις παραπάνω αράδες και να μην πειθαρχήσω στο νόμο του instagram, του TikTok, της Trap και της επιβεβλημένης κανονικότητας των gay. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Κυριακή 31 Δεκεμβρίου 2023

το δίσεκτο 2024 και το τάλαντο που θέλω να θερίσω

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.
Κάποτε πίστευα στους ανθρώπους. Κι ύστερα πίστευα πως είμαι το κέντρο του κόσμου. Σύντομα κατάλαβα το πόσο ασήμαντος είμαι και θεωρούσα πώς κάθε άνθρωπος έχει έναν σκοπό να εκπληρώσει.

Χρειάστηκαν 40 ολόκληρα χρόνια για να συνειδητοποιήσω πως τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύουν. Στην πραγματικότητα είμαστε τόσο μόνοι που η παρουσία μας δεν έχει καμία σημασία, κανένα νόημα, καμία ουσία. Αυτό όμως που μας διαφοροποιεί από ένα τυχαίο μυρμήγκι που περπατάει εκεί έξω, είναι ένα δώρο Θεού. Το γεγονός ότι για κάποιο λόγο Εκείνος επέλεξε το ανθρώπινο είδος για να είναι καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση Του.

Έτσι, μαζί με την ασημαντικότητά μας, πήραμε δώρο και ένα τάλαντο. Κάποιοι το πέταξαν στα σκουπίδια. Άλλοι το αγνόησαν. Οι περισσότεροι δεν το ανακάλυψαν ποτέ. Σε κάποιους ήταν η επιστημονική σκέψη που μετέτρεψε την αδυναμία τους σε δύναμη. Σε άλλους ήταν η φωνή, που μετέτρεψε τη φτώχεια τους σε έναν παράδεισο. Σε μερικούς ήταν οι αθλητικές ικανότητες που τους έδωσαν ένα διέξοδο σε μία αδιέξοδη ζωή. Σε ορισμένους ήταν η δομή του λόγου, που αποτέλεσαν το εισιτήριο να ξεφύγουν απ' τα στενά όρια της εποχής τους.

Χρησιμοποιώντας κανείς το τάλαντό του, δεν είναι απαραίτητο να μείνει στην Ιστορία. Αρκεί να αναχθεί σε κάτι περισσότερο από ένα απλό μυρμήγκι. Ας πούμε ότι αυτή είναι η εκ Θεού αποστολή του.

Κλείνοντας τη χρονιά που φεύγει σε λίγες ώρες, αναλογίζομαι πόσοι συνάνθρωποι μας δεν πρόκειται ποτέ να ανακαλύψουν το τάλαντό τους. Άλλοι δολοφονήθηκαν εν ώρα εργασίας/υπηρεσίας, άλλοι βρέθηκαν στη λάθος στιγμή, στο λάθος σημείο, άλλοι ήταν επιβάτες οχημάτων χωρίς έλεγχο κι άλλοι ίσως έκαναν ένα μοιραίο λάθος. Λυπάμαι τόσο γι' αυτούς τους ανθρώπους που βουρκώνω στη σκέψη ότι δεν πρόλαβαν να εκπληρώσουν το σκοπό τους κι ελπίζω ο Θεός να έχει ένα άλλο σχέδιο για εκείνους.

Ένα νέο έτος όμως είναι προ των πυλών. Στην πραγματικότητα ο χρόνος δεν χωρίζεται, αλλά για εμάς τους ανθρώπους, αυτός ο διαχωρισμός μας προστατεύει από το χάος. Έτσι κι εγώ, από καιρό τώρα, έχω πάρει το θάρρος να "βαφτίσω" αυτό το δίσεκτο έτος ως το δικό μου έτος. Το έτος που έθεσα τον πήχη ψηλά για να αρχίσω από φέτος να θερίζω. Ελπίζοντας πως έχω βρει κι εγώ το τάλαντό μου και έχοντας περάσει χρόνια που το έχω σπείρει από δω κι από κει, ελπίζω πως φέτος θα αρχίσει η εποχή του θερισμού για μένα. Αυτή η αριθμητική συμμετρία ζυγών αριθμών που σημαίνουν πολλά για μένα, έρχεται όσο είμαι εν ζωή, ερεθίζοντας τους δικούς μου ψυχαναγκαστικούς αισθητήρες που μου έδωσαν το έναυσμα να είμαι τόσο αισιόδοξος.

Ας μη γελιέμαι. Παραμένω ένα μυρμήγκι με ένα τάλαντο. Παραμένω ένας άνθρωπος μόνος μέσα σε μία πυκνοκατοικημένη κοινωνία, έχοντας κοντά μου ακριβώς τον αριθμό των αγαπημένων μου προσώπων που απαιτούνται για να μην εξαϋλωθεί η οντότητα μου και έχοντάς μακριά μου τον αριθμό των αγαπημένων μου προσώπων, που οι διάφορες επιλογές, μου τους στέρησαν. Αυτά είναι τα δεδομένα και αυτά τα υλικά της κατσαρόλας της ζωής.

Κατά μία αναρχική θεωρία μου, το 2024 θα ολοκληρωθεί σε 14 μήνες κι έτσι, όλα όσα θέλω να πετύχω σε αυτό το έτος έχουν διορία ως και τον Φεβρουάριο του -για εσάς- 2025. Κλείνοντας, ίσως θα ήθελα να αποκλείσω το συγγραφικό μου τόνο και να αναφέρω μερικές επιγραμματικές κουκκίδες των υλικών της κατσαρόλας μου. Τη Σοφία, για τη στήριξη, την κατανόηση και τη διάθεση. Τη Δέσποινα για την ανατριχιαστική εμπειρία να βλέπω τον εαυτό μου να μεγαλώνει. Τη Δήμητρα για την πρόκληση να κεντρίσω το ενδιαφέρον της. Το Νίκο, για τη δύναμη του να με στηρίζει ακόμα και μόνο με τις αναμνήσεις. Το Βάκη, του οποίου ακόμα αντηχούν στις επιλογές μου, οι επιρροές του. Και του Βασίλη, του ανθρώπου που ανακάλυψε πρώτος το τάλαντό του και κάθε μέρα η σκέψη του, μου δίνει την ηρεμία να ανακαλύπτω το δικό μου.

Εύχομαι καλή και ευλογημένη χρονιά σε όλους σας, αλλά ειδικά για φέτος και για πρώτη φορά στη ζωή μου, εύχομαι καλή χρονιά σε εμένα. Η δική μου ιστορία έχει δείξει, ότι σε περιόδους δικής μου ευημερίας, κανείς δεν έχασε από όσους ήταν κοντά μου, ακόμα κι αν αυτοί ήταν άλλοτε αμέτρητοι κι άλλοτε, ένας. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Κυριακή 5 Νοεμβρίου 2023

οι άδειοι ναοί και η λάθος ερμηνεία της ελευθερίας

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.
Σε λίγες ώρες θα χτυπήσει η καμπάνια της Εκκλησίας σε κάθε γειτονιά. Πιστοί θα προσέλθουν φορώντας τα ρούχα της Κυριακής και θα παρακολουθήσουν το μεγάλο Μυστήριο της Θείας Λειτουργίας. Ύστερα θα λάβουν την Θεία Κοινωνία ή το αντίδωρο και θα συνεχίσουν σε μία ήρεμη και ξεκούραστη ημέρα.

Κάπου, κάπως, κάποτε έτσι ήταν τα πράγματα, μέχρι που οι πιστοί πείστηκαν πως ο Θεός μας διδάσκει την Ελευθερία. Πράγματι, σε καμία θρησκεία του κόσμου εκτός της Χριστιανικής, δε θα βρείτε τόση ελευθερία στην έκφραση, την συμμετοχή και την ορθότητα της πίστης. "Σταυρώστε" με αν βλασφημώ αλλά ίσως κάπως έτσι προέκυψε και το σχίσμα με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε 3 διαφορετικούς δρόμους της Χριστιανοσύνης.

Ο Θεός δίδαξε αγάπη και μαζί έναν ελεύθερο τρόπο έκφρασης και σκέψης και όλο αυτό, καμιά εικοσαριά αιώνες μετά ήρθε να "κουμπώσει" στη νοοτροπία των πιστών. Βλέπετε, ο Χριστούς δίδαξε ελευθερία αλλά είχε ένα χαρισματικό τρόπο να προσελκύει τους ανθρώπους. Το ίδιο συνέβη και με τους Πατέρες της εκκλησίας που συνέχισαν το έργο Του έχοντας εκτός από τα λόγια και τον ηγετικό τρόπο να κερδίζουν την αφοσίωση του λαού.

Σήμερα, οι ηγέτες χάθηκαν. Οι εξαιρέσεις είναι ελάχιστες και οι ιερείς βολεμένοι στο brand της χριστιανοσύνης στήριξαν την ελευθερία, αλλά χωρίς καμία ικανότητα να την εμπνεύσουν στον κόσμο μαζί με τα λόγια Του Θεού. Προτίμησαν να τα παπαγαλίσουν για να ζήσουν κι εκείνοι πιο ελεύθερα. Το αποτέλεσμα είναι προφανές και αυτονόητο και καθρεφτίζεται απόλυτα μέσα σε έναν ναό την ώρα της λειτουργίας.


Ένας άδειος ναός, με σκόρπιες φαλάκρες, άσπρα μαλλιά και μαντήλια στο κεφάλι από ηλικιωμένους που έτσι έμαθαν. Και λίγο πιο μετά, κάποιοι μεσήλικοι που ήρθαν επειδή "σήμερα κάτι είναι" ενώ λίγο αργότερα κάποιοι γονείς με παιδιά κρατώντας λαμπάδες, για να βγάλουν την αγγαρεία της Θείας μετάληψης επί τρεις φορές.

Και ναι, είναι λογικό, γιατί αυτό το brand της Εκκλησίας έχει χαλάσει εδώ και καιρό. Αν ρωτήσεις κάποιον θα σου πει για την περιουσία της Εκκλησίας και κάποιους ιερείς που ακούστηκαν ότι προβαίνουν σε παράνομες πράξεις. Λες και η Εκκλησία είναι επιχείρηση. Λες και ο ιερέας την ώρα της Λειτουργίας είναι ο Γιώργος, ο Δημήτρης, Αντώνης και όχι -φορώντας τα άμφια- η προσωποποίηση της ίδιας της τριαδικής θεότητας. Κανένας από αυτούς δε θα σταθεί στη πνευματικότητα της Εκκλησίας. Και ύστερα θα σου πει "εγώ δεν πάω στην Εκκλησία. Πιστεύω με τον τρόπο μου". Κάποτε αυτή η απάντηση με εξόργιζε, ήταν η απόλυτη δικαιολογία για να μην πάει κάποιος στην Εκκλησία, να μη νηστέψει, να μην προσευχηθεί. Τώρα όμως κατάλαβα πως δεν φταίει εκείνος, αλλά η ελευθερία που διδάσκει η Χριστιανοσύνη.

Αλλά ας αφήσουμε τα θρησκευτικά και αναρωτηθούμε. Που οδηγεί η ελευθερία χωρίς καθοδήγηση; Η ελευθερία χωρίς ηγεσία; Η ελευθερία χωρίς κινητοποίηση; Αν δυσκολεύεστε σκεφτείτε έναν έφηβο που αποζητά ελευθερία διακαώς και αν έχει την ευκαιρία να τη γνωρίσει χωρίς καθοδήγηση, τον περιμένει μία ζωή ανελέητων εμπειριών, παραβατικότητας, κατάχρησης και διαστρέβλωσης της ανθρώπινης υπόστασης.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την Εκκλησία με τους πιστούς. Τι χρειάζεται; Έχω τις απόψεις και προτάσεις μου, αλλά δεν είναι επί της παρούσης. Σημασία έχει πως αυτό το χαλασμένο brand, χρειάζεται γερό marketing και επαναπροσδιορισμό του τι εννοούσε ο Ιησούς όταν δίδασκε ελευθερία. Καλό σας βράδυ. Τα λέμε σε λίγο σε έναν -άδειο- ναό. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2022

δοξάστε τους αποτυχημένους ανθρώπους

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.
Είναι πάντα ωραίο να έχεις παραδείγματα στην ζωή σου. Αφίσες σε εφηβικά δωμάτια, δάσκαλους που όταν τελειώνει η διδακτική ώρα ασχολείται με τις ανησυχίες των μαθητών, ηγέτες σε μια επιχείρηση που εμπνέουν τους υφιστάμενους και αφυπνίζουν την παραγωγικότητα σε ανθρώπινες συνθήκες εργασίας.

Κι αν δεν σου έχει τύχει κάτι απ' όλα αυτά, υπάρχει η τηλεόραση. Το διαδίκτυο. Εκεί που διαβάζεις τις βιογραφίες των σπουδαίων επιστημόνων, των διάσημων αθλητών και καλλιτεχνών. Των επιχειρηματιών που καινοτόμησαν και έκαναν την διαφορά. Άνθρωποι που εξιστορώντας τη ζωή τους δείχνουν μέσα από την επιμονή και τα εμπόδια, πως κατάφεραν να πετύχουν και να μείνουν στην ιστορία.

Αναρωτιέμαι ωστόσο, τι ενδιαφέρον θα παρουσίαζε να ασχοληθεί κανείς με το άλλο άκρο των ανθρώπων. Εκείνων που βρίσκονται στην αφάνεια. Που κάνουν τον σκύλο βόλτα, πάνε στην δουλειά, επιστρέφουν βρώμικοι από τα χώματα, κάνουν μπάνιο, ασχολούνται λίγο με το παιδί και κάθονται στην τηλεόραση μέχρι να αποκοιμηθούν αγχωμένοι για το αν θα έχουν λεφτά στις 30 για να πληρώσουν το νοίκι.

Να το δούμε λίγο αυτό; Έτσι, με ένα χαζό παράδειγμα; Προ ημερών ήμουν σε ένα εστιατόριο θαλασσινών. Γεμάτο από κόσμο, είχα κάνει κράτηση για τα άτομα της παρέας μου. Όταν κάτσαμε ένας από την παρέα, σχολίασε: "κοίτα, ο Χ γιατρός. Ε, αν δεν είναι αυτός εδώ, ποιος θα είναι;". Ξέρετε, εκεί στο εστιατόριο υπήρχαν ένα σωρό από παρέες που δεν ήταν γιατροί, δεν ήταν γνωστοί, ήταν πολύ πιθανό άνθρωποι που το ψάρι τους έκατσε στο λαιμό επειδή τα 150€ που έκαναν λογαριασμό, είναι ίσως το 20% του μηνιάτικο τους.

Αναρωτιέμαι λοιπόν. Γιατί εγώ θα έπρεπε να κοιτάξω τον γιατρό που εκείνος πλήρωσε τον λογαριασμό με την άνεση του εργάτη που αγοράζει τον σπαστό καφέ απ' το περίπτερο και όχι τον υπόλοιπο κόσμο που ενδεχομένως προσπάθησε πολύ μέχρι να έρθει στο εστιατόριο;

Αναρωτιέμαι γιατί τα πρότυπα μας και οι άνθρωποι που προβάλλονται, θα πρέπει να είναι αυτοί οι διάσημοι που -αδιάφορο για το πως και το γιατί- τα κατάφεραν και πλέον ζουν μια άνετη ζωή και όχι όλοι εκείνοι που κάθε τους ημέρα είναι ένας αγώνας επιβίωσης χωρίς το μέλλον ή καν ο επόμενος μήνας, να είναι εξασφαλισμένος;

Josef Váchal’s Cry of the Masses

Αναρωτιέμαι γιατί να μην υπάρχει μια εκπομπή στην τηλεόραση που δεν θα ασχολείται με τα success stories, αλλά με ανθρώπους που το μόνο που έχουν καταφέρει είναι να επιβιώσουν, τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Ανθρώπους που δε θα γνωρίσουμε για να θαυμάσουμε απαραίτητα, αλλά για να ταυτιστούμε και γιατί όχι να μάθουμε από τα λάθη τους, να σχολιάσουμε το τι θα κάναμε εμείς καλύτερο από εκείνους ή εμπνευστούμε από τη δική τους αποτυχία για το δικό μας επόμενο βήμα.

Ο νικητής στον αθλητισμό ή και τη ζωή παίρνει δικαίως όλα τα φώτα πάνω του. Το βρίσκω σωστό και δίκαιο. Όμως σε ένα πρωτάθλημα 16 ομάδων, υπάρχουν 15 που προσπαθούν και σε μια χώρα 11 εκατομμυρίων, υπάρχουν -ξέρω γω- 10,5 εκατομμύρια "αποτυχημένων", πολλοί από τους οποίους προσπαθούν. Που δεν τα έχουν καταφέρει τόσο καλά. Όχι, δεν φταίει η τύχη, αλλά οι δικές τους επιλογές. Δεν πειράζει όμως, γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι άνθρωποι δικοί μας. Είμαστε εμείς οι ίδιοι. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Κυριακή 17 Ιουλίου 2022

μεγαλώνοντας (σ)την γενιά του "όχι"

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.
Σε ένα μανιφέστο διαμαρτυρίας που ίσως συναντούσες κάποια στιγμή σε έναν βρώμικο τοίχο ενός σκοτεινού δρόμου μιας τυχαίας πόλης του κόσμου, θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνεται το σημερινό άρθρο/διαμαρτυρίας προς τους γονείς -μεταξύ αυτών και εμένα- του σήμερα.

Γιατί σήμερα, στην εποχή της επικοινωνίας, της πληροφορίας, της διασύνδεσης, της παγκοσμιοποίησης και του εκμηδενισμού των αποστάσεων και των τάσεων ή... hashtag trends, τα παιδιά μεγαλώνουν με ευαγγέλιο μία λέξη: Όχι.

Όχι στην αλόγιστη χρήση του tablet, όχι, στον δάσκαλο που θα αγγίξει το μαθητή (λες και όλοι τους είναι παιδεραστές ας πούμε), όχι κοντά στην τηλεόραση, όχι στα προγράμματα άνω των 13 ετών, όχι στην αγορά κινητού ακόμα, όχι στο gaming για πάνω από 2 ώρες, όχι στην ελεύθερη πρόσβαση στο διαδίκτυο, όχι στην ελεύθερη βόλτα στην γειτονιά, όχι στο χαρτζιλίκι, όχιόχιόχι. Όχι.

Η νέα γενιά φοράει μία μπλούζα που φέρει με γυαλιστερές πούλιες ένα τεράστιο "μη" απ' τη μια μεριά και ένα τεράστιο "όχι" απ' την άλλη. Έτσι, ώστε κανείς να μην πλησιάσει τον άλλο οπότε και να μην εκτεθεί στην επικινδυνότητα που μπορεί να φέρει πάνω του. Μέσα σε μία γυάλα περιορισμένης πρόσβασης στα πάντα, περιορισμένης πρόσβασης στην ζωή, περιορισμένης ευθύνης των γονιών που είναι σίγουροι ότι είναι γαμάτοι τύποι επειδή την Δευτέρα του έχουν κλείσει μαθήματα σκάκι, την Τρίτη μαθήματα ενόργανης, την Τετάρτη ωδείο, την Πέμπτη χορό και την Παρασκευή κενό για να πάνε στον κινηματογράφο.

Είναι οι ίδιοι που δυο-τρεις δεκαετίες πριν, έλιωναν στην τηλεόραση βλέποντας Εμμανουέλα, Εξορκιστή, έπαιζαν Tetris στο Game Boy μέχρι να τελειώσουν οι μπαταρίες, ήταν αυτοί που από το μεσημέρι έβγαιναν στην αλάνα ή την αυλή του σχολείου με φίλους και άγνωστες παρέες παίζοντας μέχρι να μη βλέπουν άλλο απ' το σκοτάδι χωρίς να ειδοποιήσουν ποτέ ότι θα αργήσουν -αφού δεν είχαν και τρόπο να το κάνουν- και εκείνοι που έπιναν ένα μπουκάλι Coca-Cola(ς) μαζί με μακαρόνια και κρουασάν, γιατί οι δείκτες μάζας και ενδείξεις "Ε" στα προϊόντα ήταν ανύπαρκτες μαλακίες που δεν τους αφορούσαν. Είναι οι ίδιοι που άκουγαν Black Sabbath και χτυπούσαν κουδούνια τυχαίων σπιτιών μέσα στο μεσημέρι.

εικόνα από: assets-global.website-files.com

Αλλά ας επιστρέψουμε στο σήμερα, στη γενιά του "όχι", των παιδιών που αναρωτιέμαι πώς θα είναι σε είκοσι χρόνια από τώρα, όταν θα τους δοθούν τα κλειδιά της ζωής και θα τους αφαιρέσουν το σωσίβιο απ' την μέση, φωνάζοντάς τους αυστηρά: "σκάσε και κολύμπα". Μπορεί -σε αντίθεση με εμάς- να έμαθαν να φοράνε ζώνη ασφαλείας στο αμάξι, αλλά το αύριο δεν έχει καν προστατευτικό δίχτυ.

Κουβαλώντας όλα αυτά τα παιδιά το "όχι" με το οποίο γαλουχήθηκαν, πόσες ευκαιρίες άραγε θα χάσουν λόγω της ανασφάλειας που τους καλλιέργησαν οι γονείς τους στο επαγγελματικό ρίσκο που δεν τόλμησαν; Πόσοι χαμένοι έρωτες επειδή δεν είπαν το "ναι" σε μία περιπέτεια με ημερομηνία λήξης; Πόσες εμπειρίες θα στερηθούν, επειδή όταν τους δόθηκε η αφορμή, προτίμησαν το σπίτι και την σιγουριά του καναπέ;

Οι ελλείψεις, οι χαμένες ευκαιρίες, η περιορισμένη πρόοδος, η "απάνθρωπη" ρουτίνα που θα προωθείται σε μερικά χρόνια από τώρα, θα είναι το αποτέλεσμα του όχι που η δική μας γενιά "φύτεψε" στα μυαλά, την ιδεολογία και την ιδιοσυγκρασία της επόμενης. Ξέρετε, αυτής που θα σώσει τον πλανήτη επειδή έμαθε να ανακυκλώνει, αλλά θα καταδικάσει τον εαυτό της, επειδή ξέχασε από το να ζει μέχρι το σε ποιο φύλο ανήκει. Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 2021

τα 40 χρόνια μιας οικογένειας που (θα) ανήκω

Καληνωρίσματα επισκέπτες και αναγνώστες.
Είναι ωραίο να ανήκεις. Να ανήκεις σε μια ομάδα ή πολύ περισσότερο σε μία οικογένεια. Είναι ακόμα πιο δελεαστικό όταν με την οικογένεια αυτή, δεν μοιράζεσαι το ίδιο επώνυμο ή ίδιους δεσμούς αίματος ή περιουσιακά στοιχεία.

Και τέτοιες ομάδες υπάρχουν. Τέτοιες οικογένειες υπάρχουν. Συχνά, είναι ομάδες που λειτουργούν σαν οικογένεια και επιτρέψτε μου τον συνειρμό που κάνω, αλλά σε κάθε πετυχημένη ιστορία αθλητικής ομάδας, στα παρασκήνια πάντα διαβάζαμε συνεντεύξεις των μελών της που ανέφεραν πως λειτουργούσαν σαν μία οικογένεια.

Όμως τα παραδείγματα μιας ομάδας που λειτουργεί σαν οικογένεια, δεν περιορίζονται στον αθλητισμό. Συμβαίνει μία τέτοια συγκυριακή ιδιότητα να εμφανιστεί σε έναν οργανισμό, όπως μία επιχείρηση. Τι γίνεται τότε; Πόσο επιτυχημένη είναι ή... αναμένεται να είναι η συνταγή της;


Η αλήθεια είναι πως εδώ και μερικούς μήνες ανήκω σε μία τέτοια οικογένεια. Δεν είμαι ισότιμο μέλος ακόμα και πώς θα μπορούσα να ισχυριστώ κάτι τέτοιο όταν μία ιστορία 40 ετών περιέχει πολύ ιδρώτα, πολύ προσπάθεια, μεγάλες μάχες για επιβίωση και ένα σωρό ρίσκα που μετουσιώθηκαν σε πετυχημένες ιστορίες που όταν τις διηγείται κανείς αντιλαμβάνεται τι σημαίνει άνθρωπος με όραμα, οργάνωση, ικανότητες και θέληση, την ίδια ώρα που εγώ δεν είμαι παρά ένα από τα πιο πρόσφατα επεισόδια της. Ακόμα κι έτσι όμως, είμαι μέλος της.

Και τι σημαίνει να ανήκεις σε μία τέτοια οικογένεια; Να βρίσκεται το όνομα σου αναρτημένο στον πίνακα προσωπικού μίας επιχείρησης; Όχι. Προφανώς, όχι. Οικογένεια σημαίνει, να λαμβάνεις αφοσίωση, προσοχή και εμπιστοσύνη σε όλα όσα ως εκείνη την στιγμή δείχνεις ότι μπορείς να προσφέρεις, να προτείνεις και να δοκιμάσεις. Όταν με το καλημέρα, βλέπεις τους ανθρώπους που έχτισαν σε δεκαετίες, να εμπιστεύονται έναν άνθρωπο που μόλις γνώρισαν και όχι παρασυρμένοι από κάποιον επιπόλαιο ενθουσιασμό, αλλά βασιζόμενοι στην εμπειρία, το ένστικτο και τα δείγματα γραφής που βλέπουν.

Όταν ανήκεις σε μία τέτοια οικογένεια, που συγκυριακά πέρασες 4 ώρες ακούγοντας ιστορίες 40 ετών, έχεις δύο επιλογές: Η μία είναι να χαλαρώσεις. Να σκεφτείς πως "εδώ είμαστε" και να απολαύσεις τα προνόμια που αυτές οι συνθήκες θα σου προσφέρουν από εδώ και στο εξής σε έναν άψογο (εργασιακό) χώρο περιμένοντας τις 30 του κάθε μήνα.

Η άλλη επιλογή, είναι να αισθανθείς περηφάνια. Να φουσκώσεις με παραγωγικό άγχος γιατί "εδώ" μπορείς να προσφέρεις ολοένα και περισσότερο. Επειδή η προοπτική σου μπορεί να 'κουμπώσει" στην προοπτική της νέας σου οικογένειας. Να επενδύσεις και τον χρόνο και τα χρόνια σου εκεί που μπορείς να ταυτίσεις τις προσδοκίες σου με τις σελίδες μιας ιστορίες που θα συνεχίσει ένα βιβλίο 40 ετών. Μπορείς ίσως, να χαθείς σε ένα μέλλον χωρίς όρια για το πόσο ψηλά μπορείς οραματιστείς ότι με την συμβολή σου μπορεί να φτάσεις την νέα σου οικογένεια.

Κανονικά, κάπου εδώ το κείμενο θα έπρεπε να κλείσει με ένα πολιτικό κλισέ του τύπου "δεν μου αρέσουν τα λόγια αλλά οι πράξεις", στην περίπτωση μου όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Μου αρέσει και να λέω μεγάλα λόγια και να τα πραγματοποιώ. Μου αρέσει να εκτίθεμαι γιατί δεν φοβάμαι πως θα αποτύχω. Δεν κρατάω καβάντζες αποτυχίας, γιατί δεν περνάει καθόλου από το μυαλό μου (αυτή). Εδώ και μερικά χρόνια αισθάνομαι σαν ένα τρένο που προχωράει και όποιος θέλει ανεβαίνει ακολουθώντας την διαδρομή, αλλά εδώ απ' ότι φαίνεται, το τρένο μου έχει βρει και τις ράγες του, για το δρομολόγιο των 9:00-17:00... Yanni Spiridakis

Υ.Γ.
Μετά από 3 ποτήρια κρασί και 5-6 ρακές, μάλλον που κέρδισα το στοίχημα

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τρίτη 21 Μαΐου 2019

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ ~ στην eurovision νικητής είναι πάντα το διαφορετικό

Καληνωρίσματα από το +yannidakis
Πείτε με ρομαντικό ή ανόητο, όμως ανήκω σε αυτό το ποσοστό των ρομαντικών ανόητων που ακόμα παρακολουθεί με ενδιαφέρον και απολαμβάνει την Eurovision εκείνο το ετήσιο ανοιξιάτικο σαββατόβραδο. Εκείνον τον πολύχρωμο και πολυμορφικό διαγωνισμό ανθρώπων, λαών, ιδεών, μουσικής και τέχνης.

Για κάποιο λόγο η Eurovision υπήρξε πάντοτε κάτι πολύ-πολύ διαφορετικό. Ιδίως τότε που κάθε χώρα αντιπροσωπευόταν με τραγούδι γραμμένο στην εντόπια γλώσσα της. Η ανταλλαγή και προβολή ακουσμάτων και τέχνης, ήταν τόσο ιδιαίτερη ώστε όπου κι αν ψάξετε δεν θα βρείτε μια παρόμοια διοργάνωση πουθενά στον κόσμο.

Από την πίστα της, έχουν περάσει πολλές και διαφορετικές φυσιογνωμίες που θα τους ονομάσουμε καλλιτέχνες. To 1988 ήταν η φωνή της Celine Dion με την συνέχεια στην καριέρα της να την γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά. Όμως πριν και ειδικά μετά από εκείνη είδαμε μασκαράδες, συγκροτήματα, χορευτές, διάσημους ή άσημους, πειραματιστές ή... οραματιστές. Αν κάτι υπάρχει και είναι διαφορετικό τότε σίγουρα πρέπει να ακουστεί σε εκείνον τον διαγωνισμό.

Τελικά όμως, πως κερδίζεις την Eurovision; Νομίζω πως δεν υπάρχει απάντηση εδώ. Βλέπετε, εκεί που ένα χορευτικό κομμάτι κατακτά την πρωτιά, την επόμενη χρονιά μια λιτή μπαλάντα κάνει την μεγάλη ανατροπή. Κι εκεί που μια προκλητικά ντυμένη ερμηνεύτρια κάνει την εμφάνιση της, ξαφνικά κάποιοι γελοιωδώς ντυμένοι τύποι τραγουδούν metal και κερδίζουν εξίσου!

Το μυστικό νομίζω πως βρίσκεται σε κάτι που ξεπερνά την ποιότητα της μουσικής, των στίχων και των ικανοτήτων του ερμηνευτή. Βρίσκεται στην διαφορετικότητα του. Από άντρες transexual, μέχρι γυναίκες λεσβίες. Από παράξενα χορευτικά μέχρι μοιρολόγια σε τοπικές διαλέκτους. Κι αν πέρσι μια εκκεντρική ερμηνεύτρια κέρδισε τον διαγωνισμό πόσο αναμενόμενο ήταν να πάρει την σκυτάλη ένας... κανονικός τύπος πάνω σε ένα πιάνο που τραγούδησε μία μπαλάντα; Δεν θα έπαιρνα και όρκο αν πρώτα δεν μάθαινα πως ο νέος μας νικητής, ο Ολλανδός Duncan Laurence δεν ήταν αμφιφυλόφιλος! Το έμαθα την επόμενη του διαγωνισμού, όμως αυτό μου έδωσε αρκετές εξηγήσεις...

Αν κάτι με ενοχλεί και γενικά κουράζει στην Eurovision είναι οι πολιτικές προεκτάσεις και οι γειτονικές ψήφοι (βλέπε τα κλασικά 12άρια Ελλάδας και Κύπρου ή αντίστοιχα των σκανδιναβικών χωρών). Πέρα όμως από αυτό πρέπει να υπάρχει κάτι διαφορετικό! Και πιστέψτε με αν αυτό αφορά την σεξουαλικότητα του ερμηνευτή, τότε αμέσως οι πιθανότητες νίκης αυξάνονται δραματικά.

Δεν ξέρω αν πρέπει να επικροτούμε την ομοφυλοφιλία και την προβολή μιας ανώμαλης ζωής, σίγουρα όμως πρέπει να προβληματιστούμε για το κατά πόσο αυτά θα πρέπει να είναι το κριτήριο της νίκης ακόμα κι αν κανείς δεν το παραδέχεται. Στο μεταξύ εγώ θα παραμείνω ρομαντικός και θα συνεχίσω να απολαμβάνω τον διαγωνισμό ακούγοντας μουσική και θαυμάζοντας όμορφα σκηνικά και εντυπωσιακές χορογραφίες! +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »