yannidakis@gmail.com

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΚ-ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΚ-ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΡΙΤΗΣ ~ η 1η μέρα στο σχολείο και ένας μπαμπάς περήφανος, χαζός, ονειροπόλος

Καληνωρίσματα από το +yannidakis
Υπάρχουν κάποιες μέρες που κανείς ποτέ δε θα τις θυμάται. Που οι Δημόσιες Υπηρεσίες είναι ανοιχτές και οι άνθρωποι δεν έχουν λόγο να γλιτώσουν την δουλειά το πρωί. Που είναι βαρετές επειδή κανείς δεν έχει κάτι συναρπαστικό να κάνει και όλοι αναμένουν την επόμενη μέρα μπας και είναι πιο ενδιαφέρουσα!

Σε μία τέτοια μέρα είχα την ευκαιρία να δω την αγαπημένη μου πριγκίπισσα να περνάει για πρώτη φορά την πόρτα του Δημοτικού της Σχολείου. Εκείνη, μαζί με χιλιάδες άλλα παιδάκια ξεκινούν έναν μαραθώνιο ή μάλλον έναν Γολγοθά που μπορεί να ανήκει στο σύνηθες κατεστημένο, όμως σκέφτηκε κανείς πως γαλουχεί γενιές; Πως καθορίζει το μέλλον και την ιστορία του εκάστοτε τόπου; Η πρώτη μέρα στο σχολείο είναι η πρώτη μέρα μιας ζωής που θα κρατήσει για τουλάχιστον δώδεκα χρόνια. Μιας ζωής που θα ενηλικιώσει το παιδί και θα το μετατρέψει εν πολλοίς στον άνθρωπο που θα υπηρετήσει την κοινωνία μεθαύριο ανάλογα με τα ερεθίσματα που δέχτηκε και τελικά υιοθέτησε.

Ο καλύτερος τρόπος για να βιώσεις αυτήν την ημέρα είναι να γυρίσεις τον χρόνο πίσω. Τι σου άρεσε, τι όχι. Τι φοβόσουν, τι προσδοκούσες; Όσο πιο κοντά σε αυτά είναι οι αναμνήσεις σου, τόσο πιο καλά θα καταφέρεις να βοηθήσεις το νέο πρωτάκι να αντιμετωπίσει τα δικά του προσωπικά εμπόδια.

Κι έτσι, σήμερα... περνάς για πρώτη φορά την καγκελόπορτα ως μαθήτρια και όχι ως επισκέπτρια όπως είχαμε πάει μαζί προ ημερών για να γνωρίσουμε τους χώρους και κάτσαμε στο πολύχρωμο παγκάκι για να διαπιστώσουμε ότι ήταν φρεσκοβαμμένο και κόλλησαν μπογιά τα ρούχα μας!

Σήμερα ζεις την πρώτη μέρα του μέλλοντός σου. Αν μου το επιτρέψεις θα είμαι πάντα εκεί για να σε βοηθήσω να το χαράζεις, αλλά από σήμερα εγώ θα είμαι ένας κομπάρσος στην ζωή σου. Από σήμερα είσαι εσύ που ετοιμάζεσαι να πάρεις την σκυτάλη αυτού του κόσμου. Είσαι εσύ που θα δώσεις τον δικό σου αγώνα επιβίωσης και βελτίωσης αυτού που εγώ με τύψεις και ενοχές παρέδωσα σε εσένα για να ζεις.

Από σήμερα θα μάθεις την έννοια της ευθύνης, της αποτυχίας και της επιτυχίας και αυτή τη φορά όχι με το δίχτυ ασφαλείας που εγώ σου προσέφερα, αλλά εκεί έξω, στις μάχες με τους βαθμούς σου, τους δασκάλους και τους συμμαθητές σου.

Ως τώρα ήσουν το εύθραυστο κοριτσάκι μου χωρίς σαφείς επιδιώξεις για το μέλλον. Και στα χρόνια που θα ακολουθήσουν θα καθοριστεί αν θα αλλάξεις αυτόν τον κόσμο με την κατάρτιση σου, το ταλέντο ή τις δεξιότητες σου! Και στο λέω από τώρα: δεν με νοιάζει τι θα καταφέρεις, αρκεί να έχεις την ζωντάνια και το πάθος να θελήσεις κάτι τόσο πολύ που να προσπαθήσεις σκληρά γι΄αυτό...

Σήμερα σε παραδίδω παιδάκι σε αυτόν τον αχανή χώρο και όταν έρθει η ώρα να βγεις για τελευταία φορά από εδώ θα είσαι μια ενήλικη γυναίκα με στόχους, προοπτικές και εκκρεμότητες. Εγώ θα είμαι για πάντα ο πιστός σου φύλακας, έτοιμος να δώσω και την ζωή μου για να εξασφαλίσω την δική σου ευημερία. Και σαν σωστό κι ελεύθερο πουλί, όταν έρθει η ώρα θα είμαι εγώ εκείνος που θα σε σπρώξει για να πετάξεις ψηλά και μακριά (όσο κι αν αυτό θα είναι η δική μου προσωπική υπέρβαση).

Καλή σου πρώτη σχολική χρονιά! +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

ΕΚ-ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ ~ παίρνοντας τα πάντα σαν δεδομένα με τα παιδιά μας

περι-γράφοντας πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Ας μιλήσουμε σήμερα για... δεδομένα. Όλοι οι γονείς έχουν σαν δεδομένο πως το παιδί τους θα περπατήσει, θα μιλήσει, θα μάθει να μετράει, να γράφει, να κάνει παρέες. Είναι τόσο δεδομένο πράγματι, που απλά απαξιούμε να αναφερθούμε σε αυτά.

Και δεν θα έπρεπε... αφού ο γονέας θέλει το καλύτερο για το παιδί του. Θέλει την πρόοδο του. Θέλει να ξεχωρίζει. Δεν θα μπορούσε να μένει στάσιμος σε απλά προφανή ζητήματα. Και αυτό δεν είναι αλαζονικό. Είναι η ερμηνεία του ενδιαφέροντος για το αύριο των παιδιών σας. Είναι ότι σας κατατάσσει στους γονείς που δεν αρκούνται με την... φτωχή κανονικότητα, αλλά θέλουν να προσφέρουν μερικά ακόμα εφόδια πριν το παιδί φύγει έτοιμο(;) για αυτήν την άθλια κοινωνία της προηγμένης Δύσης.

Και εκεί που όλα κυλούν αρμονικά δεδομένα, ξάφνου, ένα ατύχημα, μια αρρώστια, ένα απρόοπτο.
Τα παιδιά στην πόλη γιορτάζουν την έναρξη του καλοκαιριού παίζοντας μπουγέλο στην αυλή του  σχολείου και λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά ένα παιδί σε καταστολή παλεύει για την ζωή του στην αποστειρωμένη αίθουσα της Εντατικής. Δεν είναι ένα παιδάκι με προβλήματα εκ γενετής με το οποίο οι γονείς ξεκινούν τον γολγοθά της διαπαιδαγώγησης γνωρίζοντας τους περιορισμούς. Είναι ένα παιδάκι σαν αυτά που παίζουν μπουγέλο κάθε τελευταία σχολική ημέρα...

Ξαφνικά τα δεδομένα γκρεμίζονται. Οι προτεραιότητες αλλάζουν. Δεν έχει σημασία αν χθες το παιδί τιμωρήθηκε να μην φάει παγωτό ή αν είχαν όλοι συμφωνήσει να μοιραστεί το καινούριο παιχνίδι με τα αδέρφια του. Ξαφνικά δεν έχει σημασία να σχεδιάσουν όλοι μαζί καλοκαιρινές διακοπές για πέντε μέρες ή μια φουσκωτή πισίνα για την αυλή. Όλα τα μικρά, δεδομένα ζητήματα που απασχολούν τους γονείς καθημερινά, που τους εξαγριώνουν, που τους αναγκάζουν να ξεσπάσουν στα παιδιά τους, να τα τιμωρήσουν και να βγάλουν την κούραση και την αγανάκτησή τους, πάνω τους... ξαφνικά σβήνουν. Η αγωνία και το άγχος αφορά αυτό το ένα παιδί και την ελπίδα να γίνει καλά.

"Ας γίνει καλά και εγώ δεν θα είμαι τόσο σκληρός μαζί του". "Ας έρθει κοντά μου και εγώ θα προσπαθήσω να είμαι καλύτερος γονέας". "Πόσο ανόητος ήμουν να βάζω τόσο εύκολα τιμωρίες ή να απαγόρευσα ένα ακόμα παιδικό στην τηλεόραση ή να τα μάλωσα για λίγη σάλτσα στην καθαρή μπλούζα".

Το άρρωστο παιδί είναι ξαφνικά πιο σημαντικό; Είναι πιο πολύτιμο; Μήπως εμείς τόσο καιρό ήμασταν τυφλοί; Δεν βλέπαμε τον θησαυρό που είχαμε στο σπίτι μας; Μήπως δεν καταλάβαμε ποτέ ότι ένα λιθαράκι από το οποίο θα χτιστεί το αύριο, ζητούσε απλά ένα παραμύθι πριν πάει για ύπνο;

Απόψε το βράδυ. Μόλις κοιμήσετε τα παιδιά σας. Μείνετε ένα μόνο λεπτό να τα χαζέψετε όσο κοιμούνται. Όσο βλέπετε το γαλήνιο προσωπάκι τους αναρωτηθείτε πόσο καλοί γονείς είστε και πριν φύγετε, ρίξτε μια ματιά στο δωμάτιο των παιδιών σας. Είναι ένα δωμάτιο μέσα στο σπίτι σας ή ένα δωμάτιο από θάλαμο νοσοκομείου; Αύριο το πρωί το παιδί σας θα ανοίξει τα μάτια του για μια νέα περιπέτεια ή τα μάτια του θα παραμείνουν κλειστά στο κρεβάτι μιας εντατικής περιμένοντας ένα μικρό θαύμα; Μετά, βγείτε από το δωμάτιο και ξανασκεφτείτε τι είναι τελικά δεδομένο στην σχέση σας με τα παιδιά... +Yanni Spiridakis 

~ Στην Σοφία.
Περαστικά...
~

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

EK-ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΜΑΙΟΥ ~ ας γίνουμε εντυπωσιακοί για τα παιδιά μας

περι-γράφοντας πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Δε νομίζω πως πολλοί βιοπαλαιστές γονείς διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Όλοι αγχώνονται για το τι θα φάνε τα παιδιά τους, αν έχουν κάνει τις εργασίες του σχολείου, αν έπλυναν τα δόντια τους το βράδυ και αν μίλησαν ευγενικά σε έναν τρίτο που τους έδωσε σημασία. Και κάπως έτσι, στέλνουμε τα παιδιά μας κατ' ευθείαν στο θερμοκήπιο που λέγεται "σχολείο" για να γίνουν τα γνωστά αποβλακωμένα φυτά.

Στο δικό μου το σκεπτικό, ο Batman έχει ανάγκη τον Joker και ο Joker τον Batman. Το παιδί πρέπει να πάρει όσο περισσότερα ερεθίσματα μπορεί πριν ο γονιός να το παραδώσει στην κοινωνία. Πρέπει οι πρώτες σφαλιάρες να είναι όταν ο γονιός θα μπορεί να απλώσει το δίχτυ προστασίας και πρέπει το παιδί να προλάβει να μυηθεί σε πολιτικές, ιδεολογίες, θρησκείες, πολιτισμούς και άλλα ζητήματα που σήμερα αποτελούν αντικείμενα διακρίσεων, όχι για να χειραγωγηθεί το παιδί με βάση τις θέσεις του γονιού, αλλά για να υποβόσκει μια ασυναίσθητη προεργασία στην λογική του ίδιου του παιδιού, ώστε όταν αυτό έρθει να ζήσει στην κοινωνία, να μπορεί να αποφασίσει τι θα επιλέξει χωρίς να επηρεαστεί από το επικίνδυνο στοιχείο του αιφνιδιασμού.

Ο γονιός έχει χρέος να εισάγει τα παιδιά στην κοινωνία των νόμων, της τάξης και του σεβασμού. Αν δεν το κάνει αυτός, δύσκολα θα μπορέσει να το κάνει με επιτυχία κάποιος άλλος. Όμως αυτό δεν σημαίνει πως φτιάχνουμε τα παιδιά μας στρατιώτες υποταγής για να βολευτεί ο δάσκαλος, ο εργοδότης, ο σύζυγος. Όχι...
Την ίδια ώρα γινόμαστε η αντιβίωση που περνάει στις φλέβες του αρρώστου. Δηλαδή "χορηγούμε" λίγο από την απαγορευμένη ουσία με σκοπό την γρηγορεύουσα θεραπεία. Για παράδειγμα... λίγη αναρχία, ποτέ δεν κάνει κακό! Μια στιγμή που θα μπορείς να φωνάξεις με το παιδί σου, να εκτονωθείτε παρέα ακούγοντας μουσική ή χοροπηδώντας σε έναν καναπέ, για μένα ακούγεται πολύτιμη!
Κι αν το πρόγραμμα σήμερα λέει μάθημα πιάνου ή μπαλέτο και βλέπετε πως το παιδί δυσανασχετεί για κάποιο λόγο... τότε αλλάξτε τα δεδομένα. Αφιερώσετε λίγο χρόνο(...) για να προσφέρετε σε ένα ίδρυμα ή σε ένα συσσίτιο. Δείξτε στο παιδί σας την δυστυχία ακόμα και αν στερήστε τα πάντα για να μην την βιώσει το ίδιο.

Στο τέλος της ημέρας και όταν καληνυχτίσετε το παιδί σας, αρκεί να κάνετε μία ερώτηση στον εαυτό σας για να αξιολογήσετε την ποιότητα σας ως γονιός: "ήμουν αρκετά εντυπωσιακός σήμερα;+Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

ΕΚ-ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΑΠΡΙΛΙΟΥ ~ ποιος είναι τελικά ο νονός;

περι-γράφοντας πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Μπορεί στις μέρες μας να αποτελεί μια εντελώς παρεξηγημένη έννοια, όμως ένας άνθρωπος εκτός από γονιός μπορεί να είναι υπεύθυνος για κάποιο παιδί με μία εντελώς διαφορετική μορφή, αυτή του πνευματικού πατέρα/μητέρας. Ο... νονός!

Κατά κύριο λόγο ο νονός στις μέρες μας είναι συνυφασμένος με ορισμένες απολύτως υλικές "συναλλαγές". Ο νονός αγοράζει λαμπάδα, σοκολατένιο αυγό και παπουτσάκια. Ανάλογα με την ηλικία, η λαμπάδα από φιογκάκι αποκτάει Barbie τροχόσπιτο ή Spiderman με μηχανισμό εκτόξευσης αράχνης! Τα παπούτσια γίνονται παιχνίδια και μετρητά και ο νονός είναι συνεπής στα γενέθλια, το Πάσχα και τα Χριστούγεννα.

Ε, λοιπόν όχι! Αυτό δεν έχει καμία σχέση με τον αληθινό ρόλο του νονού. Πρέπει αρχικά να
συμφωνήσουμε ότι η ονοματοδοσία αποτελεί μια καθαρά θρησκευτική πράξη. Γιατί η βάφτιση γίνεται στην Εκκλησία όχι στο Δημαρχείο... Και κάπως έτσι ο νονός αποκτά μια δυσδιάκριτη θέση στην ζωή του παιδιού. Πολύ σημαντικό το να μην μπερδεύεται η δική του δικαιοδοσία με αυτή της μαμάς και του μπαμπά.

Ο νονός είναι ένας καθαρά πνευματικός τίτλος. Θεωρητικά, δεν τον νοιάζει αν το παιδί πίνει το γάλα του, έκοψε την πάνα, έγινε αθλητής ή επέλεξε κιθάρα ως μουσικό όργανο. Τον ενδιαφέρει αν είναι δίκαιος, αν προσέχει τον συνάνθρωπο του και το περιβάλλον, αν είναι καλός άνθρωπος και αν εξελίσσεται σε χρήσιμο. Τον ενδιαφέρει αν προσεύχεται και πηγαίνει στην Εκκλησία και όχι αν προτιμάει να υποστηρίζει τον ΠΑΟΚ ή τον Άρη.

Συνεπώς, κάπως έτσι πρέπει να είναι και τα δώρα του, τα παραδείγματα του. Η Barbie και ο Spiderman, είναι ωραία παιχνίδια που δεν θα αποφύγει να μαζεύει απ' το χαλί η μαμά τα βράδια, όμως έχει παππού και γιαγιά για αυτά τα δώρα. Έχει γονείς και καμιά κολλημένη θεία, όχι τον νονό! Τα δώρα του νονού πρέπει να είναι συμβολικά. Καθαρά πνευματικά ή και υλικά που θα ανάγουν το ίδιο το δώρο σε κάποιο πνευματικό ή ηθικό πρότυπο.

Πρέπει να βοηθούν την πνευματική εξέλιξη του παιδιού. Πρέπει να το ωθούν και να το 
παραδειγματίζουν στο να βοηθάει τον αδύναμο, στο να μοιράζεται με τον φτωχό και στο να υπερασπίζεται τον αδικημένο. Ο νονός δεν θα κάνει το πνευματικό του παιδί "μάγκα" στην παρέα του, όμως έχει χρέος να τον ανυψώσει στα μάτια Του Θεού και να τον παραδώσει χρήσιμο στην κοινωνία. Και για να το καταφέρει αυτό, τα δώρα δεν αρκούν. Χρειάζεται η φυσική παρουσία του νονού, χρειάζεται η προσωπική ενασχόληση και η ανάπτυξη της διαπροσωπικής σχέσης και μετέπειτα εμπιστοσύνης μεταξύ τους.

Γι' αυτό εσείς που είστε νονοί, σκεφτείτε το την επόμενη φορά που θα αγοράσετε ένα δώρο. Σκεφτείτε την διαχείριση του χρόνου σας και φροντίστε να εντάξετε σε αυτόν και το πνευματικό σας παιδί. Όσο για τους γονείς... μην ντραπείτε να μιλήσετε με τον πνευματικό γονέα του παιδιού σας για το πως θέλετε να αναπτυχθούν οι μεταξύ τους σχέσεις. +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

ΕΚ-ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΜΑΡΤΙΟΥ ~ στην earth hour κοιτάζουμε τα παιδιά μας

μία μητέρα περι-γράφει πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Χαίρεται. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος το +yannidakis συμμετέχει στην ετήσια προσπάθεια της Earth Hour Οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας για να τα κάνουμε σωστούς ανθρώπους στην κοινωνία, ενδιαφερόμαστε για την εκπαίδευσή τους, ενδιαφερόμαστε για τις δραστηριότητές τους ενδιαφερόμαστε για το πως θα επικοινωνούν με άλλα παιδάκια, πως θα τα βοηθήσουμε να γίνουν ανεξάρτητα αλλά όμως πολύ σπάνια τους μιλάμε για την ευαισθητοποίησή τους απέναντι στο περιβάλλον.

Σίγουρα όλοι μας έχουμε καταλάβει την ιδιαίτερη αγάπη που έχουν τα παιδιά με το νερό. Μπορούν να πλένουν τα χέρια τους για πάντα. Όμως τους θυμίζουμε ότι δεν πρέπει να σπαταλάμε το νερό γιατί είναι ένα πολύτιμο αγαθό και είναι πολύ πιθανό να το στερηθούμε καθώς περνάνε τα χρόνια μιας και η λειψυδρία ήδη απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη μας; Τα εκπαιδεύουμε σε απλά θέματα χρήσης του ηλεκτρισμού; Για παράδειγμα να σβήνουμε το φως όταν βγαίνουμε από ένα δωμάτιο και πάμε σε κάποιο άλλο ή να κλείνουμε την τηλεόραση και να μην την αφήνουμε ανοιχτή ενώ δεν παρακολουθούμε κάποιο πρόγραμμα;

Κατά την γνώμη μου μπορούμε να μάθουμε τα παιδιά μας να  αγαπούν το περιβάλλον που τα φιλοξενεί. Να αγαπούν τα δάση, να σέβονται την χρήση του νερού και να μην το σπαταλάνε, να κρατούν καθαρό τον προαύλιο χώρο του σχολείου τους, να μην ΄πετάνε τα σκουπίδια στον δρόμο, να μην πετάνε σκουπίδια στις θάλασσες το καλοκαίρι γιατί πολλά ψάρια με αυτόν τον τρόπο δηλητηριάζονται και τα νερά μολύνονται. Δεν χρειάζεται να το κάνουμε με επιτακτικό τρόπο ή με αγχωτικό. Μπορούμε όμως να τα ευαισθητοποιήσουμε ή ακόμα και να τα παρακινήσουμε να είναι σωστοί απέναντι στο περιβάλλον. Αυτό μπορεί να γίνει σε μορφή παιχνιδιού, όπως ο τελευταίος σβήνει το φως, ή ποιος θα φτάσει πρώτος στον κάδο να πετάξει τα σκουπίδια; Ακόμα και να ορίσουμε μέσα στο σπίτι μας μια ομάδα εργασίας που θα βλέπει αν μια συσκευή είναι ανοιχτή ενώ δεν χρησιμοποιείτε. Κλείνοντας για μένα το πιο σπουδαίο είναι ανεξάρτητα με το τι λέμε στα παιδιά μας τι μας βλέπουν να κάνουμε έχει σημασία. Αν οι γονείς που καπνίζουν πετάνε τα αποτσίγαρά τους στον δρόμο, αν ανοίγουν μια συσκευή και ξεχνάνε να την κλείσουν, αν μας βλέπουν να πετάμε τα χαρτομάντηλά μας στο δρόμο και όχι στα καλαθάκια τότε ναι ποτέ δε θα μάθουν να σέβονται την Γή μας. Χρόνια Πολλά για την ημέρα της Γης που γιορτάζουμε μα στην ελληνική καρδιά μου ένα μεγάλο Χρόνια Πολλά στην Ελλάδα μας, που αγωνίζεται και οφείλει να αγωνιστεί σε πολλά θέματα. +Ioanna Mpourdouvali 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

EΚ-ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ~ αδελφικές σχέσεις

μία μητέρα περι-γράφει πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Χαίρεται. Η λαχτάρα μιας οικογένειας να αποκτήσει ένα παιδάκι κορυφώνεται από την επιθυμία πολλές φορές του δεύτερου παιδιού για να αποκτήσει ένα αδελφάκι. Ειδικά στις μέρες μας που η οικονομική κρίση αλλά και οι καθημερινές ανάγκες της οικογένειας είναι βεβαρυμμένες από πολύ πίεση, άγχος και πολλές ώρες εργασίας οι γονείς δυσκολεύονται να πάρουν την απόφαση να αποκτήσουν ένα δεύτερο παιδάκι. Όταν όμως έρχεται η αλήθεια είναι ότι το σπίτι πλημμυρίζει από γέλια, κλάματα, ξανά κουδουνίστρες που είχαμε φυλάξει στην αποθήκη μας, απανωτά ξενύχτια.
Όμως αυτά τα βιώνει μια μαμά. Το πρώτο παιδάκι όμως πως αισθάνεται άραγε; Η αλήθεια είναι ότι όταν το μωρό είναι πολύ μωρό το μεγαλύτερο αδελφάκι το βλέπει σαν μια κούκλα. Του αρέσει να το αγγίζει, του αρέσει να του κουνάει τις κουδουνίστρες, του αρέσει να το κουνάει στο ριλάξ. Σιγά - σιγά όμως το μωρό μεγαλώνει και αποκτά όλο και περισσότερο χώρο μέσα στο σπίτι, και το μεγαλύτερο αδελφάκι πρέπει να αρχίσει να εξασκείται με την αρετή της υπομονής. Τι γίνεται όμως όταν δεν μπορεί να δεχτεί το πείραγμα των παιχνιδιών του, τις μουντζούρες στις όμορφες ζωγραφιές του, το σκίσιμο του αγαπημένου του παραμυθιού; Τότε ξεκινάνε τα δύσκολα.

Η μαμά αρχίζει να εξηγεί στο μεγαλύτερο παιδί ότι το μωρό δεν καταλαβαίνει και ότι πρέπει να το μάθουν να φέρεται όμορφα. Ότι το μικρότερο αδελφάκι θα του πειράζει τα παιχνίδια του αλλά όταν κάτι του αρέσει ιδιαίτερα πολύ μπορεί να το παίζει όταν κοιμάται ή σε μέρη που το μωρό δεν μπορεί να έχει πρόσβαση. Όσο περισσότερο μεγαλώνει το μικρότερο αδελφάκι τόσο περισσότερο πρέπει να ενισχύουμε την αγάπη του ενός προς τον άλλον. Οι διαμάχες θα είναι πολλές, άλλες φορές λεκτικές, άλλες φορές μέσω σωματικής βίας, Όπως και αν έχει οι ειδικοί λένε ότι πρέπει να αφήνουμε τα παιδιά να λύνουν μόνα τους τις διαφορές όταν το μικρότερο παιδί είναι σε θέση να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Επίσης, σημειώνουν ότι ανεξάρτητα ηλικίας οφείλουμε να παρεμβαίνουμε όταν ασκείται σωματική βία του ενός προς το άλλο, γιατί υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού.

Όπως και αν έχει κρατάω στο μυαλό μου αυτά που βιώνω σχεδόν κάθε βράδυ, το ενδιαφέρον του μεγαλύτερου παιδιού μου να προσφέρει το γάλα στο μικρότερο, το ενδιαφέρον του μικρότερου παιδιού μου να με βοηθήσει όταν κάνω μπάνιο το μεγαλύτερο ή όταν το ντύνω. Οι δικές σας εμπειρίες ποιες είναι; Τι κάνετε όταν τα παιδιά σας μαλώνουν; Πώς ενισχύετε την αγάπη τους; Περιμένω εμπειρίες σας. Καλή συνέχεια! +Ioanna Mpourdouvali 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

ΕΚ-ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ~ εγκαταλελειμμένα παιδιά

μία μητέρα περι-γράφει πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Χαίρεται. Είναι ένα από τα συνηθισμένα μας βράδια στο σπίτι, ετοιμάζοντας τα παιδιά για ύπνο και ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο. Μια φίλη μου, κλαίει και μου αναφέρει ότι διάβασε ότι μητέρες εγκαταλείπουν τα παιδιά τους στα νοσοκομεία, νεογέννητα γιατί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τα μεγαλώσουν, γιατί είναι μικρές κοπέλες, γιατί είναι ανύπαντρες, γιατί είναι χρήστες ουσιών. Αμέσως, ακαριαία η πρώτη μου σκέψη Θεέ μου τα μωρά μόνα τους; Θεέ μου γιατί άλλες οικογένειες θέλουν τόσο πολύ ένα παιδί και δεν μπορούν μα γιατί;

Δυστυχώς δεν υπάρχουν απαντήσεις για αυτά τα θέματα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αθώες ψυχούλες εγκαταλείπονται. Μωρά δεν νιώθουν την αγκαλά και το μητρικό χάδι, μωρά που δεν θηλάζουν, μωρά που ένας Θεός ξέρει αν θα καταφέρει ποτέ κάποια οικογένεια να τα υιοθετήσει. Και κάπου εκεί σκέφτομαι πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη να αλλάξει αυτός ο μηχανισμός της υιοθεσίας. Γιατί να είναι κάτι τόσο χρονοβόρο, τόσο ασύμφορο και συνάμα τόσο ψυχοφθόρο για μια οικογένεια η υιοθεσία ενός παιδιού. Κατά την γνώμη μου το ιδανικό θα ήταν μια οικογένεια να μπορεί να υιοθετήσει ένα μωράκι άμεσα, πριν αρχίσει να νιώθει συναισθήματα εγκατάλειψης, πριν αρχίσει να νιώθει ότι δεν έχει οικογένεια, ότι μεγαλώνει μέσα σε ένα ίδρυμα, κ.ο.κ..

Ο γνώμονας για υιοθεσία για ένα παιδί, πρέπει να είναι η αγάπη. Η αγάπη και η ικανότητα των μελλοντικών γονιών για να το φροντίσουν. Οι μεγάλες ακίνητες περιουσίες, οι καταθέσεις στην τράπεζα και η ικανότητα των γονιών να πληρώνουν νταντάδες για την ανατροφή τους δεν φέρνουν απαραίτητα ευτυχισμένα παιδιά. Άλλωστε οι περισσότεροι γονείς δεν βγάζουμε κάποια σχολή για να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας. Έχουμε καλές και κακές μέρες, μέρες χαράς, μέρες γκρίνιας, μέρες σωστής αντιμετώπισης των διάφορων προβλημάτων μέσα στο σπίτι και μέρες που δεν τα καταφέρνουμε γιατί είμαστε αδύναμοι, γιατί είμαστε κουρασμένοι. Όμως τα αγαπάμε και αυτό μας κάνει να διορθώνουμε τις δικές μας αδυναμίες και να γινόμαστε καλύτεροι, για το καλό των παιδιών μας. Στέλνουμε σήμερα όλη μας την αγάπη και όλες μας τις προσευχές για αυτά τα παιδιά να βρεθούν καλές οικογένειες να τα φροντίσουν. Καλό Σαββατοκύριακο. +Ioanna Mpourdouvali 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

ΕΚ-ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ~ χριστούγεννα, αλλά για τα παιδιά. πως είναι;

μία μητέρα περι-γράφει πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Χαίρεται. Σε λίγες ώρες θα είναι Χριστούγεννα  το πιο όμορφο γεγονός σε κάθε χριστιανική οικογένεια. μιας και η γέννηση του Χριστού μας δηλώνουν συναισθήματα χαράς, αγάπης και ομόνοιας. Όπως κάθε Χριστούγεννα οι γονείς είναι απασχολημένοι με τις ετοιμασίες του χριστουγεννιάτικου τραπεζιού, με τις δουλειές του σπιτιού, με το να κλείσουν εκκρεμότητες στην δουλειά τους αλλά αλήθεια για τα παιδιά τι είναι Χριστούγεννα; Μήπως για εκείνα Χριστούγεννα είναι οι βόλτες, η διασκέδαση, το παιχνίδι; Και άραγε αν μπορούσαν να μας εξηγήσουν απόλυτα αυτά που αισθάνονται τι θα μας έλεγαν; Μήπως θα μας έλεγαν να σταματήσουμε τις όποιες δουλειές μας και να παίξουμε; 

Τα σχολεία έκλεισαν για Χριστουγεννιάτικες διακοπές. Τα παιδάκια μας για πάνω από δύο εβδομάδες θα είναι μαζί μας και εμείς για αυτές τις ημέρες εκτός από την δική μας καθημερινότητα θα πρέπει να κρατάμε τα παιδιά μας απασχολημένα, χαρούμενα και να περάσουμε ποιοτικό χρόνο μαζί τους. Μα μπορούμε; Φυσικά και μπορούμε. Ας φτιάξουμε ένα μικρό πρόγραμμα. Παραμονή Χριστουγέννων διαθέτουμε μία ώρα από τον χρόνο μας και πάμε μαζί τους να πούμε τα κάλαντα. Κρατάμε και εμείς ένα τρίγωνο  και γινόμαστε παιδιά για λίγο, γελάμε, τραγουδάμε και πραγματικά διασκεδάζουμε. Τα παιδιά μας αμέσως καταλαβαίνουν την χαρά μας και την χαλαρότητά μας και γίνονται αυτομάτως ακόμα πιο χαρούμενα. Την μέρα των Χριστουγέννων διασκεδάζουμε στο σπίτι μας μαζί με τους συγγενείς μας και αφήνουμε τα παιδιά ελεύθερα να παίζουν μεταξύ τους. Δεν παραλείπουμε το βασικότερο, τουλάχιστον για την δική μου οικογένεια, να πάμε στην εκκλησία, να κοινωνήσουμε και να προσευχηθούμε μαζί με τα παιδιά μας για όλα εκείνα τα παιδιά που ζουν μέσα στις σκηνές, που ζουν μέσα στον πόλεμο, που δεν έχουν ένα ποτήρι ζεστό γάλα να πιούν, περνώντας τους έτσι και το μήνυμα να είναι ευγνώμων απέναντι στον Θεό μας για όσα τους προσφέρει. Δεν παραλείπουμε τις επόμενες μέρες, όταν μας ευνοεί ο καιρός, να πάμε σε παιδικές χαρές. Δεν παραλείπουμε να επισκεφτούμε τα οργανωμένα σπιτάκια στις πλατείες όπου μπορούν να γράψουν το γράμμα τους στον Άγιο Βασίλη, όπου μπορούν να ζωγραφίσουν, να κάνουν πατινάζ, να ανέβουν πάνω σε καρουζέλ, να φωτογραφηθούν με τον Άγιο Βασίλη.

Και το σπίτι μας μπορεί να γίνει ένα μέσο διασκέδασης, είτε παίζοντας με τα αδέρφια τους, είτε καλώντας φίλους σπίτι μας να παίξουν, είτε εμείς μαζί τους ζωγραφίζοντας, ακούγοντας μουσική και χορεύοντας, διαβάζοντας παραμύθια και να μην ξεχνάμε κάτι που αρέσει πολύ στα παιδιά η παρακολούθηση μιας ταινίας κ.ο.κ. Όλα αυτά τα παιδιά μας θα τα κάνουν χαρούμενα, θα αισθανθούν ότι λίγο από τον πολύτιμο χρόνο μας τον διαθέτουμε σε εκείνα και ειλικρινά είμαι σίγουρη ότι πολύ θα τους αρέσει. Πολύ θα ευχαριστηθούν αυτές τις ημέρες και άλλωστε και εμείς οι γονείς τι άλλο να θέλουμε; Χαρούμενα και ήρεμα προσωπάκια. Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα. +Ioanna Mpourdouvali

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

ΕΚ-ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ~ σπίτι ή δουλειά;

μία μητέρα περι-γράφει πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Χαίρεται. Μητέρα δύο παιδιών, με ειλικρινά πολύ φορτωμένο πρόγραμμα και βοήθεια σχεδόν μηδαμινή. Μετά που γέννησα το δεύτερό μου παιδί εργάζομαι δύο φορές την εβδομάδα, για πολλούς ιδεατός αριθμός μιας και θα είχαν τον χρόνο να ξεκουράζονται περισσότερο, να κάνουν πιο εύκολα τις δουλειές τους και όλα εκείνα που κάθε εργαζόμενη γυναίκα σκέφτεται, αντικειμενικά και εγώ έτσι σκεφτόμουν στην αρχή. Όμως, είναι έτσι τα πράγματα;



Η κάθε μέρα που ξημερώνει σε ένα σπίτι με παιδιά δεν είναι η ίδια. Άλλοτε είναι συνεργάσιμα και όλα βαίνουν καλώς και ο χρόνος για να μαγειρέψεις, να σιδερώσεις, να κάνεις δουλειές, να κοιμηθείς μοιάζει αρκετός. Αλλά δεν είναι επί της ουσίας. Γιατί όλα δεν εξαρτώνται από εσένα αλλά από εκείνα. Τα απρόοπτα της καθημερινότητας είναι πάρα πολλά και νιώθεις συνεχώς ότι τρέχεις σε Μαραθώνιο. Την μία θα θέλουν αγκαλιά, την άλλη δεν θα τρώνε, την άλλη θα ξυπνήσουν ξαφνικά με υψηλό πυρετό. Μέσα σε όλα αυτά αν έχεις μεγαλύτερο παιδί πρέπει να το διαβάσεις, πρέπει να το συμβουλέψεις, πρέπει να το πας στις δραστηριότητές του. Όσες είστε μητέρες το έχετε δει πολλές φορές, από το δόξα στο Θεώ στο βοήθα Παναγιά μου. Εμένα προσωπικά με κουράζει περισσότερο η γκρίνια στα παιδιά, όταν ακόμη είναι μικρά και δεν ξέρουν να σου πουν τι τα ενοχλεί, τι θα τα ευχαριστήσει, όταν ακόμη και όταν τα έχεις αγκαλιά δεν σταματούν να κλαίνε και ενδεχομένως πονάνε γιατί βγάζουν δόντια ή οτιδήποτε άλλο.

Σίγουρα όσες μητέρες δεν εργάζεστε θα έχετε ακούσει μα τι κάνεις όλη μέρα; Και εσείς μπορεί να εκνευρίζεστε, μπορεί να θέλετε να μιλήσετε άσχημα αλλά κανένας δεν θα σας καταλάβει.  Για να καταλάβεις τον άλλον πρέπει να περάσεις μέσα από τον ίδιο ακριβώς δρόμο, να ζήσεις ακριβώς κάτω από τις ίδιες συνθήκες.  Μου γεννάται η ερώτηση σπίτι ή δουλειά; Δουλειά ή σπίτι; Σύμφωνα με έρευνες οι μητέρες που εργάζονται επιστρέφουν σπίτι τους ευδιάθετες, με περισσότερη όρεξη να ασχοληθούν με τα παιδιά τους και με μεγαλύτερη ικανοποίηση δεδομένου ότι συμβάλλουν περισσότερο στα έξοδα του σπιτιού. Εσείς τι πιστεύετε; Τι θα ήταν καλύτερο για εσάς; Καλή συνέχεια σε όποιο μονοπάτι και αν ακολουθείτε. +Ioanna Mpourdouvali 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

ΕΚ-ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ~ το αστείο μου παιδί

μία μητέρα περι-γράφει πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Χαίρεται. Λίγο πολύ όλοι οι γονείς ερχόμαστε αντιμέτωποι από τις πρώτες μέρες της ζωής των παιδιών μας με την γκρίνια τους. Παιδιά που κλαίνε, που γκρινιάζουν, που δεν ικανοποιούνται ότι και αν τους προσφέρουμε. Είτε χάδι, είτε αγκαλιά, είτε κούνημα. Από τους μεγαλύτερους ακούμε έχει κολικούς το μωρό, από άλλους ακούμε  πεινάει δεν χορταίνει μην το θηλάζεις μόνο δώσε και ένα μπουκάλι με συμπλήρωμα. Ό,τι και αν είναι ομολογώ ότι με έφτανε στα όρια μου, αμφισβητώντας με ως μητέρα. 

Σιγά σιγά όμως μεγαλώνουν και αρχίζουν να αποκτούν την δική τους προσωπικότητα. Άλλα παιδιά τα λες όμορφα και ότι φέρονται σας πριγκίπισσες ή πρίγκιπες, άλλα τα λες χαρούμενα γιατί γελάνε συνεχώς, άλλα τα χαρακτηρίζεις έξυπνα μα το δικό μου δεύτερο μωρό θα το χαρακτηρίσω αστείο. Είναι εκείνο που σε κάνει να γελάς, που είναι συνεχώς σαν να βλέπεις μια ταινία με καρτούν. Το γλυκό μου Δημητράκη ακόμα και όταν κοιμάται σαν το παρακολουθείς πάλι θα γελάσεις. Είναι ο δικός της τρόπος να σε κάνει να ξεχνιέσαι από τις έννοιες σου, είναι ο δικός της τρόπος να μην γκρινιάζεις όταν σε ξυπνάει τα βράδια. Δεν είναι μόνο όσα λέει ένα παιδί και το κάνουν αστείο, είναι και οι κινήσεις του, το περπάτημά του, ο τρόπος που διεκδικεί κάτι. Ακόμα και όταν το μαλώνεις ένα παιδί μπορεί να παραμένει αστείο με τις γκριμάτσες του. Ακόμα, και όταν βγαίνει από την γνωστή ¨γωνία της σκέψης¨ πάλι αστείος μπορεί να είναι ο τρόπος που θα ζητήσει ¨νώμη¨ δηλαδή. συγγνώμη.

Κάπως έτσι, καλλιεργώντας  τα όμορφα στοιχεία των παιδιών μας οι μέρες μας κυλούν ομαλά. Σαν επικεντρωθούμε στα θετικά τους στοιχεία τα αρνητικά σιγά σιγά εκμηδενίζονται. Μιλώντας τις προάλλες με μια φίλη μου ψυχολόγο, μου έλεγε ότι εσύ θα μένεις στα θετικά, τα αρνητικά δεν θα τα συζητάς για να μην παραμένει αυτή η εικόνα στο παιδί. Όλοι μας λοιπόν οι γονείς ας επικεντρωθούμε στα θετικά στοιχεία των παιδιών μας, είτε αυτά μας εκφράζουν είτε όχι. Ας γίνουμε χαρούμενοι μαζί τους με τον τρόπο που διασκεδάζουν μια τους δραστηριότητα, ας τα παινέψουμε με μια ζωγραφιά τους και ας είναι μουτζούρες, γιατί εκείνα εκείνη την στιγμή νιώθουν ότι έχουν κάνει ένα μεγάλο έργο τέχνης. Ας κάνουμε κούνια μαζί τους γιατί εκείνα νιώθουν ότι αγκαλιάζουν τον ουρανό. Και έτσι έχουμε δημιουργήσει τον δικό μας επίγειο Παράδεισο, την αγκαλιά μας, το σπίτι μας. Καλό μεσημέρι. +Ioanna Mpourdouvali 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΚ-ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ~ εδώ νηπιαγωγείο

μία μητέρα περι-γράφει πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Χαίρεται. Αρχές Σεπτεμβρίου η θάλασσα μας υποδέχεται θεωρητικά για αρκετά μπάνια ακόμη όμως έτσι είναι; Αρχίζει σιγά σιγά στο μυαλό μας να τριγυρνάει η ιδέα του σχολείου, του πρωϊνού ξυπνήματος, του διαβάσματος, των εξετάσεων, των ξένων γλωσσών, των δραστηριοτήτων. Τα παιδιά μετά από μία τόσο μεγάλη παύση δεν νιώθουν και τόσο έτοιμα για την επάνοδό τους. Από την μία θέλουν, βλέπουν τις φωτογραφίες των συμμαθητών τους με λαχτάρα, θέλουν να τους δουν να παίξουν, να ανταλλάξουν εμπειρίες του καλοκαιριού και από την άλλη η έννοια και μόνο ότι θα πρέπει να ξυπνούν το πρωϊ και να ακολουθούν κανόνες της δασκάλας τα αγχώνει.

Κάπου εδώ έρχεται ο αγιασμός. Η ευλογημένη αυτή μέρα που χτυπάνε τα ξυπνητήρια ασταμάτητα μήπως και μας πάρει ο ύπνος και πάμε στο σχολείο μας και συναντάμε τους παλιούς αλλά και τους νέους μας συμμαθητές. Τα χαμόγελα, οι αγκαλιές και το πιάσιμο των χεριών μεταξύ τους μας γεμίζει χαμόγελα, μας ευχαριστεί, μας λυτρώνει. Και εμείς που φέτος πάμε νηπιαγωγείο κρατάω σαν φυλαχτό τα λόγια του ιερέα που μας έκανε τον αγιασμό. Όχι πίεση φέτος στα παιδιά μας, όχι πίεση αλλά χάδια, αγάπη στοργή, υπομονή, ηρεμία. Αφήστε τα παιδιά να παίξουν μας έλεγε αυτή την χρονιά διότι την άλλη θα αρχίσουν τα μικρά τους προβλήματα.

Εσείς που έχετε μεγαλύτερα παιδιά που πάνε στο δημοτικό, στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο που αγωνίζεστε μαζί τους χρειάζεστε μεγαλύτερη υπομονή και εκείνα μεγαλύτερη κατανόηση. Θέλουν ακόμα περισσότερο όσο μεγαλώνουν την στοργή την αγάπη και την αναγνώριση των κόπων τους. Αυτή η αγάπη θα τα συνοδεύει σε όλη τους την ζωή και όχι η επιτυχία ή η αποτυχία ενός διαγωνίσματος. Καλή σχολική χρονιά σε όλα τα παιδιά και στον δικό μου άγγελο που κάθε χρόνο πετάει όλο και πιο ψηλά αλλά και πιο μακριά, πάντα όμως με συνοδοιπόρο της την αγάπη μας.+Ioanna Mpourdouvali 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ~ θέλω την μαμά

μία μητέρα περι-γράφει πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Χαίρεται. Μετά από ένα καλοκαίρι γεμάτο επισκέψεις, κόσμο να μπαίνει και να βγαίνει στο σπίτι μας, φαγητό εκτός σπιτιού, εκδρομές στη θάλασσα διαπίστωσα πόσο προσκολλημένη είναι η μικρή μου κόρη μαζί μου. Δεν είχα διαπιστώσει το μέγεθος αυτής της κατάστασης αλλά βλέποντάς την να μην πηγαίνει σε άλλα πρόσωπα κατάλαβα ότι περνάει το λεγόμενο άγχος αποχωρισμού.

Μια κατάσταση τέτοια φέρνει την μητέρα σε πολύ δύσκολη θέση μιας και δεν μπορεί να λείπει από το οπτικό πεδίο του παιδιού η μητέρα, το παιδί πιέζεται  ότι η μητέρα του το εγκαταλείπει και ξεκινάει ένας φαύλος κύκλος που είναι δύσκολο να βγει κανείς. Συζητώντας με μία ψυχολόγο φίλη μου μου είπε ότι σε αυτή την περίπτωση πρέπει να φερόμαστε στο παιδί σαν να είναι μεγάλο. Να του εξηγούμε ακριβώς τα βήματα που θα ακολουθήσουν στην καθημερινότητά μας και να τα εφαρμόζουμε πιστά. Ένα παράδειγμα που μου ανέφερε είναι ότι όταν για παράδειγμα φεύγουμε το πρωί για να πάμε στην δουλειά πρέπει να εξηγούμε στο παιδί ότι θα φύγουμε να πάμε για εργασία, και ότι θα επιστρέψουμε να τα πάρουμε είτε μετά τον ύπνο τους είτε μετά το φαγητό, είτε μετά από μία δραστηριότητα. Ένας άλλος τρόπος για να βοηθήσουμε το παιδί είναι να μην ανταποκρινόμαστε αμέσως στα κλάματα και στις φωνές του παιδιού. Να το καθησυχάζουμε ότι θα το πάρουμε αγκαλιά μόλις τελειώσουμε την δουλειά που κάνουμε εκείνη την στιγμή και ότι είναι σε ασφαλής χέρια είτε αυτή είναι η γιαγιά είτε είναι μια baby sitter. Μια άλλη συμβουλή που μου έδωσε είναι επίσης να κάνουμε μικρούς αποχαιρετισμούς. Για παράδειγμα θέλουμε να κάνουμε μια δουλειά σε άλλο δωμάτιο του σπιτιού τότε να του πούμε ότι θα πάμε στο άλλο δωμάτιο και να επιστρέψουμε σε μικρό χρονικό διάστημα. 

Εμπειρικά αυτό που έχω να πω είναι ότι όταν η καθημερινότητα μέσα στο σπίτι είναι συγκεκριμένη είναι πιο εύκολο για το παιδί να προσαρμοστεί. Όταν όμως ο αποχωρισμός γίνεται για λίγες ώρες ή για λίγες μέρες μέσα στην εβδομάδα τότε το παιδί δυσκολεύεται να προσαρμοστεί. Επίσης, όταν βλέπουμε ότι το παιδί δεν το παρηγορούμε όσο είμαστε ακόμη μαζί του τότε ο καλύτερος τρόπος για να ηρεμήσει είναι να φύγουμε και να του διασφαλίζουμε ότι επιστρέψουμε. Καλή συνέχεια. +Ioanna Mpourdouvali 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

ΕΚ-ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΙΟΥΛΙΟΥ ~ 5 χρόνια μαμά

μία μητέρα περι-γράφει πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Χαίρεται. Σε μόλις δύο ημέρες θα συμπληρωθούν ακριβώς πέντε χρόνια από τότε που αντίκρυσα πρώτη φορά το μωρό μου, το πρώτο μου παιδί. Πέντε χρόνια μαμά και η ζωή μου έχει αλλάξει τελείως. Η προτεραιότητα για την δουλειά, για τον ύπνο, για τις βραδιές με ταινίες και πίτσες, για καφέ με τις φίλες μου κτλ...αντικαταστάθηκαν με ξενύχτια, με θηλασμό, με παιδικά τραγούδια, με ανάγνωση παραμυθιών κοκ. Αυτός είναι ο κόσμος μου πλέον, αυτή είναι η καθημερινότητά μου.

Αυτά τα πέντε χρόνια άλλαξα πολύ, τόσο πολύ που κοιτάζοντας πίσω δεν ξέρω αν έχει μείνει κάτι από την παλιά Ιωάννα. Ξέρω ότι προσπαθώ να γίνομαι καλύτερη για εμένα, για εσένα μωρό μου. Τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής σου ήμασταν ο μπαμπάς, εσύ και εγώ και μετά ήρθε το δεύτερο μωράκι μας ή το μουτζουράκι μας όπως συνηθίζεις να την αποκαλείς και έπρεπε να μάθεις να μας μοιράζεσαι. Κάποιες φορές ήταν περισσότερο εύκολο και άλλες πολύ δύσκολο. Μέχρι και σήμερα προσπαθείς από την μια να δεχτείς ότι δεν είναι όλα για εσένα και από την άλλη έχεις αυτόν τον πολύ όμορφο τρόπο να μοιράζεσαι ακόμα και όταν δεν θες, ακόμα και όταν δυσανασχετείς με την αντικειμενικά ζωηρή αδερφούλα σου.

Για εμένα είσαι ο ήλιος που από εσένα παίρνω το φως και συνθέτω το όμορφο καθημερινό μας τοπίο και άλλες φορές που δεν τα καταφέρνω γιατί είμαι πολύ κουρασμένη ή άυπνη και μετά έρχονται οι τύψεις που η μέρα μας δεν ήταν τόσο όμορφη όσο η προηγούμενη. Αν με στεναχωρεί κάτι πολύ είναι όταν δεν καταφέρνω να με ξεπεράσω για να σε βλέπω πάντα να χαμογελάς. Όμως θέλω να ξέρεις ότι πραγματικά προσπαθώ πολύ, μωρό μου. Ίσως κάποτε όταν διαβάσεις τούτες τις λίγες λέξεις να καταλάβεις πόσο σε αγαπώ, ότι είσαι το μωρό μου και νιώθω ότι για πάντα έτσι θα είσαι. Να με συγχωρέσεις που πολλές φορές τα δικά μου θέλω τα κάνω δικά σου γιατί νομίζω, νιώθω, αισθάνομαι ότι είναι για το δικό σου καλό. Με ενδιαφέρει τόσο πολύ η ευτυχία σου που όταν χαμογελάς, είσαι πιο φωτεινή από τον ήλιο και είναι αυτή η δική μου μικρή επιβεβαίωση ότι κάτι κάνω καλά. Μα ακόμα και όταν είσαι κατσούφα, γκρινιάρα, απότομη και αρχίζεις να μου λες αυτά τα μικρά ή και μεγάλα που σε προβληματίζουν. +Ioanna Mpourdouvali 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ ~ είναι λες και έχουμε χωριστεί από τον μπαμπά

μία μητέρα περι-γράφει πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Χαίρεται. Η καθημερινότητα μέσα στην οικογένεια τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει πολύ. Το παραδοσιακό καθημερινό μεσημεριανό τραπέζι που καθόταν όλη η οικογένεια γύρω από αυτό έχει αντικατασταθεί στην καλύτερη των περιπτώσεων με το κυριακάτικο τραπέζι που όλη η οικογένεια κάθεται γύρω από αυτό για να φάει. Αυτό και μόνο δηλώνει την απουσία των γονιών μέσα από το σπίτι. Μια απουσία που πολλές φορές γίνεται έντονα αισθητή στο παιδί και την φανερώνει. Αφορμή για τούτο το άρθρο στάθηκε η μεγάλη μου κόρη, όταν ένα βράδυ που καθόμασταν στο τραπέζι και τρώγαμε τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, έβαλε τα κλάματα και μου είπε "μαμά τώρα τελευταία είναι λες και έχουμε χωριστεί από τον μπαμπά. Μαμά μου λείπει ο μπαμπάς μου και αφού δεν τον έχω εδώ θα τον δω μέσα από φωτογραφίες. Αυτό δεν μου αρέσει όμως θέλω όλη την οικογένειά μου μαζί".

Είναι αυτές οι φορές που δεν ξέρεις πως να αντιδράσεις, δεν ξέρεις πως ακριβώς να καθησυχάσεις το παιδί και πως να του εξηγήσεις αυτό που βιώνει απλά. Μέσα μου εκείνη την στιγμή έσπασα όμως με περισσό θάρρος είπα στο παιδί την αλήθεια. Ο μπαμπάς λείπει και θα λείπει για αρκετές μέρες διότι έχει να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα στην δουλειά του. Ο μπαμπάς δουλεύει  για να έχουμε όσα χρειαζόμαστε. Οι σκέψεις μου πολλές. Είναι δυνατόν μια εβδομάδα που το παιδί δεν έχει δει τον μπαμπά του, όπως τις προηγούμενες, να αισθάνεται τόσο έντονα συναισθήματα; Να νιώθει σαν να έχει αποκοπεί από την οικογένεια του; Και αν αισθάνεται έτσι το δικό μου παιδί τότε πως αισθάνεται ένα παιδί χωρισμένων γονιών; 

Μια φίλη μου ψυχολόγος μου είπε: πολύ ωραίο το γεγονός ότι το παιδί εκφράζει αυτό που αισθάνεται. Λέμε την αλήθεια  στα παιδιά  μας και προσπαθούμε να τους δίνουμε λίγες στιγμές από τον μπαμπά τους. Είτε το πρωί πριν φύγει για να πάει στην εργασία του, είτε με μια επίσκεψη στον χώρο εργασίας του,  είτε με ένα τηλεφώνημα είτε μέσω τεχνολογίας με web camera κτλ. Μιλάμε για τον μπαμπά τους στα παιδιά μας, είναι μέλος της οικογένειας και αυτό το δείχνουμε συνέχεια. Του τηλεφωνούμε, τον καληνυχτούμε, τον βάζουμε συνέχεια μέσα στην καθημερινότητά μας με διάφορα τρικ όπως ας ρωτήσουμε τον μπαμπά αν μας επιτρέπει να κάνουμε αυτό κτλ. Και μιας και την προηγούμενη Κυριακή λέγαμε χρόνια πολλά στους μπαμπάδες μας χρόνια πολλά και στον μπαμπά των παιδιών μου, χρόνια πολλά σε όλους τους μπαμπάδες. +Ioanna Mpourdouvali 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ ~ διάβασμα και πίεση στο παιδί

μία μητέρα περι-γράφει πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Χριστός Ανέστη. Την προηγούμενη εβδομάδα καθώς έπαιρνα την κόρη μου από το κολυμβητήριο, μέσα στα αποδυτήρια άκουγα μια μαμά να λέει στο κοριτσάκι της, οκτώ χρονών περίπου, βιάσου έχουμε φροντιστήριο Αγγλικών, μετά έχουμε μπαλέτο, μετά έχουμε διάβασμα για το σχολείο κοκ. 

Πολλές φορές σκέφτομαι την τάση της εποχή μας. Παιδιά που βλέπω συνεχώς αγχωμένα, πιεσμένα, να τρέχουν να προλάβουν το ένα φροντιστήριο μετά το άλλο, την μία δραστηριότητα μετά την άλλη.
χαρωπό διάβασμα
Αναρωτιέμαι πολλές φορές αν φορτώνουμε πολύ τα παιδιά μας με πολλές δραστηριότητες, με τα δικά μας θέλω, με τα δικά μας πρέπει με το κλίμα που προστάζει η εποχή μας. Ένα κλίμα που θέλει τα παιδιά να είναι ρομπότ, να τρέχουν ασταμάτητα, να μην ζουν την παιδική τους ηλικία και ο ελεύθερος χρόνος τους είναι περιορισμένος έως ανύπαρκτος.


Η όμορφη Ελλάδα μας εκπαιδεύει τα παιδιά μας πολύ σωστά σε γνώσεις, δεν είναι τυχαίο που στο εξωτερικό ειδικά σε επαγγέλματα ιατρικής μας προτιμούν. Όμως δεν ξέρω αν όλα αυτά είναι αρκετά για την διεύρενση του πνεύματός τους. Η ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων, οι εργασίες σε γενικά θέματα όπως σε φυτολογία, σε ζωολογία, σε αρχαιότητες, οι εκθέσεις ιδεών θα έπρεπε να έχουν πρωταρχικό ρόλο στην εκπαίδευσή μας στο σχολείο και να μην παραμένουμε στην στυγερή γνώση που ενδεχομένως μετά από κάποια χρόνια ξεχνιέται.

Ας μείνουμε στην ουσία μιας και τα παιδιά αυτή την περίοδο δίνουν είτε εισαγωγικές εξετάσεις είτε απλές εξετάσεις για την μετάβαση στην επόμενη σχολική τάξη. Η ουσία είναι να μεγαλώνουμε ευτυχισμένα παιδιά με αυτοπεποίθηση, με όμορφες αναμνήσεις και χωρίς καταπίεση για το διάβασμα. Τι νόημα έχει να καταλήγουν μαθητές στο νοσοκομείο από περισσό άγχος στην περίπτωση αποτυχίας. Να μην ξεχνάμε να διασκεδάζουμε μαθαίνοντας και να μαθαίνουμε διασκεδάζοντας. Καλό μεσημέρι. +Ioanna Mpourdouvali 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΑΠΡΙΛΙΟΥ ~ πάσχα και νονά

μία μητέρα περι-γράφει πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Χαίρεται. Σε μια εβδομάδα ακριβώς θα γιορτάσουμε την Ανάσταση του Κυρίου μας. Μια γιορτή που όλοι λίγο πολύ θα την γιορτάσουμε με την οικογένεια μας, με τα παιδιά μας, με τους γονείς μας. Εκτός όμως από σύζυγος, κόρη, θεία, μαμά είμαι και νονά. Αισθάνομαι πολύ ευλογημένη που αξιώθηκα να είμαι συμμέτοχος στο να κάνω έναν άνθρωπο Χριστιανό. Ένα λειτούργημα που δεν τελειώνει την ημέρα της βαφτίσεως, ούτε όμως και μετά τις τρεις Θείες Κοινωνίες. Είναι κάτι που μας ακολουθεί σε όλη μας την ζωή.

Είναι μια περίοδος που η νονά έχει υποχρεώσεις απέναντι στο βαφτιστήρι του όπως την αγορά της λαμπάδας, το Πασχαλινό αυγό, τα παπουτσάκια που θα πάει στην Ανάσταση και ότι άλλο αρέσκεται να αγοράσει. Όμως ο σπουδαιότερος ρόλος μας είναι να εξηγήσουμε στο παιδί τι συμβολίζουν όλα αυτά. Η λαμπάδα συμβολίζει την πίστη, την αγάπη την προσευχή και καλό είναι να μην αγοράζουμε λαμπάδες που να έχουν πάνω πολλά παιχνίδια. Ειδικά μεγαλώνοντας το παιδί καλό είναι να ρωτάμε τις προτιμήσεις του και αν κάπου διαφωνούμε, καθαρά για πνευματικούς λόγους, να του εξηγούμε γιατί δεν θέλουμε μία λαμπάδα με πολλά στολίδια πάνω της. Το αυγό συμβολίζει την ζωή που από τον τάφο φτάνει στην Ανάσταση, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα αυγά που είναι κλεισμένα μέσα στο κέλυφος, σπάνε και βγαίνει το κοτοπουλάκι.

Τα δώρα δεν πρέπει να είναι ο σκοπός της συνάντησης μας με το παιδί, πρέπει να είναι η αφορμή να συναντηθούμε μαζί του, να το παίξουμε, να του μιλήσουμε για τις άγιες μέρες, να το πάρουμε και να πάμε μαζί του στην Εκκλησία κ.ο.κ. Να έρθουμε πιο κοντά μαζί του, ανάλογα την ηλικία να μάθουμε τα νέα του, να το αγαπήσουμε και να μας αγαπήσει. Να μην ξεχνάμε ότι νονές είμαστε όλο τον χρόνο και όχι μόνο αυτή την περίοδο. Χρόνια σου Πολλά Αναστασία και Κωνσταντίνε μου. Καλή και ευλογημένη Ανάσταση σε όλους μας. +Ioanna Mpourdouvali 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

EK-ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΜΑΡΤΙΟΥ ~ ελλάδα σε αγαπώ

μία μητέρα περι-γράφει πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Χαίρεται. Πριν από δύο ημέρες γιορτάσαμε την επέτειο της 25ης Μαρτίου και τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Δύο γιορτές για την πατρίδα μας, για την Ελλάδα μας. Δύο γιορτές που, ευτυχώς ακόμα γιορτάζουμε, αλλά αναρωτιέμαι αν πραγματικά γνωρίζουμε τι σημαίνουν για την χώρα μας. Γιορτάζουμε την ελευθερία μας από τους Τούρκους, γιορτάζουμε την Επανάσταση μας, γιορτάζουμε την εμφάνιση του Αρχαγγέλου στην Παναγιά μας για το χαρμόσυνο νέο της Θεοτοκίας, του Μεσσία που θα έσωζε τον κόσμο, που θα άλλαζε τον ρου της μέχρι τότε ζωής και θα μάθαινε στους ανθρώπους την αγάπη, την κατανόηση, την βοήθεια, την φιλανθρωπία και τόσα ακόμη που ο ίδιος ο Χριστός μας δίδαξε μέσα από την δική του ζωή. 

Αναρωτιέμαι λοιπόν και εγώ αν για όσα μας μάθαιναν μέχρι τώρα στο σχολείο μας εξακολουθούν να μαθαίνουν στα δικά μας παιδιά. Αν αυτό το αίσθημα της περηφάνιας και της πνευματικότητας περνάει και στις νέες γενιές. Δεν έχω επαφή με πολλά παιδιά δημοτικού σχολείου. Ούτε μπορώ να κρίνω το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Μπορώ όμως να νιώσω περήφανη σαν ακούω την σχεδόν πέντε ετών κόρη μου να τραγουδάει τον Εθνικό μας ύμνο, σαν βλέπω τα νέα παλικάρια και τα νέα κορίτσια να παρελαύνουν με περηφάνια, να κρατούν την Ελληνική μας σημαία. Σαν βλέπω την νεολαία να κάνει όμορφα τον σταυρό της, σαν βλέπω την νεολαία μας να μεταλαμβάνει στην Εκκλησία, να προσεύχεται και να κάνει τον Σταυρό της πριν μπει μέσα στον σχολείο, σαν φύγει από το σπίτι της. Συγκινούμαι γιατί ενώ όλα αυτά ίσως να αποτελούν την εξαίρεση και όχι τον κανόνα νιώθω ότι εύκολα στις δυσκολίες του τόπου μας θα ορθώναμε το ανάστημά μας. 

Πολλοί θα πουν ότι δεν το ορθώνουμε. Ότι τώρα ο τόπος μας περνάει μια δυσκολία και εμείς καθόμαστε στον σύγχρονο ζυγό, με σκυμμένο το κεφάλι, και για να είμαι ειλικρινής πολλές φορές το έχω σκεφτεί. Από την άλλη εμπιστεύομαι την ιστορία μας, δεν πέθαναν οι πραγματικοί Έλληνες ούτε το 1821 ούτε το 1940. Είμαστε εδώ. Και είναι ίσως από τις πιο όμορφες συζητήσεις που μπορούμε να κάνουμε με τα παιδιά μας, σε έναν περίπατο, στην διαδρομή ενός ταξιδιού, σαν θέμα συζήτησης την ώρα του φαγητού, σαν παραμύθι το βράδυ. Είμαστε Έλληνες, είμαστε Χριστιανοί, είμαστε περήφανοι για τον τόπο μας και όσο είμαστε Χριστιανοί και αγαπάμε τον Θεό τόσο θα βοηθάμε όσους έχουν ανάγκη. Και την προσφυγιά και την φτώχεια και την αδύναμη οικογένεια. Και όλα αυτά ας τα μάθουμε να τα κάνουν σιγανά και ταπεινά έτσι όπως σε κάθε Χριστιανό αρμόζει. Καλή Κυριακή. +Ioanna Mpourdouvali 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2016

EK-ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ~ μου λείπει η νονά μου

μία μητέρα περι-γράφει πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Χαίρεται. Πολλές φορές άλλα έχουμε στο μυαλό μας και άλλα τελικά προκύπτουν. Άλλο θέμα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αλλά το παιδάκι μας μου έδωσε αφορμή μέσα από μια φράση του να μοιραστώ μαζί σας λίγες σκέψεις. Απόγευμα Παρασκευής και μετά από μια βόλτα η μεγάλη μου κόρη μας λέει "μαμά μακάρι να ήταν εδώ η νονά μου, μου λείπει". Η νονά μας τα τελευταία τρία χρόνια μένει μακριά μας με αποτέλεσμα οι συναντήσεις μας να περιορίζονται σε τρεις με πέντε το χρόνο κάτι που δεν καλύπτει συναισθηματικά το παιδί μας. 

Μα αλήθεια τι σχέση ιδιαίτερη, όμορφη αλλά και μοναδική είναι αυτή; Τι ιερή σχέση είναι αυτή που λεγόμαστε πνευματικοί γονείς του παιδιού; που οφείλουμε να το νουθετούμε, να συμπληρώνουμε τις ατέλειες των φυσικών του γονέων; Μα ποιος είναι ο ρόλος μας; Πόσο κοντά πρέπει να είμαστε σε αυτό το παιδί;  Και μόνο οι νονοί έχουν υποχρεώσεις ή και οι γονείς του παιδιού οφείλουν να αναπτύξουν αυτόν τον δεσμό μέσα από συζητήσεις, μέσα από καθημερινές ιστορίες με την νονά-νονό ή με ένα τηλεφώνημά μας  σε εκείνη-εκείνον κ.ο.κ. 

Το να είμαστε νονοί δεν σημαίνει να βρισκόμαστε τυπικά δύο με τρεις φορές το χρόνο για να κάνουμε τα δώρα μας στο παιδί. Η αδιαφορία του νονού πληγώνει πάρα πολύ το παιδί και το κάνει να αισθάνεται μειονεκτικά, ειδικά όταν συζητάει με φίλους του, ξαδέρφια του ή ακόμα και αν βλέπει την ενεργή παρουσία του νονού από τον αδερφό του ή από την αδερφή του. Πολλές φορές τα παιδιά μεγαλώνοντας και διαπιστώνοντας την απουσία του νονού από την ζωή τους πιστεύουν ότι εκείνα έχουν κάνει κάτι κακό. Σε αυτή την περίπτωση οφείλουμε να εξηγήσουμε στο παιδί μας ότι η συμπεριφορά της νονάς ή του νονού δεν έχει να κάνει με το ίδιο αλλά με τον ίδιο τον νονό. Μπορούμε να πούμε στο παιδί μας ότι οι άνθρωποι κάποιες φορές δεν μπορούν να αναλάβουν μια τέτοια ευθύνη και απομακρύνονται ή αν έχει προκύψει μια διαφορά μεταξύ εμάς και του νονού η της νονάς να κρατήσουμε μια ισορροπία προς όφελος του παιδιού μας.

Έχοντας δύο παιδιά που είναι βαφτισμένα, μια τεχνική που ακολουθώ για να τα κάνω να αγαπήσουν και να έχουν στο μυαλό τους αλλά και στην καρδιά τους τους νονούς και τις νονές τους, είναι να μιλάμε για αυτούς σε παιχνίδι, όπως για παράδειγμα ότι τους τηλεφωνούμε, να προσευχόμαστε για εκείνους, να βάζουμε το παιδί μας να τους τηλεφωνεί και φυσικά να επιδιώκουμε συναντήσεις μαζί τους. Είναι μια σχέση η οποία αναπτύσσεται με βοήθεια και από τις δύο πλευρές.  Καλή Κυριακή. +Ioanna Mpourdouvali

σχόλια; αντιρρν μιαήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
οσωπικ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

EK-ΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ~ παππούδες και γιαγιάδες

μία μητέρα περι-γράφει πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα

Χαίρεται. Είχα πάει πριν λίγο καιρό στο σχολείο της κόρης μου και συζητώντας διάφορα θέματα μία δασκάλα άρχισε να μας μιλάει για την γιαγιά της και για τον παππού της και τις πολύ όμορφες στιγμές που περνούσε μαζί τους. Αναμφισβήτητα είναι για ένα παιδί, κατά την γνώμη μου μετά τους γονείς του, τα αμέσως πιο οικεία του πρόσωπα είτε γιατί εκείνοι τα προσέχουν για να εργαστούν οι γονείς είτε γιατί απλά περνούν χρόνο μαζί τους για να τα καλομαθαίνουν. 

Όποιος γονιός αλλά και παιδί έχει την τύχη να έχει καλούς γιαγιάδες και παππούδες τότε σίγουρα η σχέση αυτή είναι μια σχέση ζωής. Οι γονείς απολαμβάνουν την βοήθεια των δικών τους γονιών πολύ απλά γιατί λείπουν από το σπίτι για λόγους επαγγελματικούς ή άλλους λόγους και αφήνουν το παιδί τους σε χέρια ασφαλή.  Έχουν πολύ περισσότερο χρόνο με αποτέλεσμα να τους λένε ιστορίες από το παρελθόν τους να τους μιλάνε για άλλα πρόσωπα της οικογένειας του και έτσι ένα παιδί να γνωρίσει καλύτερα τους συγγενείς του. Δεν λείπουν φυσικά και οι ιστορίες και από όταν τα παιδιά τους ήταν μικρά, πράγμα που εξιτάρει τα εγγόνια τους γιατί μπαίνουν σε ένα ατέλειωτο παιχνίδι φαντασίας και θέλουν όλο και περισσότερο να ακούν ιστορίες από όταν ήταν μικροί οι γονείς τους. 

Αλλά και εμείς οι γονείς πολλές φορές επεμβαίνουμε στον τρόπο που οι παππούδες και οι γιαγιάδες διαχειρίζονται τα παιδιά μας γιατί έχουμε το άγχος μήπως τα καλομαθαίνουν. Η αλήθεια είναι αυτή αλλά οι ειδικοί λένε ότι το παιδί είναι σε θέση να αξιολογήσει και να καταλάβει ότι άλλη είναι η στάση που κρατούν οι γονείς απέναντί τους και άλλη είναι η στάση που κρατούν οι παππούδες και οι γιαγιάδες. Διάβασα επίσης ότι ακόμη και αν διαφωνούμε με τον τρόπο τους καλό είναι να μην το αναφέρουμε μπροστά στα εγγόνια διότι θα τα μπερδέψουμε. Από την άλλη πλευρά οι παππούδες και οι γιαγιάδες δεν θα πρέπει να εμπλέκονται και να υποτιμούν τα παιδιά τους μπροστά στα εγγόνια τους και να τα επικρίνουν για τον τρόπο που χειρίζονται διάφορα θέματα ακόμα και αν διαφωνούν έντονα, γιατί δεν είναι ωραίο για κανένα παιδί να μειώνουν τους γονείς του.

Παλιότερα που η κόρη μου περνούσε περισσότερες ώρες με την γιαγιά της μου έλεγε "η γιαγιά μου με άφησε να δω πολλές ώρες παιδικά" και άλλες φορές "μα μου έδωσε σοκολάτα" και εγώ της απαντώ, "έτσι κάνουν οι γιαγιάδες". Είναι όμορφο για ένα παιδί να υπάρχει κάποιος στο περιβάλλον του να το καλομαθαίνει και νομίζω ότι λίγο πολύ έρχεται η στιγμή που όσο αυστηροί γονείς και να είμαστε γινόμαστε μαλθακοί παππούδες και γιαγιάδες. Και στις δύο περιπτώσεις η αγάπη είναι εκείνη που μας καθοδηγεί και και αυτή είναι που πρέπει να διδάξουμε και στα παιδιά μας. +Ioanna Mpourdouvali 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »