yannidakis@gmail.com

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΡΙΤΗΣ ~ όταν το διαφορετικό γίνεται ο εχθρός μας... κι εγώ

Καληνωρίσματα από το +yannidakis
Δεν είναι κακό να παθιάζεσαι με κάτι. Το πάθος μας εκτονώνει, μας κάνει πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους, ζωντανεύει το σύνολο. Κι έτσι να μην είναι δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί κάτι άλλο κάποιος που άνοιξε μια τρύπα στην πόρτα με την γροθιά του επειδή έχασε ευκαιρία για γκολ η ομάδα του ή επειδή βρέθηκε ανάμεσα σε δύο άτομα που τον απειλούσαν με μαχαίρι χωρίς να θέλει να κάνει πίσω.

Κι όμως, με το πέρασμα του χρόνου, τις εμπειρίες και τις αλλαγές προτεραιοτήτων, το πάθος σβήνει και δίνει την θέση του στην ιδεολογία, σε μια εμπεριστατωμένη άποψη με επιχειρήματα και αντί το πεδίο μάχης να είναι η πλατεία, ξαφνικά είναι το τραπέζι (του διαλόγου, ντε).

Μέσα σε δύο μέρες λοιπόν έζησα δύο πολύ ενδιαφέροντα περιστατικά που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, με το πρώτο να συμβαίνει σχετικά πρωί, όταν λίγο πιο πάνω από τον χώρο εργασίας μου, ένα αυτοκίνητο είχε σταθμεύσει (με τον οδηγό μέσα) ακριβώς μπροστά από το φανάρι ενώ αυτό ήταν "κόκκινο". Αρχικά υπέθεσα ότι με το που γίνει το φανάρι "πράσινο" θα έχει το φιλότιμο να ξεκινήσει για να ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα αυτοκίνητα που ήθελαν να συνεχίσουν. Αμ δε! Το αμάξι παρέμεινε στην θέση του, εκνευρίζοντας τους οδηγούς που αναγκάστηκαν να στριμωχτούν σε ένα μικρό άνοιγμα του δρόμου για να περάσουν τον δρόμο προλαβαίνοντας το φανάρι, όταν όμως ήρθε η σειρά μου να περάσω, κατέβασα το τζάμι και τον "στόλισα" μια χαρά τον αναίσθητο που προκαλούσε τέτοια αναστάτωση. Όταν δε συναντήθηκαν τα βλέμματα μας, διαπίστωσα πως ήταν... πελάτης μου! Ο προβληματισμός... ετέθη.

Το ίδιο απόγευμα πήγα στο γήπεδο για να παρακολουθήσω τον φιλικό αγώνα καλαθοσφαίρισης ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Ερυθρό Αστέρα (Σερβία). Ολυμπιακός δεν είμαι, όμως όταν μεγάλοι αγώνες διεξάγονται στο Ηράκλειο, φροντίζω να τους τιμάω όταν μπορώ. Στην είσοδο, συνάντησα έναν προσωπικό μου φίλο αστυνομικό ο οποίος είναι Ολυμπιακός για να του κάνω το εξής πείραγμα: "Καλά... θα παίζει η ομάδα σου και εσύ θα είσαι απ' έξω"; Λίγη ώρα μετά κι ενώ ο αγώνας είχε αρχίσει, κάποιος ανόητος άναψε φωτοβολίδα μέσα στο κλειστό η οποία φυσικά προκάλεσε αναστάτωση στον κόσμο λόγω του αέρα. Μαντέψτε... αστυνομικοί πήγαν να ζητήσουν να σβήσει η φωτοβολίδα όμως οι οπαδοί σ' εκείνο το σημείο εξαγριώθηκαν φλερτάροντας με επεισόδια. Τότε περισσότεροι αστυνομικοί έσπευσαν -ανάμεσα στους οποίους και ο φίλος μου- με τον ίδιο να έρχεται μπροστά από έναν δικό του φίλο που βρισκόταν μπροστά στο εξαγριωμένο πλήθος. Αμηχανία. Βήμα πίσω. Και κάπως έτσι το επεισόδιο έληξε. Ο προβληματισμός... ετέθη.

Σκεφτείτε το... όλοι οι άνθρωποι είμαστε χωρισμένοι σε ομάδες. Θρησκεία, έθνος, πολιτική, αθλητική ομάδα και πάει λέγοντας... Όλοι έχουμε λόγους να χωριστούμε, όμως τι θα κερδίζαμε αν θεωρούσαμε την επόμενη ομάδα εχθρική; Τι όφελος θα είχαμε αν απομακρύναμε έναν φίλο μας απλά και μόνο επειδή πιστεύει σε άλλο θεό;
Φανταστείτε δύο φίλους που κάθε Κυριακή συναντιούνται για να πάνε στο γήπεδο έχοντας μάλιστα διπλανές ονομαστικές θέσεις. Κατά τη διάρκεια του αγώνα συζητάνε για τους παίκτες της ομάδας τους και μαζί πανηγυρίζουν τα γκολ της. Το ίδιο απόγευμα, ο ένας από αυτούς που είναι φανατικός μουσουλμάνος, καβαλάει ένα φορτηγό και πέφτει πάνω σε έναν πεζόδρομο σκοτώνοντας καμιά δεκαριά άτομα, ανάμεσα στα οποία και ο φίλος του από το γήπεδο! Την επόμενη Κυριακή άφησαν στην θέση του ένα τριαντάφυλλο ενώ ακριβώς δίπλα του καθόταν ο δολοφόνος του...

Επειδή τα παραδείγματα είναι άπειρα και εγώ δε θέλω να σας κουράσω, απλά σκεφτείτε πως δεν είναι κακό να χωριζόμαστε σε ομάδες. Έτσι, εξυπηρετούμε τον σκοπό της ποικιλομορφίας, της διαφορετικότητας, της δημοκρατίας. Με αυτόν τον τρόπο και ακόμα με τον υγιή ανταγωνισμό  ωθούμαστε προς την πρόοδο και την ανάπτυξη. Όμως ως εκεί. Ας κοιτάξουμε την ομάδα μας και όχι την αντίπαλη. Διότι κάποιο από τα μέλη της, ίσως ανήκει σε μια δική μας άλλη ομάδα και τότε... ο προβληματισμός... ετέθη+Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ~ εσύ θα έβαζες την υπογραφή σου;

Καληνωρίσματα από το +yannidakis
Οποιοσδήποτε βρίσκεται αυτήν τη στιγμή ενώπιον αυτού του κειμένου υποθέτω πως αγαπά το διαδίκτυο, τις υπηρεσίες και τις δυνατότητές του, μια από τις βασικότερες των οποίων είναι η ελευθερία της έκφρασης. Και ας μην πάμε μακριά, μελετώντας τα ιστολόγια μέσα από τα οποία μπορεί ο καθένας να εκφράζεται για διάφορα θέματα δίνοντας “βήμα” και στους αναγνώστες του μέσα από τα σχόλια και όλα υπό το πέπλο της ανωνυμίας, άλλοτε χωρίς κανένα διακριτικό κι άλλοτε με ένα παρατσούκλι ή μία κωδική ονομασία.

Μεγάλες ειδησεογραφικές ιστοσελίδες από διάσημες εφημερίδες όπως οι New York Times, οι Washington Post έχουν σταματήσει να δέχονται ανώνυμα σχόλια υποχρεώνοντας τους χρήστες να γράφουν τα ονόματά τους. Νωρίτερα είχαν διαπιστώσει πως πολλά σχόλια ήταν σκληρά, ρατσιστικά ή προσβλητικά και πέρα από κάθε κανόνα δεοντολογίας. Μα, κάτι τέτοιο δεν εξυπηρετεί την ελευθερία του λόγου! Έτσι, μετά την αλλαγή κανονισμών διαπίστωσαν ελάχιστη πτώση στα σχόλια των κειμένων τους ενώ τα οι σχολιαστές χρησιμοποιούσαν καλύτερα επιχειρήματα, περισσότερο πολιτισμένο λεξιλόγιο. Πέτυχαν τον σκοπό τους;

Ναι, τον πέτυχαν. Γιατί είναι αλήθεια πως όταν περιηγείται κανείς ιστολόγια πολιτικού περιεχομένου εκτός από άσεμνες φράσεις μπορεί να διαβάσει και ανυπόστατες κατηγορίες χωρίς καμία βάση που απλά δυναμιτίζουν τον διάλογο που επιχειρεί ο διαχειριστής του blog και δημιουργούν εντυπώσεις του “τζάμπα μάγκα” που δρα μόνο εκ του ασφαλούς. Άλλωστε θεωρώ αδιανόητο για κάποιο χώρο που φιλοδοξεί να έχει χαρακτήρα ενημερωτικό, να παραμένει ανώνυμος. Ο καθένας πρέπει να έχει την ευθύνη της είδησης που δημοσιεύει και ο κάθε επισκέπτης απαιτεί να ενημερώνεται υπεύθυνα και επώνυμα. Ε, λοιπόν ήρθε η ώρα να ξεχωρίσουμε την ελευθερία του λόγου με την ανωνυμία στο διαδίκτυο και την δημοσιογραφία. Εφόσον η ανωνυμία έδρασε ως μέσο διαφυγής του θάρρος της άποψης, είναι πλέον επικίνδυνη. Είναι αυτή μια μικρή επανάσταση που θα εξαπλωθεί;

Γιατί όχι; Καλώ όλους να χρησιμοποιούν το όνομά τους όταν τοποθετούνται σε σοβαρά ζητήματα. Σύντομα ολοένα περισσότεροι διαδικτυακοί τόποι θα χρησιμοποιούν υπογραφές με ονοματεπώνυμο και θα απαιτούν σχόλια παρομοίως. Έτσι, αποφάσισα να σας συστηθώ για να κάνω το δικό μου ξεκίνημα στην μικρή επανάσταση εναντίον της επικίνδυνης ανωνυμίας μετά από τέσσερα χρόνια και τρεις μήνες. Το όνομά μου, +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ~ τους μισούς νέους συντηρεί η μαμά όμως μήπως δεν φταίει η κρίση;

Καληνωρίσματα από το +yannidakis
Αν και είχα την ευκαιρία να αναφερθώ σε αυτό το θέμα ορισμένες φορές, βρίσκω συχνά-πυκνά την αφορμή να επανέρχομαι. Βλέπετε... μια νέα έρευνα κατέδειξε αυτό που εμείς βιώνουμε καθημερινά. Τους νέους (ηλικίες 18-35) να συντηρούνται σε ποσοστό 48% από τους γονείς τους την ίδια ώρα που η έμμισθη εργασία τους, τους συντηρεί σε ποσοστό 45%.

Για να το πούμε χοντρικά... Οι μισοί από τους νέους μας, δουλεύουν για να ζήσουν και οι άλλοι μισοί (και παραπάνω) περιμένουν τον μισθό και την σύνταξη του μπαμπά και της μαμάς. Η εξοργιστική αυτή κατάσταση δεν δείχνει πόσο καλούς γονείς έχουμε στην Ελλάδα και άχρηστη νεολαία, ούτε πως η κρίση ευθύνεται (καθαρά) γι' αυτό. Η δική μου άποψη λέει πως αυτό για το οποίο φταίει είναι η ιδεολογία μας, η ιδιοσυγκρασία μας και η λάθος πολιτική. 

Γιατί οι μεγάλοι άνθρωποι λοιπόν να έχουν τόσα πολλά ώστε να μπορούν να συντηρούν και τα παιδιά τους; Τι πρόοδο μπορεί να επιφυλάξει αυτό για την κοινωνία μας και για το μέλλον της χώρας; Γιατί να μην παίρνει ο νέος πολύ περισσότερα και να συντηρεί εκείνος τον γονέα του αν χρειάζεται; Γιατί στερούν από τους νέους το δικαίωμα να ελιχθούν, να μην έχουν το οικονομικό βάρος στην προσπάθεια τους να προσφέρουν στην κοινωνία, ακόμα και ως καταναλωτές;

Για λόγους δικαιοσύνης θα πρέπει να εξαιρέσω άμεσα ορισμένους νέους που απλά αρέσκονται να τρώνε το παιδί της μαμάς και να ξυπνούν στις δύο το μεσημέρι μετά την χθεσινή κραιπάλη. Όχι όχι, το 48% της έρευνας δεν είναι, δεν πρέπει να είναι αυτά τα παιδιά! Παιδιά που έχω γνωρίσει, παιδιά που δεν έχουν κανένα ουσιαστικό ενδιαφέρον για τη ζωή. Κρύβονται πίσω απ΄ την δικαιολογία της κρίσης και παίρνουν τηλέφωνο με το ακριβό τους smartphone την μαμά για να μάθουν τι φαγητό έχει το μεσημέρι...

Όμως έχω δει και νέους που μετράνε τα κουκιά ευρώ-ευρώ για να βγάλουν το νοίκι της γκαρσονιέρας που επέλεξαν, για να πληρώνουν το ρεύμα και τις μετακινήσεις τους και να προσπαθούν να κρατούν κάτι στο τέλος για να θυμούνται ότι ζουν και έχουν δικαίωμα στην διασκέδαση. Αυτοί οι νέοι αξίζουν κάθε προσπάθεια και κάθε θυσία. Και το λέω σαν εργοδότης, πως προτιμώ να λειφτώ εγώ κάτι προκειμένου να μην στερήσω λίγα ευρώ που όμως είναι τόσο σημαντικά στην επόμενη μισθοδοσία που θα βγάλω.

Τι γίνεται λοιπόν λάθος; Η απάντηση είναι πολύπλοκη. Αφενός η μονιμότητα στο Δημόσιο όταν δεν υπάρχει αξιολόγηση. Από την άλλη τα προβλήματα διάρθρωσης της ελληνικής αγοράς εργασίας. Ύστερα η ελληνική νοοτροπία και στο τέλος... ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο συνταξιούχος δικαιούται χρήματα ενώ ένας νέος που μοχθεί για ένα μεροκάματο, όχι... +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ~ το αδιέξοδο καθημερινό βράδυ της κρίσης

Κι εγώ όπως οι περισσότεροι πολίτες αυτής της όμορφης χώρας, είμαστε βυθισμένοι σε μία μόνιμη κατάθλιψη. Πίστευα πως αν ήξερα πως κι άλλοι βρίσκονται σε τόσο κακή κατάσταση όπως εγώ θα ένοιωθα καλύτερα, όμως δεν είχα δίκιο.

Το γενικότερο κλίμα τελικά σε καθηλώνει ακόμα πιο πολύ σε αυτήν την συνεχόμενη εθνική κατάθλιψη που μαστίζει τους έλληνες παράλληλα με την κρίση. Και ναι, δεν είσαι μόνος. Μαζί σου βρίσκονται τα θύματα τροχαίων που αυξάνονται κατά 100% όλοι εκείνοι που αυτοκτονούν κάθε εβδομάδα ή αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν αυτές τις μέρες στην περιοχή σου. Μαζί σου είναι τα θύματα πνιγμών στις ελληνικές θάλασσες που για πρώτη φορά έφτασαν σε τριψήφιο αριθμό φέτος. Κακά τα ψέματα. Σε μια κρίση κατάθλιψης, νιώθεις αδύναμος, υπάρχουν όμως κάποιοι που δεν μπορούν να συμβιώσουν με αυτήν την αδυναμία και προτιμούν να δώσουν ένα τέλος.

Και όσοι μένουμε πίσω; Τι; Αποτελούμε μήπως μελλοντικά θύματα ή απλά αυξάνουμε τον δείκτη πιθανών απωλειών; Βλέπετε, ζούμε μια νέα τάξη πραγμάτων όπου πηγαίνοντας από το γραφείο έως μια εξωτερική δουλειά, σε αυτά τα διακόσια μέτρα που θα περπατήσεις, θα δεις ανθρώπους να ψάχνουν για πρώτη φορά στα σκουπίδια σε αυτήν την γειτονιά, θα δεις αλλοδαπούς να σέρνονται κυριολεκτικά, μυρίζοντας άσχημα. Η μυρωδιά μπορεί να προέρχεται από imageτους δρόμους που είναι βρώμικοι επειδή οι συμβάσεις των οδοκαθαριστών έληξαν κι έτσι παντού υπάρχουν σκουπίδια. Συνεχίζοντας μπορεί να δεις περιττώματα σκύλων ή ανθρώπους με κομμένα άκρα να παρακαλάνε για περίσσευμα ή μάλλον… για υστέρημα. Πιο κάτω θα δεις μια σπασμένη αποχέτευση από τον υπόνομο που έχει κάνει τη γειτονιά απαραίτητη σε αντιασφυξιογόνες μάσκες και λίγο πριν φτάσεις, στρίβοντας στο φανάρι θα δεις μηχανάκια να περνούν με κόκκινο με την φυσικότητα που θα περνούσε κάποιος με αχρωματοψία, θα δεις έναν περαστικό να βρίζει τα θεία (μπορεί να μιλάει στο τηλέφωνο ή να μονολογεί), θα δεις βρώμικα αυτοκίνητα που έχασαν την λάμψη τους όταν πριν τρία-τέσσερα χρόνια οι ιδιοκτήτες τα αγόρασαν με δάνειο και φτάνοντας στην πόρτα του προορισμού σου γλιτώνεις από έναν καυγά που ξέσπασε ακριβώς απέναντι. Μπορεί σε πέντε λεπτά περπατήματος να γίνουν δύο, τρία ή και όλα τα παραπάνω.

Περιμένεις το βράδυ για να γυρίσεις σπίτι και να δεις μια ωραία ταινία που θα σε κάνει να ξεχαστείς(;) Είναι προτιμότερο να πέσεις με τα μούτρα στην τηλεόραση πριν αποκοιμηθείς, γιατί αν αρχίσεις να συζητάς με τον άνθρωπο σου, κάποια στιγμή θα “πέσει” το ερώτημα: “τι έχεις”; Και τότε; Θα πέσεις στην παγίδα του ντόμινο; Θα μεταφέρεις τον καθημερινό σου εφιάλτη στο σπίτι; Όχι! Απόψε δες μια ταινία για να μην προλάβεις να διερωτηθείς γιατί ζεις εδώ, γιατί ζεις έτσι, γιατί ζεις… γενικά.
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ~ όταν αυτό που φοβάσαι είναι ο ίδιος σου ο εαυτός

Καληνωρίσματα από το +yannidakis
Όλοι οι άνθρωποι αναζητούμε μια εύκολη ζωή. Προσφεύγουμε στους πόρους που διαθέτουμε, τις γνωριμίες, τις δειξιότητές μας, Τον Θεό, αρκεί να μπορέσουμε να φέρουμε την ζωή μας σε ένα επίπεδό ή μάλλον, σε μία κατάσταση τέτοια που θα μας ευχαριστεί. Στην περίπτωση βέβαια του ανθρώπου αυτό μοιάζει με ουτοπία καθώς ο άνθρωπος είναι εξ ορισμού άπληστο ον (και δεν το λέω με την κακή έννοια) καθώς αναζητά πάντα κάτι καλύτερο από αυτό που έχει.

Σε αυτήν την αναζήτηση ο καθένας ψάχνει συμμάχους. Άνθρωποι που θα μοιραστούν το μικρό ή μεγάλο όραμα, φίλοι εμψυχωτές ή γνωστοί που θα βάλουν κάποιο λιθαράκι. Και... -θα έπρεπε- να εννοείται και ο ίδιος μας ο εαυτός που προφανώς πασχίζει για να πετύχει τον στόχο που ο ίδιος έχει θέσει.

Τι γίνεται όμως αν ο εαυτός μας είναι από μόνος του ο ανασταλτικός παράγοντας; Αν, εξετάζοντας τα δεδομένα καταλήγουμε πως είναι εκείνος που μας κρατάει πίσω, που δεν μας αφήνει να κάνουμε την υπέρβαση; Τότε το πρόβλημα γίνεται πιο μεγάλο από ποτέ. Η αντοχή, η νοοτροπία, η ιδεολογία, οι προσωπικές κόκκινες γραμμές, οι συνθήκες στο περιβάλλον μας, είναι όλοι παράγοντες που μπορούν να τα τινάξουν όλα στον αέρα. Είναι τα στοιχεία που θα ανακόψουν την προσπάθεια μας προς τον ίδιο μας τον στόχο.

Γιατί καμιά φορά πίσω από τον εαυτό μας κρύβεται κάποιος που δεν γνωρίζεις καλά. Ένα παιδί που δύσκολα έκανε φίλους και κλεινόταν στον εαυτό του, έγινε ένας νέος με τρομακτική κοινωνικότητα, αυτοπεποίθηση και κατάφερε να γίνει αγαπητός και αποδεκτός στο περιβάλλον του. Ο ίδιος μεγαλώνοντας κλείστηκε ξανά, απέκτησε φοβίες και ανασφάλειες και έγινε ένας άνθρωπος που αποτελεί απειλεί για την ίδια του την ζωή. Μπορεί να κρύβεται ένα τέτοιο πολύπλοκο σενάριο πίσω από έναν άνθρωπο; Φυσικά και μπορεί και τότε...

Και τότε τι κάνεις; Πως το διορθώνεις; Αλλάζεις τα δεδομένα της ζωής σου; Αλλάζεις την ίδια σου την ζωή; Παραιτείσαι από όλα, γιατί... "έτσι είσαι εσύ"; Αν κάποιος άλλος ήταν το πρόβλημα, απλά τον παρακάμπτεις, όταν όμως αντιλαμβάνεσαι ότι τελικά το πρόβλημα είσαι εσύ ο ίδιος, τότε πρέπει πρώτα να το συνειδητοποιήσεις και μετά... να, κάνεις κάτι γι' αυτό. Καλή Επιτυχία με αυτό... +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ~ πως η coca cola παντρεύτηκε τον μινωικό πολιτισμό

Καληνωρίσματα από το +yannidakis
Εδώ και μερικές ημέρες η γνωστή εταιρεία αναψυκτικών, τρέχει παγκόσμια καμπάνια που έχει βασική πρωταγωνίστρια την... Μινωική Κρήτη! Έχοντας ντύσει το λογότυπό της και τα μπουκάλια της με σκηνές από την Μινωική και προϊστορική Κρήτη, διαφημίζει το προϊόν της.

Στον σημερινό προβληματισμό, καλούμαστε να σκεφτούμε αν αυτή η διαφήμιση που θεωρούμε πως βοηθάει την εταιρεία να πουλήσει για αδιάφορους προς εμάς λόγους, προσβάλλει την ιστορική κληρονομιά του τόπου μας... ή, όχι!

Σε άρθρο που βρήκα σε κρητική ιστοσελίδα, κάποιος κύριος Τζανάκης επιχειρηματολογεί πως η εταιρεία προσβάλλει την κληρονομιά μας, την εκμεταλλεύεται προς όφελός της και φθείρει την εικόνα. Αναφέρεται σε αντιαισθητική και προσβλητική εικόνα και εγώ προσωπικά σέβομαι την άποψη του και τον συγχαίρω που είχε το θάρρος να επιχειρηματολογήσει υπέρ αυτής.

Όμως... αυτό δεν σημαίνει ότι συμφωνώ μαζί του. Εδώ και δεκαετίες στα ταξίδια μου στην Ευρώπη και την Αμερική, βλέπω Αγάλματα της Ελευθερίας να φορούν φορέματα με λογότυπα εταιρειών, γοργόνες να αναδύονται για να παίξουν ποδόσφαιρο, όπως και αγάλματα του Ιησού (Βραζιλία) το ίδιο... και πάει λέγοντας. Πάντοτε κάθε τέτοιου είδους διαφήμιση αφήνει ένα χαζό χαμόγελο στα χείλη του τηλεθεατή.

Η αλήθεια όμως είναι μία: Ούτε ο Μινωικός πολιτισμός δεν έχει ανάγκη την Coca Cola για να αποκτήσει επισκέπτες, ούτε η Coca Cola έχει ανάγκη τον Μινωικό Πολιτισμό για να αποκτήσει διψασμένους πελάτες. Η αλήθεια είναι ότι ένα από τα πιο ισχυρά brand παγκοσμίως και ανεξαρτήτου κλάδου, αποφάσισε να... "συνεργαστεί" για μια κοινή προβολή σε ένα από τα επίσης πιο γνωστά ιστορικά σύμβολα παγκοσμίως. Κανείς δεν έχει ανάγκη από κανέναν κι όμως άπαντες θα επωφεληθούν από την συνεργασία αυτή.
Δεν αισθάνομαι τυχερός που η μεγάλη Coca Cola επέλεξε εμένα τον φτωχό κρητικό, αισθάνομαι απλά πως η μεγάλη σε πολιτικές πρακτικές Marketing, Coca Cola συμπεριφέρθηκε στην Μινωική Κρήτη με το κύρος που της πρέπει. Αν δεν το έκανε δεν θα έχανα απολύτως τίποτα σε εκτίμηση και μεγαλοπρέπεια, αφού το έκανε βλέπω δύο σπουδαία σύμβολα να συνυπάρχουν και τίποτα παραπάνω. Ας είμαστε περήφανοι για την ιστορία μας, όχι υπερευαίσθητοι και μυγιάγγιχτοι+Yanni Spiridakis

Υ.Γ.
Για την ιστορία να σημειώσω πως δεν ήμουν ή είμαι ποτέ "πελάτης" του συγκεκριμένου αναψυκτικού...

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΡΙΤΗΣ ~ οι γυναίκες δεν υπάρχουν πια(;)

Καληνωρίσματα από το +yannidakis

Έχει περάσει την δεκαετία τώρα, αλλά ακόμα θυμάμαι να ακούω το περιβόητο “οι άντρες δεν υπάρχουν πια”. Αρχικά ίσως αναρωτιόμουν τι σημαίνει, αργότερα ίσως κατάλαβα, στη συνέχεια ίσως απέκτησα άποψη επ’ αυτού, σήμερα όμως είμαι σίγουρα σε θέση να το προσεγγίσω με βάση την δική μου άποψή.

Κι αν οι άντρες περνάνε… κρίση ταυτότητας με άλλους να αφήνουν γένια ιερέα προκειμένου να αποδείξουν την αρρενωπότητα τους κι άλλους να συναγωνίζονται τις γυναίκες στο πλήθος καλλυντικών που κρύβουν στο ντουλάπι τους, οι γυναίκες… οι γυναίκες πως μετεξελίχτηκαν σε όλη αυτήν την πορεία;

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά τις βλέπουμε ανεξάρτητες, περιποιημένες, ντυμένες τόσο όμορφα όσο και… λιγότερο, προσεγμένες στην κοινωνική τους ζωή, στις παρέες, στις εξόδους, στις δραστηριότητες, ακόμα και στην εργασία που τελικά κάνουν και ο σκοπός πάντα πετυχαίνει αφού οι άντρες πάντα μένουν να τις κοιτάζουν σαν αποχαυνωμένοι μεθυσμένοι από τα αρώματα, το κόκκινο του κραγιόν και το πολύ δέρμα που επιμελώς αποκαλύπτεται πίσω από ωραία δαντέλα ή προκλητική εμφάνιση.

Όμως πάντα φτάνει η στιγμή που κάποιος πρέπει να μιλήσει με κάποιον. Και εκεί το κάστρο γκρεμίζεται. Μάλλον όχι το κάστρο, ολόκληρη η πόλη-κράτος! Γιατί η σημερινή γυναίκα έχει μεν πτυχίο από κάποιο εκπαιδευτικό ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όμως το απέκτησε ακριβώς όπως και τον καλό βαθμό στο Λύκειο: παπαγαλίζοντας!

Και επειδή οι σπουδές δεν κάνουν τον άνθρωπο, ας αναρωτηθούμε πως τα τηλεοπτικά reality και πως το κανάλι “Ε” πιο συγκεκριμένα αποκτούν τηλεθεατές αρκετά φανατικούς για να υπάρχουν. Πως οι εκπομπές μαγειρικές κατέκλυσαν την ελληνική τηλεόραση και γιατί οι τούρκικες σειρές κατάφεραν να μονοπωλήσουν προσωρινά την φτωχή ελληνική τηλεόραση.

Και επειδή κάθε ερέθισμα διαμορφώνει χαρακτήρα, φτάνουμε στην σημερινή -νεαρά κυρίως- γυναίκα του σήμερα. Εκείνη με το αχανές βλέμμα προς το υπερπέραν, εκείνη που το πολύ βάψιμο ή το πολύ θέατρο, δεν σε αφήνουν να διαπιστώσεις αν όντως μιλάς με άνθρωπο ή με ρομπότ. Κάθε συζήτηση κρίνεται από χαμηλό ενδιαφέρον, χαμηλή ποιότητα και χαμηλή ένδειξη ικανότητας συμμετοχής σε αυτήν. Νομίζουν ότι έχουν άποψη για όλα, ενώ την ίδια στιγμή δεν έχουν ιδέα για το τι συμβαίνει γύρω τους. Κι αν κατά τύχη ξέρουν, η ενημέρωσή τους είναι από αμφιβόλου εγκυρότητας σελίδες στο facebook. Κι έτσι να είναι, το ενδιαφέρον τους περιορίζεται στον τίτλο και την εισαγωγή του άρθρου/είδησης.

Δεν υπάρχει περίπτωση να μην θαυμάσεις μια γυναίκα που με 35 βαθμούς καλοκαιρία, καταφέρνει να περάσει από δίπλα σου με μαλλιά κομμωτηρίου, μακιγιάζ διαγωνιζόμενης σε καλλιστεία και ενδυμασία που πιο πολύ “καίει” παρά δροσίζει και όλα αυτά την ίδια στιγμή που όλο το πακέτο στηρίζεται σε κάποιον λόφο από τακούνια που κάνουν τις ισορροπίες κυριολεκτικά επικίνδυνες (για εκείνη).

Όμως ως εκεί. Μου φτάνει αυτό. Το βαρέθηκα. Δε με ενδιαφέρει. Με κούρασε να βλέπω κάστρα στην άμμο. Ας πούμε ότι έχασα την εμπιστοσύνη μου σε παραμύθια με πριγκίπισσες που μένουν μέσα σε αυτά. Ας πούμε πως… δεν υπάρχουν γυναίκες πια, έτσι για να μιλάμε την ίδια γλώσσα! +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ~ όταν χάνεις μια παρτίδα βλέπεις τους ύπουλους συμπαίκτες

 you've got to take this moment στο +yannidakis

Θα ήθελα η ανατροφή μου να ήταν τέτοια ώστε να ήμουν λιγάκι αναίσθητη. Να ακούω για ασήμαντα προβλήματα και να κλείνω αυτομάτως τα αυτιά μου. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, ενδεχομένως να μη φταίει τόσο η ανατροφή, όσο το γεγονός πως σκέφτομαι τους άλλους και θέλω να είναι πραγματικά καλά.

Περίπου μια δεκαετία, είχε να μου συμβεί κάποιο ισχυρό σοκ και είχα ξεχάσει πως οι άνθρωποι κλείνουν μάτια και αυτιά ακόμα και σε ανθρώπους που υποτίθεται πως αγαπούν. Πάντα έλεγα: «Αυτά συμβαίνουν σε άλλους».

Πρόσφατα, μου συνέβη ένα τροχαίο ατύχημα. Αν και είδα το Χάρο με τα μάτια μου ούσα συνοδηγός, τα τραύματα είναι πραγματικά ανεπαίσθητα μπροστά σε όσα θα μπορούσα να είχα πάθει εάν δε φόραγα ζώνη. Η αλήθεια είναι πως ταλαιπωρούμαι. Δυσκολεύομαι να περπατήσω γιατί χτύπησα στα πόδια. Ο γιατρός μου έδωσε σαν συμβουλή να αποφεύγω τις πολλές μετακινήσεις και να επιδιώκω να κολυμπάω για να κυκλοφορεί καλά το αίμα. Μου είπε πως σε ένα μήνα μάλλον θα έχω επανέλθει.

Παρότι είναι καλοκαίρι μου είναι δύσκολο ακόμα και σανδάλια να φορέσω διότι με «κόβουν». Και πες: ''Έλα βρε Αναστασία σημασία έχει που είσαι γερή και απέφυγες τα χειρότερα''. Και όντως έτσι είναι. Απορώ όμως πώς γίνεται να μαθαίνεις πως ένας δικός σου άνθρωπος «στούκαρε» και να μη σηκώνεις το ρημάδι το τηλέφωνο να δεις αν πονάει ή αν χρειάζεται βοήθεια από τη στιγμή που μένει μόνος...; Ξαφνικά, σε βλέπουν τυχαία μπροστά τους και παίρνουν αυτό το δήθεν ύφος του ενδιαφέροντος και λένε: «Τι έπαθες βρε παιδί μου... Άγιο είχες».

Όχι, δεν είχα άγιο! Φόραγα τη ζώνη μου γιατί παρά τα 22 μου χρόνια έχω το μυαλό μου στη θέση του. Γιατί τόσο θεατράκι «φίλε» αφού σε ενδιαφέρει μόνο η ζωούλα σου; Χίλιες φορές η αδιαφορία παρά το ετεροχρονισμένο δήθεν ενδιαφέρον σου που δε μου προσφέρει καν ψυχολογική στήριξη μετά το ισχυρό σοκ που έπαθα.

Ευτυχώς έχω και ανθρώπους που δε φέρθηκαν έτσι και έδειξαν απόλυτο σεβασμό απέναντί μου. Όλοι θα ζούσαμε ευτυχέστεροι αν φαινόμασταν ανθρώπινοι και συνεπείς σε αυτούς που θεωρούμαι φίλους μας. Φταίει η μοντέρνα κουλτούρα μας; Φταίνε οι γρήγοροι ρυθμοί της πόλης; Φταίνε τα κόμπλεξ που κουβαλάμε;

Δε θα γίνω ψυχολόγος κανενός και δεν πρόκειται να χάσω το χαμόγελό μου και το χιούμορ μου. Λυπάμαι για όσους είναι ανεπαρκείς. Μια ζωή θα είναι βυθισμένοι στην κατάθλιψή τους και την ανεπάρκειά τους σαν οντότητες, εκτός κι αν πάρουν την απόφαση να βελτιωθούν! Οι καλοί άνθρωποι αξίζουν καλοσύνη και αγάπη. Τίποτα άλλο. Οι υπόλοιποι απλά μπαίνουν στον πάγο.

Υ.Γ.: Είχα πραγματικά την ανάγκη να βγάλω από μέσα μου το θυμό που έχω!! Nastazia A

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ~ η υποκρισία της τρομοκρατίας έχει όνομα και είναι ηριάννα

Καληνωρίσματα από το +yannidakis
Καλώς ή κακώς, θέλουμε να αντιλαμβανόμαστε το δίκαιο με βάση τα δικά μας συμφέροντα και την δική μας νοοτροπία. Αυτό νομικά δεν στέκει, όμως από πότε το ανθρώπινο πνεύμα περιορίστηκε από νομικά και διαδικαστικά τερτίπια;

Έτσι, όταν για παράδειγμα δεν συμφωνούμε με μία απόφαση δικαστηρίου, έχουμε κάθε δικαίωμα να κατέβουμε στην Ερμού και να σπάσουμε 20 τζαμαρίες καταστημάτων, απλά "επειδή". Το ότι βρισκόμαστε εν μέσω κρίσης και μέσα στην τουριστική περίοδο όπου επισκέπτες περνούν, είναι ψιλά γράμματα. Μπορούμε να διαμαρτυρηθούμε με βροχή μολότοφ και τελικά να κάνουμε ότι θέλουμε.

Βέβαια, δεν είμαστε μόνοι μας... Μέλη της ίδιας της κυβέρνησης φρόντισαν να προσβάλλουν την απόφαση του δικαστηρίου να προφυλακίσει μία κοπέλα που πλέον μπορούμε να αποκαλούμε τρομοκράτισσα αλλά εκείνη ακούει στο γραφικό όνομα Ηριάννα! Χωρίς να θέλω να μειώσω την πυγμή και την αποφασιστικότητα των αναρχικών, για μία ακόμα φορά, μέλη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ υποκίνησαν επεισόδια στην Αθήνα και όχι μόνο. Δεν έχει καμία δουλειά μέλος της κυβέρνησης να αμφισβητεί απόφαση δικαστών, ειδικά όταν πρόκειται για την κυβέρνηση του απόλυτου ψέματος και της απόλυτης κωλοτούμπας...

Σε κάθε περίπτωση, η κοπέλα πιάστηκε, το DNA της ταυτοποιήθηκε και όταν λέμε ταυτοποιήθηκε, δεν μιλάμε για κάποιο αποτύπωμα σε χερούλι πόρτας ή τοίχου και άλλα στοιχεία που επιφέρουν άλλοθι, αλλά για γεμιστήρες, όπλα κλπ. Μήπως... η Ηριάννα ήταν η οικιακή βοηθός που απλά ξεσκόνιζε τους γεμιστήρες του σπιτιού των τρομοκρατών;

Το κείμενο εξ αρχής ήταν αρκετά ειρωνικό. Αν θελήσω να γίνω πιο ουσιαστικός και για να μιλήσω στην γλώσσα των... αλληλέγγυων θα γράψω πως κανείς εξ αυτών δεν δικαιούται αλληλεγγύη ή τον οίκτο μας. Είναι άνθρωποι που βανδαλίζουν περιουσία ανθρώπων που εργάζονται για να την διατηρήσουν ή περιουσία που εσύ, εγώ και οι γονείς των ίδιων, πληρώνουν κάθε μήνα στο τερατώδες κράτος και κάποιοι εξ αυτών -ως τρομοκράτες- σκοτώνουν και εγκληματούν. Συνεπώς, χαίρομαι που η Ηριάννα βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα. Θα είμαι ο πρώτος που θα της ζητήσει συγγνώμη αν στην δίκη της προκύψει η αθωότητά της, ως τότε όμως θεωρείται μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης... +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ~ ο θαυμαστός τρομακτικός κόσμος του απρόοπτου

Καληνωρίσματα από το +yannidakis
Η ζωή μας, είναι μία αλληλουχία από γεγονότα και καταστάσεις. Η εξέλιξη τους καθορίζει την πορεία και την πρόοδο της ζωής μας. Αυτή, συνήθως επηρεάζεται από την παρέμβαση των ανθρώπων που μας περιβάλλουν άμεσα ή έμμεσα. Την γενική ιδέα την πήρατε, την ξέρετε, την βιώνετε.

Πέρα από αυτήν την φιλοσοφική αρμονία, υπάρχει και μια ανεξέλεγκτη ανωμαλία. Πρόκειται για τα απρόοπτα! Ένα απρόοπτο σας έκανε να μην πάτε στην δουλειά σήμερα, ένα άλλο σας ανάγκασε να μην φανείτε συνεπείς στο ραντεβού με την παρέα σας. Ένα απρόοπτο ευθύνεται που ο μισθός δεν έφτασε αυτόν τον μήνα. Η λίστα των απροόπτων είναι τόσο μεγάλη όσο και τα σχέδια (σας) που τελικά δεν πραγματοποιήθηκαν! Ξέρετε, τα απρόοπτα είναι τόσο διαφορετικά και απρόβλεπτα που κυριολεκτικά όσο καλά προετοιμασμένος και να είσαι οικονομικά, ψυχολογικά ή κοινωνικά, απλά δεν μπορείς να... τους κρυφτείς!

Βλέπετε κάποιος ξεκινάει για την δουλειά του και τρακάρει. Ένα απρόοπτο της στιγμής μπορεί να αλλάξει ολόκληρη την ζωή του, όμως είναι και κάποια άλλα λίγο πιο μεσοπρόθεσμα καθώς και όχι αρνητικά, αφού μια ζωή διαλυμένη, μια ζωή χωρίς ελπίδα, μπορεί από ένα απρόοπτο συμβάν ή μια εξέλιξη που δεν είναι κατ' ανάγκη στιγμιαία, να σου αλλάξει την ζωή, να σε σώσει, να σε αναστήσει, να δώσει νόημα ξανά στην ύπαρξή σου. Υπάρχουν παραδείγματα εκεί έξω...

Κι έτσι ξέρεις πως τα απρόοπτα μπορεί να είναι και θετικά. Ευεργετικά. Σε αυτήν την περίπτωση βέβαια υπάρχει και μία ακόμη εκδοχή. Αυτή που η ανθρώπινη αχαριστία -την οποία θεωρώ δεδομένη εξ αρχής- δεν μας αφήνει να δούμε. Πολλοί άνθρωποι έχουν ευνοηθεί από ένα απρόοπτο συμβάν ή μια απρόοπτη παρέμβαση, όμως ελάχιστοι γυρνάνε πίσω για να αναλογιστούν την απρόοπτη εύνοιά τους και να δηλώσουν την ευγνωμοσύνη τους. Σπάνια ευχαριστούν τον άγγελό τους...

Τον σημερινό προβληματισμό δεν μπόρεσε να γράψει η Αναστασία που εξαιτίας ενός ατυχήματος δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το πληκτρολόγιο, την ίδια ώρα που ο Γιάννης εξακολουθεί να βρίσκεται στο νοσοκομείο καθώς ένας αδέσποτος σκύλος στην μέση του δρόμου, του στέρησε το δικαίωμα να βρίσκεται στην δουλειά και στην οικογένεια του για πολλούς ακόμα μήνες. Καλό κουράγιο σε αυτούς τους δύο και σε όλους εμάς που συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε κόντρα ή με την βοήθεια των... απροόπτων! +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ~ ο σεβασμός στην διαφορετικότητα είναι θέμα τρόπου, όχι ιδεολογίας

Καληνωρίσματα από το +yannidakis
Την περασμένη εβδομάδα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής πραγματοποιήθηκε μια πορεία μελών της Κου Κουξ Κλαν. Δεν έχει σημασία γιατί διαδήλωναν. Σημασία έχει ότι πήραν άδεια από την αστυνομία, έκαναν την ειρηνική τους πορεία φρουρούμενοι από τους αστυνομικούς και μάλιστα περνώντας από έναν διάδρομο στου οποίου τα πλευρά διαδήλωναν απλοί πολίτες εναντίον της οργάνωσης ρατσιστών.

Στον σημερινό προβληματισμό δεν μας ενδιαφέρει ποιος πιστεύει τι, αλλά πως το κάνει. Πως προφυλάσσει την ιδεολογία και τις αντιλήψεις του από τις ακρότητες του φανατισμού και της βίας. Δεν μας ενδιαφέρει η εθνικότητα, η θρησκεία ή το χρώμα, αλλά ο τρόπος που αυτά ξεδιπλώνονται στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία. Γιατί πρέπει να ομολογήσω κι εγώ πως για χρόνια φανατιζόμουν. Με ομάδες, με έθνη, με πολιτική, με ένα σωρό σοβαρά ή όχι πράγματα για τα οποία πάντως δεν πρέπει να φανατίζεσαι. Μέχρι που έμαθα. Έπαθα και έμαθα. Αλλά ηρέμησα. Είδα τι σημαίνει διαφορετικότητα και σεβασμός σε αυτήν.

Οπότε παρά τις ακραίες αντιδράσεις που υπάρχουν, εμένα δεν με νοιάζει αν οι χρυσαυγίτες θέλουν να διαδηλώσουν ειρηνικά υπέρ της ιδεολογίας τους ή αν το ίδιο κάνουν οι αναρχικοί για την δική τους. Εξάλλου εγώ θυμάμαι πάρα πολύ καλά τους φόνους και τις λεηλασίες της Κου Κλουξ Κλαν, τα αντίστοιχα των χρυσαυγιτών και φυσικά των αναρχικών. Δεν με νοιάζει τι ακριβώς πιστεύουν και πόσο μακριά είναι από την δική μου ιδεολογία, εγώ τους μετράω με βάση τον σεβασμό προς τον τόπο και τον συνάνθρωπο.

Σε μια κοινωνία που ολοένα προχωράει στα βήματα εξέλιξης της παγκοσμιοποίησης αλλά την ίδια στιγμή χωρίζεται κάθε φορά και περισσότερο από τον διαφορετικό συνάνθρωπο, ειλικρινά αισθάνομαι ένα χάος αβεβαιότητας και αντίφασης. Εσείς; +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ~ η γυναικεία συνωμοσία του ευνουχισμού

 you've got to take this moment στο +yannidakis
Η μεσογειακή μας ανατροφή μας μαθαίνει να ντυνόμαστε για να αρέσουμε, όχι για να ικανοποιήσουμε τη δική μας αισθητική. Παραδόξως οι οδηγίες μας για το «μετά» μέσα σε μια σχέση είναι λειψές ή πρόκειται περί ασυνάρτητων μυθοπλασιών. Κάπου εκεί αρχίζει το μπέρδεμα.

Ξεκινάμε λοιπόν με το μοντέλο άνδρα που δεν έχει ξεκαθαριστεί τι ρόλο βαράει, από τότε που μπούκαρε - θέλοντας και μη- το millenium. Και προκύπτουν τα εξής ερωτήματα: Αν ο άνδρας δεν είναι κουβαλητής – μήπως είναι μοντέλο; Αν δεν είναι προστάτης και παντοτινή μας μοναδική αγάπη  μήπως είναι συνοδός- αξεσουάρ;

Βγαίνεις ραντεβού από το Tinder (ναι, παγκόσμια πρωτοτυπία) και του βάζεις να σου αλλάξει μπαταρία στο αυτοκίνητο - μπας και μπει στο «πετσί» του ρόλου και μετά σου αρέσει πιο πολύ.

Για να τελειώνουμε... Παραδέξου ότι σε εκνευρίζει κάτι ακαθόριστο και έπειτα από πολλές ταλαιπωρίες πνίγεσαι στην αντίφαση: είμαστε ανεξάρτητες και μοντέρνες, αλλά συγχρόνως και απελπισμένες, κρεμασμένες από ένα τηλέφωνο. Όμως πάντα το παίζουμε «cool».

Ενώ η σχέση από το Tinder τσουλάει με ορισμένα ζόρια σε πιάνει ο πανικός του γάμου, κανείς όμως δεν σε αναγκάζει να παντρευτείς τη σήμερον ημέρα. Από την άλλη καταλήγεις πιο αγχωμένη και δυστυχής από τις ανύπαντρες αδερφές του Βέγγου.

Κανονικά, θα έπρεπε, μαζί με τη χειραφέτηση και την ανεξαρτησία να έχεις κάνει εντυπωσιακή πρόοδο. Θα έπρεπε πλέον να μένουμε στο ράφι για μεγάλα διαστήματα από επιλογή, να πίνουμε μπύρες με τις φίλες μας και να γιορτάζουμε την ελευθερία μας βλέποντας τελικό Survivor. Ποια χρειάζεται άντρες που δεν είναι επαρκείς στα καθήκοντά τους;

Τόση δύναμη και θα μπορούσαμε να είχαμε φτιάξει στριπτιζάδικα για τα γούστα μας και υπηρεσίες με call boys. Να έρχονται σπίτι και φεύγοντας να σου πετάνε και τα σκουπίδια. Όμως ποτέ δεν αλλάξαμε γιατί δεν αποκτήσαμε τέτοιου είδους διάθεση.

Η αλήθεια είναι πως δεν την παλεύουμε με το στυλάκι της τάχα μου παντοδύναμης αλλά κατά βάθος τόσο ερωτιάρας, τσαούσας και ανώριμης. Ο γάμος άλλωστε θέλει θυσίες για να πετύχει η συνταγή του!

Ξέρω πως σε κάποια σημεία διαφωνείς. Είμαστε τόσο ίδιες όλες μεταξύ μας και κλείνοντας αυτό το κείμενο θα σου φέρω ένα παράδειγμα (για να μην με περνάς υπερβολική). Τον καλείς σπίτι για ρομαντικό ραντεβού και ανοίγεις μόνη σου το κρασί. Όταν σπεύδει να το ανοίξει εκείνος πετάγεσαι με ένα «Άσε με ξέρω». Κάπως έτσι σταματάς να αγαπάς τον ευνούχο που δημιούργησες.  Nastazia A

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ~ σκουπίδια τόπος, σκουπίδια άνθρωποι

Καληνωρίσματα από το +yannidakis
Έκανα πολύ υπομονή για να ξεκινήσω να γράφω αυτό το άρθρο περιμένοντας να έχει τελειώσει επιτέλους η απεργία των εργαζομένων στην καθαριότητα. Κυρίως εκείνων που προσελήφθησαν με  συμβάσεις ορισμένου χρόνου και ξεκίνησαν με τους συμβαλλόμενους να γνωρίζουν εξ αρχής ότι μετά το πέρας του χρόνου αυτού θα έμεναν χωρίς δουλειά.

Αυτοί λοιπόν οι τύποι με τους συναδέλφους τους, κατάφεραν σε λίγες μέρες να κάνουν την Ελλάδα έναν τεράστιο σκουπιδότοπο. Και ξέρετε έχει πλάκα να το βλέπεις στις ειδήσεις, όμως όταν η βρωμιά αυτή απειλεί την δημόσια υγεία με τεράστιες εστίες μικροβίων δίπλα σε σχολεία, παιδικές χαρές, κοινόχρηστους χώρους και σπίτια, τότε η κατάσταση γίνεται σοβαρή, πολύ περισσότερο όταν όλα αυτά συμβαίνουν σε μία περίοδο που αφενός η Ελλάδα πλήττεται από έναν δυνατό καύσωνα και αφετέρου σε μία περίοδο που η εικόνα της Ελλάδας ταξιδεύει σ' ολόκληρο τον κόσμο μέσω των τουριστών και επισκεπτών μας.

Σε μία τέτοια περίοδο λοιπόν κάποιοι αποφασίζουν να διαλύσουν την χώρα ξεσπώντας σε ανθρώπους που δεν φταίνε. Τους απλούς πολίτες. Θα μπορούσαν κάλλιστα να πάνε έξω από Υπουργεία, Περιφέρειες και Δήμους και να αδειάσουν ένα απορριμματοφόρο προκαλώντας δυσαρέσκεια σε εκείνους που σχετίζονται και με το ζήτημα για το οποίο... "αγωνίζονται". Το ίδιο συμβαίνει και με τους αγρότες οι οποίοι αντί να διαμαρτυρηθούν στα αντίστοιχα Υπουργεία ή άλλους χώρους αγροτικού ενδιαφέροντος, κλείνουν δρόμους και δυσκολεύουν την ζωή των συμπολιτών τους. Πως μια απεργία μπορεί να έχει νόημα και να τύχει αναγνώρισης από την κοινή γνώμη όταν πολεμάει λάθος στόχο;

Τώρα -διαβάζω στην ειδησεογραφία- οι εργαζόμενοι δίνουν μάχη με τα σκουπίδια υπό αντίξοες συνθήκες. Θυμήστε μου παρακαλώ γιατί θα πρέπει να τους λυπηθώ. +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ~ οι αλλόκοτοι άνθρωποι της κρίσης και ο εαυτός μου που (δεν) αποτελεί εξαίρεση

Καληνωρίσματα από το +yannidakis
Το σημερινό θέμα δεν το προγραμμάτιζα καθόλου, αλλά να, πέρασε ο Γιάννης από το γραφείο μου σήμερα -με ρώτησε κάτι επαγγελματικής φύσης- και έμεινε όρθιος να μου μιλάει για περίπου μισή ώρα σχεδόν χωρίς σταματημό.

Λοιπόν ο Γιάννης είναι ένας τύπος κάπου στα 40, ψηλός, όμορφος και σωματικά πολύ καλοφτιαγμένος και περιποιημένος. Είναι λίγο πολυλογάς και αγχώδης, όμως και δουλευταράς είναι και περιουσία έχει και κατά τη γνώμη μου όλο το πακέτο για μια σύγχρονη γυναίκα διαθέτει.

Τον γνώρισα στην γειτονιά που συγκατοικούσε με μία κοπέλα, καθηγήτρια με καταγωγή από την Αθήνα. Αλήθεια ταιριαστό ζευγάρι! Ώσπου μια μέρα μου είπε ο Γιάννης ότι θα πήγαιναν να ψαχτούν στην Αθήνα για να είναι κοντά στους δικούς της. Σκέφτηκα να του πω μπράβο για την θυσία του να παρατήσει την Κρήτη και αυτό ήταν όλο. Ύστερα από κάνα χρόνο ο Γιάννης επέστρεψε μόνος. Μου είπε ότι εκείνη άλλαξε και ότι έβγαζε τρελά γούστα. Είπαμε, είναι πολυλογάς, αλλά δεν είναι ψεύτης.

Λίγο καιρό τον είδα με μια άλλη κοπέλα. Επίσης ωραίο ζευγάρι, ταιριαστό και όλα έδειχναν άριστα. Σήμερα που ήρθε ο Γιάννης μου είπε ότι προχθές σηκώθηκαν από το κρεβάτι και του είπε ξαφνικά ότι δεν ταιριάζουν και θέλει να χωρίσουν. Ο Γιάννης δεν ήθελε μια αγκαλιά να κλάψει, απλά ήταν απογοητευμένος και περίεργος για το τι συμβαίνει πια με τους ανθρώπους και φέρονται τόσο αλλόκοτα, τόσο απότομα και τόσο ξαφνικά.

Τότε αντιλήφθηκα ότι όχι μόνο έχει δίκιο, αλλά αυτήν την συμπεριφορά την βλέπουμε παντού γύρω μας. Στον δρόμο, στα αυτοκίνητα, στις γειτονιές, στις υπηρεσίες, σε οτιδήποτε απαιτείται η συνύπαρξη ανθρώπων...

Το πιο πρόχειρο που μπόρεσα να του πω, ήταν πως πράγματι ο κόσμος έχει αλλάξει, έχει γίνει αλλόκοτος και κουβαλάει δυσφορία. Πως όταν οι αυτοκτονίες έχουν αυξηθεί τόσο πολύ, γιατί θα πρέπει να μας προκαλεί τόση εντύπωση η ακραία και ανεξήγητη συμπεριφορά όλων των υπολοίπων;

Και αλήθεια... γιατί πάντα εμείς βγαίνουμε από αυτό το μοτίβο; Εγώ πρώτος παραδέχομαι πως έχω αλλάξει. Μπαίνω στην πλατεία του λιθοβολισμού εθελοντικά και ομολογώ πως αυτά τα μερικά χρόνια της... κρίσης, έχω γίνει πιο κουρασμένος, πιο καταθλιπτικός, πιο νευρικός, πιο γκρινιάρης, έχω αλλάξει προτεραιότητες, έχω δει την υγεία μου να κλονίζεται, έχω αναθεωρήσει απόψεις, σχέσεις και στόχους και δηλώνω χωρίς κανένα ενδοιασμό πως είμαι γεμάτος βλάβες, έτοιμος για ένα καλό και μόνιμο ρεκτιφιέ! +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ εσύ, γιατί θα επέστρεφες στο χωριό σου;

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Τα τελευταία χρόνια, πάντα τέτοιες μέρες, μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα από τα παιδικά μου χρόνια που ταξιδεύω με τους γονείς μου στο χωριό, λίγο μετά το πέρας της σχολικής χρονιάς. Τότε, είχα συνδυάσει το καλοκαίρι με αυτό το ταξίδι, και μου ήταν αδιανόητο οι διακοπές μου να περιελάμβάναν κάτι διαφορετικό. Μεγαλώνοντας, άρχισε να γίνεται αντικείμενο σχολιασμού και συζήτησης στις παρέες, το πώς θα ήταν αν θα ζούσαμε εξ ολοκλήρου στον (επαρχιακό) τόπο καταγωγής μας και, κυρίως, το τι θα στερούμασταν συγκριτικά με τις μεγάλες πόλεις. Γενικά, η πλειοψηφία της νεολαίας ήταν "κατά" αυτού του ενδεχομένου για προφανείς λόγους. Πλέον, θα μπορούσα να το δω σαν μια επιλογή που αμυδρά θα αχνοφαινόταν στο μακρινό μέλλον, την "επιστροφή στο χωριό", και σήμερα θα ήθελα να την σχολιάσω. Ποιά θα ήταν τα "υπέρ" και τα "κατά" μιας τέτοιας επιλογής και τι "εμπόδια-προβλήματα" θα μπορούσε να συναντήσει κάποιος; Είναι κάτι που θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί και σε μια ηλικία που θεωρείτε παραγωγικά ενεργός και (σχετικά) νέος; Για να δούμε μερικά από αυτά...

Τα πρώτο πράγμα το οποίο θα έβλεπε κανείς σαν πιθανό "στοπ", θα ήταν μάλλον η εγκλιμάτιση σε ένα περιβάλλον, το οποίο δεν μπορεί να σου παρέχει όλες τις ανέσεις και επιλογές της "Μεγάλης Πόλης". Το δεύτερό, ίσως να αφορούσε τις ευκαιρίες εργασίας και γενικά των πιθανών πηγών εσόδων που θα ήταν διαθέσιμες. Το τρίτο, θα είχε να κάνει με τον κόσμο (και όταν λέω κόσμο εννοώ κοινωνικό-οικογενειακό κύκλο) που θα άφηνε πίσω. Το τελευταίο όμως, και ίσως πιο βασικό, θα σχετιζόταν με τα άτομα που θα συναντούσε εκεί. Πώς θα τον αντιμετώπιζαν; Θα ήταν θετική ή αρνητική η αντιμετώπιση τους; Θα γινόταν αποδεκτός ή θα παρέμενε στο περιθώριο; Θα χαρακτηριζόταν ως "αποτυχία στην πόλη" η επιστροφή του αυτή; Θα υπήρξε υποστήριξη του τοπικού πληθυσμού σε αυτό το νέο του ξεκίνημα; Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο για τους ανθρώπους της επαρχίας να παρουσιάζουν μια τοπικιστική και, ορισμένες φορές, "ξενοφοβική" συμπεριφορά προς εκείνους που κάνουν αυτό το βήμα και δεν είναι λίγοι αυτοί που το έχουν αντιμετωπίσει. Πολλές φορές, τουλάχιστον για ένα χρονικό διάστημα το οποίο διαφέρει ανά περίπτωση, το "νεοεισαχθέν" άτομο αντιμετωπίζεται με καχυποψία από τον τοπικό πληθυσμό και περνάει μια περίοδο κρίσεως.



Στην άλλη πλευρά, βλέπουμε όλα εκείνα τα οποία μπορεί να προσφέρει η επιστροφή αυτή, τα οποία είναι, ομολογουμένως, αρκετά δελεαστικά. Αρχικά, καλύτερη ποιότητα ζωής από άποψη υγείας. Καλύτερη και φυσικότερη ποιότητα διατροφικών -και μη- προϊόντων, υγιέστερο κλίμα από άποψη περιβάλλοντος, πιο "ήρεμοι ρυθμοί" και έναν γενικά έναν βίο πιο κοντά στην φύση, όπως αρχικά είχε σχεδιαστεί και προγραμματιστεί για εμάς. Όλα αυτά, μας πηγαίνουν στο επόμενο υπέρ, και συμβάλλουν στην δημιουργία μιας καταλληλότερης βάσης για την δημιουργία μιας οικογένειας, η οποία απαρτίζεται από παιδιά. Ποιός άλλωστε δεν έχει λατρέψει και λησμονήσει να παίζει στις πλατείες και στην εξοχή όπως έκανε μικρός, και δεν θα ήθελε το ίδιο και για το παιδί του; Τέλος, δεν θα έπρεπε να ξεχάσουμε να αναφέρουμε και το γεγονός ότι το να ζεις στην επαρχία και στον τόπο προέλευσης σου, είναι και ζήτημα διαιώνισης παράδοσης αλλά και κουλτούρας, οι οποίες, δυστυχώς, γίνονται όλο και πιο ευάλωτες στην αλλοίωση με το πέρασμα των χρόνων. Και αυτοί είναι μονάχα λόγοι οι οποίοι είναι αυτή την στιγμή στο μυαλό μου.

Λοιπόν; Επιλογή ή λύση ανάγκης; Υποχρέωση ή ενδεχόμενο; Καλό ή κακό; Αναπάντεχη τροπή ή φυσική εξέλιξη; Μεγάλο βήμα ή αναμενόμενη κατάληξη; Όπως καταλάβατε, σας πετάω το μπαλάκι...  

Εις το επανιδείν...+Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

ΠΡΟΒΛΉΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ σχολείο που προετοιμάζει και... (εκ)παιδεύει;

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Μιας και διανύουμε ακόμη περίοδο πανελληνίων εξετάσεων (εάν και εφόσον έχω ενημερωθεί σωστά) και μιας και εχθές παρακολούθησα μια θεατρική παράσταση που είχε ως κεντρική ιδέα και αντικείμενο σχολιασμού την εκπαίδευση, σήμερα θα μιλήσουμε για την παιδεία, το σχολείο και το... σχετικό σύστημα.

Συνειδητοποίησα που λέτε χθες, ότι το σχολείο ανά τους αιώνες, παράγει -ή τουλάχιστον προσπαθεί να παράξει- ένα συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου, χρησιμοποιώντας μια μέθοδο η οποία -κατά το σκεπτικό των αρμοδίων ατόμων- τον προετοιμάζει για την ένταξη του στην κοινωνία που ακολουθεί. Ο συγκεκριμένος τύπος ανθρώπου, ενώ είναι στο σχολείο, ζει και υπάρχει σε ένα περιβάλλον το οποίο πλαισιώνεται από κανονισμούς, ιεραρχίες και κοινωνικές ομάδες. Μέσα σε αυτό, καλείται να λειτουργήσει και να εξελιχθεί. καθώς και εν τέλει να "επιβιώσει". Εν συντομία, το σχολείο αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας του εκάστοτε παρόντος. Καλά ως εδώ; Μια χαρά. Φυσική ροή των πραγμάτων θα έλεγε κανείς. Το πρόβλημα όμως εντοπίζεται στις μεθόδους που χρησιμοποιεί για να το πετύχει αυτό, οι οποίες εάν εξεταστούν, εμφανίζονται επιεικώς προβληματικές.



Σε πρώτο στάδιο, είναι η τεράστια "γνωστική ύλη" που πρέπει να καλυφθεί, μεταφερθεί σε και να αφομοιωθεί από τους μαθητές. Έπειτα, είναι η απώλεια της επιλογής για το τι θέλεις ή μπορείς να μάθεις, καθώς επίσης και το τι υπάρχει διαθέσιμο για να μάθεις. Μετά, συναντάμε τον τρόπο ελέγχου για το γνωστικό επίπεδο που έχεις, μέσω των εξετάσεων και με ότι αυτό συνοδεύεται. Τελευταίο και καλύτερο, είναι η φιγούρα του δασκάλου/καθηγητή και του προφίλ το οποίο καλείται να υιοθετήσει, αλλά και της αντιμετώπισης του προς τους μαθητές. Ανάμεσα σε όλα αυτά, βρίσκονται και τα (συν)αισθήματα φυσικά. Το άγχος για αποτυχία στις εξετάσεις (αλλά και του στίγματος που σε ακολουθεί αν "μείνεις" στην ίδια τάξη), ο ενστερνισμός της άποψης της απόλυτης υπέροχης του εκπαιδευτικού συγκριτικά με τους μαθητές, καθώς και του σκληρού περίγυρου των υπολοίπων μαθητών ο οποίος ούτε "ξεχνάει", ούτε "συγχωρεί". Και πολλά άλλα...

Εκτός των ανωτέρω σημείων, είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι, αν όχι όλοι μας, έχουμε να διηγηθούμε μια ιστορία από τον καιρό του σχολείου που περιγράφει μια εμπειρία κατά την οποία νιώσαμε ότι αδικηθήκαμε, πιεστήκαμε ή υποχρεωθήκαμε να κάνουμε κάτι χωρίς να το θέλουμε. Αντίστοιχα, ίσως υπάρχει και μια παρόμοια ιστορία στην οποία να το κάναμε εμείς σε κάποιον άλλον, και αυτό διότι σιγά σιγά αρχίσαμε να γινόμαστε όλοι ίδιοι. Αυτό, διότι αργά ή γρήγορα αφομοιωθήκαμε από αυτό το σύστημα και γίναμε όπως οι "προηγούμενοι". Διότι και οι δάσκαλοι/καθηγητές ήταν κάποτε μαθητές. Κάτι τέτοιο, θα συμβεί και με τους επόμενους τα επόμενα χρόνια και θα συνεχίσει να γίνεται, λογικά, ες αεί.

Και ορίστε ο σημερινός προβληματισμός: Αν όντως το σχολείο είναι μια μικρογραφία αυτού που ακολουθεί (που μεταξύ μας είναι), φταίει που μας προετοιμάζει κατά τον τρόπο αυτόΝαι ή όχι, είναι το ίδιο υπαίτιο για την δημιουργία του... μετά;




Εις το επανιδείν... +Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ~ πως η υποκρισία του ανθρώπου αποκαλύπτεται... τηλεοπτικά

Καληνωρίσματα από το +yannidakis
Άκουσα πρόσφατα ένα εξαιρετικό σχόλιο από κάποιον που είπε πως το Survivor (η γνωστή τηλεοπτική εκπομπή) είναι σαν τον ΣΥΡΙΖΑ: Κανείς δεν το παρακολουθεί όπως και τον ΣΥΡΙΖΑ κανείς δεν παραδέχεται ότι τον ψήφισε κι όμως την ίδια στιγμή ο μεν ΣΥΡΙΖΑ βγήκε πρώτο κόμμα με τεράστιο ποσοστό ενώ το δε Survivor φτάνει στα 80% τηλεθέασης. Μα... πως γίνεται;

Η απάντηση κρύβεται στην υποκρισία του ανθρώπου. Κατά τον ίδιο τρόπο, κανείς δεν βλέπει το Survivor, κανείς δεν βλέπει τους διαγωνισμούς ανάδειξης ταλέντων μουσικής, κανείς την Eurovision, κανείς τις τούρκικες τηλεοπτικές σειρές!

Συμπτωματικά -ω, τι έκπληξη- εγώ δεν βλέπω καμία από τις άνω εκπομπές, όμως έχω σταματήσει να τις χλευάζω. Ως καθαρά επιχειρηματικά προϊόντα και μάλιστα με μεγάλα κόστη παραγωγής, αποδίδουν τα κέρδη που η τηλεθέαση τους δικαιολογεί και, γιατί όχι; Αν ο κόσμος διασκεδάζει, ξεχνιέται ή απλά αποβλακώνεται έτσι, που ίσως τελικά να είναι και το ζητούμενο για να ξεφεύγει από την καθημερινή του μιζέρια, τότε γιατί όχι; Αν μέσα από αυτά ο καθένας ταυτίζεται με κάποιον ή υποσυνείδητα τον θαυμάζει, ας είναι. Η ουσία είναι πως δεν μπορείς να κοροϊδεύεις την μισή Ελλάδα επειδή παρακολουθεί ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα...

Αυτό που με ενοχλεί είναι να μην παραδέχεται ο άλλος ότι το βλέπει. Γιατί να το κάνει αυτό; Είναι όπως όταν πηγαίνει στην τουαλέτα και μετά δεν πλένει τα χέρια του αλλά φυσικά δεν θα το πει ποτέ στους φίλους ή την κοπέλα του; Είναι αυτή η μυστική ζωή που όλοι λίγο-πολύ θέλουμε να ζούμε; Κι αν είναι έτσι, αλήθεια θέλουμε να σπαταλήσουμε αυτήν μας την ανάγκη στο... X-factor;

Αλλά καλύτερα να μην είμαι τόσο αυστηρός. Ο άνθρωπος είναι υποκριτής. Ανέκαθεν ήταν. Ο άνθρωπος είναι ψεύτης και πλάνος. Οι τηλεοπτικές του συνήθειες είναι απλά μια επίστρωση της υποκρισίας του. Δεν βρίσκω τίποτα παράλογο ή ανατρεπτικό σε όλο αυτό. Δεν εμπιστεύομαι τίποτα από ότι λέει και τίποτα από αυτά που κάνει. Για μένα ο άνθρωπος είναι (κατά κανόνα) ένα μη-αξιοθρήνητο ον και ως εκ τούτου έχει χάσει πλήρως τον σεβασμό μου. +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ εσύ, σκέφτεσαι πριν κάνεις ή πεις κάτι;

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis
Κάθε φορά που φτάνει η στιγμή να κάνω κάτι το οποίο θα επηρεάσει κάποιον άλλον, βάζω στιγμιαία στο μυαλό μου τον εαυτό μου στην θέση του και σκέφτομαι τι αντίκτυπο θα είχε σε εμένα η πράξη αυτή. Λάθος ή σωστό αν είναι δεν το γνωρίζω, όμως ξέρω πολύ καλά ότι αυτό αποτελεί ένα καλό κριτήριο για το αν αυτό που πάω να πω ή να πράξω μπορεί να έχει θετικές ή αρνητικές επιπτώσεις στο άμεσο ή μη μέλλον, μέχρι έναν βαθμό τουλάχιστον, στον αποδέκτη. Σίγουρα κάνεις δεν μπορεί να είναι απόλυτα σίγουρος για το αν κάνει το... "ορθό" μια δεδομένη στιγμή, όμως καλό θα είναι να είναι σε θέση να αντιληφθεί και εν συνεχεία να επεξεργαστεί τις οποιεσδήποτε απόρροιες αυτού.

Αυτό που πάντα με προβλημάτιζε στην παραπάνω τοποθέτηση, αλλά και στον τρόπο που οι άνθρωποι λαμβάνουν αποφάσεις, είναι κατά πόσο οι "ανιδιοτελείς" επιλογές μας είναι πραγματικά "ανιδιοτελείς", καθώς επίσης και κατά πόσο βασίζονται στην ικανοποίηση των εγωισμών μας ή όχι. Ερωτώ λοιπόν σήμερα αν οι πράξεις μας έχουν συνειδητά ή μη ως απώτερο σκοπό το προσωπικό όφελος ή όχι, τελικά. Προσωπικά πιστεύω ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων, αν όχι όλοι, -και φυσικά μη βγάζοντας το εαυτό μου... "στην απ' έξω", λειτουργεί με βάση τις εκάστοτε ανάγκες και με κατευθυντήρια γραμμή τον δρόμο που οδηγεί εν τέλει στην κάλυψη τους. Το αν είναι το... φυσιολογικό, δεν το γνωρίζω. Το αν "πρέπει" να γίνεται διότι έτσι έχει οριστεί κοσμικά, επίσης. Αυτό που όμως νομίζω ότι ξέρω είναι πως η ελάχιστη μειοψηφία που δρα πραγματικά ανιδιοτελώς, απολαμβάνει μια ψυχική και πνευματική ηρεμία που όμοια της δεν υπάρχει. 

Πόσο καλύτερα μπορεί να αισθανθεί κάποιος από το συναίσθημα ικανοποίησης που τον κατακλύζει όταν αντιλαμβάνεται ότι έχει πράξη το σωστό και πόσο πιο άσχημα μπορεί να αισθανθεί εκείνος ο οποίος έχει αδικήσει κάποιον; Τώρα θα μου πείτε πως εκεί έξω υπάρχουν άτομα τα οποία δεν υπολογίζουν ποτέ τις συνέπειες των πράξεων τους, όποιες και να είναι αυτές, όμως για εμένα αυτά τα άτομα, δεν είναι υγιές δείγμα ανθρώπινων μονάδων. Με ότι και αν συνεπάγεται αυτό. Εσείς και εμείς οι υπόλοιποι όμως, που έχουμε επίγνωση του τι κάνουμε και τι λέμε, ας αναλογιστούμε και ας πράξουμε αναλόγως. Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι κάποια στιγμή το οτιδήποτε δώνουμε, θα μας επιστραφεί. Δράση-αντίδραση που λένε. (πάλι εγωισμό διακρίνω βέβαια...).


Εις το επανιδείν...  +Vaggelis Episkopou

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ~ ο πόλεμος ιδεών με θύμα τον άνθρωπο

Καληνωρίσματα από το +yannidakis
Δεν ξέρω αν πρόκειται για μια νέα τάση ή εγώ αφουγκράζομαι κάθε τόσο διαφορετικά το περιβάλλον και την κοινωνία. Δεν ξέρω αν πρόκειται για την εκάστοτε δική μου ψυχολογία ή τα ερεθίσματα που εγώ δέχομαι κατά περίπτωση. Όμως πρέπει να αναφέρω πως αισθάνομαι πως όσο περνάει ο καιρός, λιγότεροι άνθρωποι μπαίνουν στο κλίμα της Μεγάλης Εβδομάδας και αυτό με λυπεί. Φυσικά, εξαιρώ από την όλη συζήτηση τους άθεους ή αλλόθρησκους τους οποίους μάλλον δεν αφορά ο προβληματισμός αυτός.

Όμως δείτε λίγο... ο κόσμος στις Εκκλησίες μειώνεται τις πρώτες μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί δεν κατακλύζονται πια από ταινίες εποχής με θέμα την ζωή και την σταύρωση του Χριστού. Δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα σε παιδικές και οικογενειακές ταινίες, γνωρίζοντας πως τα παιδιά δεν έχουν σχολείο και είναι ελεύθερα. Ακόμα και το αγαπημένο μου σουβλατζίδικο ενώ έκλεινε πάντα όλη την Μεγαλοβδομάδα, τώρα κλείνει μετά την Μεγάλη Τετάρτη!

Ο κόσμος βρίσκεται σε ένα παγκοσμιοποιημένο χάος, σε μια μη διαχειρίσιμη σύγχυση και αυτό μου προκαλεί μεγάλη φοβία. Βλέπετε, οι επιρροές έρχονται από παντού. Τα ερεθίσματα μας βομβαρδίζουν συνεχώς από τις τέχνες και τις ιδεολογίες, τις πολιτικές, των αθλητισμό ή τις τάσεις που πλέον μεταδίδονται τόσο γρήγορα όσο και τα δεδομένα μέσα από τα δίχτυα του internet και των τηλεπικοινωνιών.

Πως αντιδρούμε σε αυτά; Πως φιλτράρουμε τι είναι χρήσιμο, ουσιαστικό ή τελικά αξίζει να υιοθετήσουμε; Η απάντηση βρίσκεται σε αυτήν την σύγχυση που αντιμετωπίζουμε μιας και ο καταιγισμός είναι τόσο μεγάλος που τα δεδομένα έρχονται χωρίς να προλάβουμε να τα αξιολογήσουμε με συνέπεια οτιδήποτε καινούριο να έρχεται για όσο μπορεί να αντέξει πριν κάτι πιο καινούριο το σπρώξει στον... πάτο της ευκαιριακής μας ιδεολογίας και παράλληλα οτιδήποτε άλλο που δεν ρίζωσε μέσα μας ενώ θα έπρεπε, να ξεθωριάζει μέσα μας μέχρι να ατονίσει πλήρως.
Μεγάλη Παρασκευή σήμερα και φοβάμαι να σκεφτώ πόσες σοκολάτες έταξαν οι γιαγιάδες στα εγγόνια για να τις ακολουθήσουν στις Εκκλησίες ή πόσοι νέοι θα προσέλθουν σήμερα στον Επιτάφιο κάνοντας τον σταυρό τους λες και παίζουν κιθάρα και αφού βγάλουν την υποχρέωση του τυπικού προσκυνήματος στον επιτάφιο θα τρέξουν προς την πιο κοντινή καφετέρια... +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ



 Διαβάστε περισσότερα.. »