Τρίτη 19 Ιανουαρίου 2016

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΡΙΤΗΣ ~ αφιέρωμα: τα πιο στυγερά εγκλήματα της σύγχρονης ελλάδας (μέρος α')

Χαίρεται εραστές (και μη) της Ιστορίας +yannidakis 
"Σοκ στην Καλλιθέα! Πτώμα βρέθηκε σε καταψύκτη!" Και μετά σιωπή. Μετά περίσκεψη. Κάπως έτσι κλονίζονται οι παγιωμένες ιδέες μας για τη ζωή, τον άνθρωπο, το τι είναι τρέλα και το πόσο εύκολο είναι άραγε να φτάσεις σε ένα έγκλημα. Να αφαιρέσεις μία ανθρώπινη ζωή. Οι υποψίες στρέφονται στην 45χρονη πρώην σύζυγο του ναυτικού που βρέθηκε νεκρός και φιμωμένος στον καταψύκτη, ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του. Μέχρι όμως να κλείσει αυτός ο φάκελος, εμείς θα ασχοληθούμε με κάποια άλλα εγκλήματα. Με αυτά που σημάδεψαν την κοινή γνώμη, προβλημάτισαν, δημιούργησαν φοβίες.

Υπόθεση Φραντζή: 1978. Όλοι μιλούσαν για μία σχέση με μεγάλες εντάσεις και συχνούς καυγάδες. Μία σχέση που κατέληξε απ' τα σκαλιά της εκκλησίας στο νεκροτομείο. Το πόρισμα του ιατροδικαστή "έδειξε" στραγγαλισμό. Τον στραγγαλισμό της άτυχης γυναίκας ακολούθησε ο διαμελισμός της με χασαπομάχαιρο, η τοποθέτηση των μελών σε δέκα πλαστικές σακούλες και η διανομή τους σε πολλούς κάδους σκουπιδιών. Θεωρείται έγκλημα λόγω ζήλιας. Απολογούμενος ο δράστης υποστήριξε ότι η γυναίκα χτύπησε μόνη της πάνω σε έναν καυγά και στον πανικό του προσπάθησε να εξαφανίσει το πτώμα. Δεν έπεισε το δικαστήριο και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Αποφυλακίστηκε το 2005.
Κατσούλας-Δημητροκάλης-Μαργέτη
Οι σατανιστές της Παλλήνης: 1982. Απ' τις πλέον κλασικές υποθέσεις του ελληνικού εγκλήματος. Ασημάκης Κατσούλας, Μάνος Δημητροκάλης, Δήμητρα Μαργέτη εμπλέκονται σε τελετές μαύρης μαγείας, επιχειρούν να προσηλυτίσουν κι άλλους νεαρούς, και καταλήγουν να βιάζουν και να δολοφονούν δύο κοπέλες για να τις προσφέρουν ως θυσία στο σατανά... Όσοι παρακολούθησαν τη δίκη μιλούν για εγκλήματα αποτροπιαστικά. Στους Κατσούλα και Δημητροκάλη επιβλήθηκε η ποινή των δις ισόβια, ενώ η Μαργέτη καταδικάστηκε σε φυλάκιση 17 ετών. Σήμερα οι Δημητροκάλης και Μαργέτη έχουν αποφυλακιστεί, ενώ πέρυσι τέτοια εποχή περίπου είχαν κυκλοφορήσει φήμες για αποφυλάκιση και του Ασημάκη Κατσούλα, οι οποίες ωστόσο είχαν διαψευστεί.

Υπόθεση Δουρή: 1993. Μία υπόθεση που έχει κάνει κόμπο πολλά στομάχια. Δύο ανήσυχοι γονείς καταγγέλλουν την εξαφάνιση του 6χρονου γιου τους στην αστυνομία. Παρά τις τεράστιες προσπάθειες της αστυνομίας, εκείνος που τελικά καταφέρνει να βρει τη σωρό του παιδιού είναι ο ίδιος ο πατέρας. Το γεγονός έχει ήδη κινήσει την καχυποψία των αρχών, η οποία κορυφώνεται με το πόρισμα του ιατροδικαστή: θάνατος από ασφυξία, είχε προηγηθεί βιασμός. Ο Δουρής δεν πρόλαβε να εκτίσει την ποινή του, καθώς το 1996 βρέθηκε απαγχονισμένος, ενώ το προηγούμενο διάστημα είχε καταγγείλει ότι είχε πέσει θύμα ξυλοδαρμού απ' τους συγκρατούμενους του.

Υπόθεση Σεχίδη: 1996. Ένας φοιτητής θεολογίας, ο Θ. Σεχίδης, δολοφονεί τους γονείς, τη γιαγιά, το θείο και την αδερφή του. Τους τεμαχίζει. Πετά τα μέλη σε μία χωματερή και άλλα τα κρατά στην κατάψυξη. Το ζήτημα άργησε να πάρει διαστάσεις κι οι διαδικασίες κινήθηκαν για αναζήτηση των αγνοούμενων. Ο Σεχίδης ομολόγησε, υποστήριξε ότι δεν μετανιώνει καθώς βρισκόταν σε άμυνα, και καταδικάστηκε σε 5 φορές ισόβια κάθειρξη. Νοσηλεύεται στο ψυχιατρείο των φυλακών Κορυδαλλού.

Αν αισθάνεστε ένα κόμπο στο λαιμό σας, είναι λογικό. Πρόκειται σίγουρα για γεγονότα που ξεπερνούν τη λογική και καταβαραθρώνουν τη διάθεση, ενώ μας κάνουν να αμφισβητούμε τους πάντες. Πρωταγωνιστές θα μπορούσαν να είναι γνωστοί μας, γείτονές μας... ή ακόμη κι εμείς. Το "αν" φωλιάζει και τρομάζει. Είναι όντως τόσο εύθραυστα τα όρια; Ή υπάρχει προηγούμενη παθογένεια που αγνοείται;

Το πρώτο μέρος του αφιερώματος περιλάμβανε τις "κλασικότερες" ανατριχιαστικές υποθέσεις. Συντονιστείτε στο +yannidakis για το δεύτερο μέρος, με κάποιες υποθέσεις πιο κοντά στο σήμερα, αλλά και μία απόπειρα προσέγγισης της ψυχολογικής πλευράς του ζητήματος. +Κωνσταντίνα Πορφυρού

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ~ σάλος από την «απάντηση» του γραμματέα που διορίζει στο όνομα του... εαμ!

 Διαβάστε περισσότερα.. »

Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2016

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ~ η μεταδοτική ασθένεια της μελαγχολίας (blue monday)

Καληνωρίσματα από το +yannidakis 
Σήμερα θεωρείται η χειρότερη μέρα, γεμάτη από κατάθλιψη. Η "blue Monday" έρχεται κάθε τρίτη Δευτέρα του χρόνου και έχει επιλεχθεί αυτή, εξαιτίας μιας σειράς παραγόντων που μεταξύ μας δεν είναι και τόσο λάθος. Και σα να μην φτάνει αυτό, η μελαγχολία δεν είναι κάτι εντελώς προσωπικό. Ακούγεται υπερβολικό ή φαντασιόπληκτο, όμως είναι γεγονός πως η συναισθηματική διάθεση ενός ανθρώπου μπορεί να επηρεάσει αυτή του πλησίον του. Είναι κάτι σαν το σύνδρομο του χασμουρήματος το οποίο επηρεάζει με τη μορφή “ντόμινο” όλους τους παραβρισκόμενους σε έναν χώρο.

Έχετε βιώσει μία περίπτωση στην οποία βρίσκεστε σε ένα περιβάλλον στο οποίο επικρατεί μια παγωμένη ησυχία με ένα μουντό κλίμα και τελικά καταλήγει να επηρεάσει και εσάς, βυθίζοντάς σας σε μια προσωρινή κατάθλιψη; Αντίστοιχα, όσο άσχημα κι αν νοιώθει κανείς, η μετάβασή του σε ένα περιβάλλον ευθυμίας θα τον επηρεάσει σίγουρα μεταδίδοντας του κύματα θετικής ενέργειας.

Δυστυχώς δεν είμαι σε θέση να ερμηνεύσω επιστημονικά το φαινόμενο, οπότε θα συνεχίζω με μερικά παραδείγματα ακόμα μέχρι να ταυτιστείτε imageμαζί μου. Γενικεύοντας το θέμα ας μιλήσουμε για τη μιζέρια. Σας θυμίζει κάτι; Σίγουρα ναι! Εδώ και χρόνια όλοι οι έλληνες παρουσιάζουν τα χαρακτηριστικά της και από έξω καρδιάς δείχνουν όλοι απογοητευμένοι και με κακή ψυχολογία. Από προσωπική εμπειρία έχω παρατηρήσει άτομα που δεν επηρεάστηκαν ιδιαίτερα από την οικονομική κατάσταση στην τσέπη τους κι όμως η συμπεριφορά τους εναρμονίστηκε με το κοινό σύνολο. Γιατί; Μα είναι φυσικό. Όταν όλοι γύρω σου έχουν αλλάξει, όταν όλοι διαμαρτύρονται και η ψυχολογία τους έχει φόντο ένα ατελείωτο μοιρολόι, τότε ακόμα και ασυναίσθητα τα συμπτώματα γίνονται μεταδοτικά. Και στο τέλος; Βλέπουμε μια Ελλάδα… καημένη! Σε καημό δηλαδή.

Και όπως έγραφα εξ αρχής, το συναίσθημα είναι μεταδοτικό είτε μιλάμε για μια παρέα, είτε για έναν ολόκληρο λαό! Αν είναι όμως έτσι, τότε πως διορθώνεται; Δεν μπορεί όταν όταν όλοι φτάσουμε στο ναδίρ να μένουμε εκεί συμπαρασέρνοντας τους πάντες σαν μία λερναία ύδρα. Η απάντηση μπορεί να είναι τόσο απλή όσο και πολύπλοκη. Από ένα τυχαίο και ίσως μεμονωμένο ή περιστασιακό γεγονός που μπορεί να σκορπίσει την εφήμερη ή μόνιμη χαρά μέχρι το αποτέλεσμα μίας προσπάθειας, κάποιας θυσίας ή εργασίας που επιτέλους επέφερε καρπούς. Η θεωρία μπορεί να εφαρμοστεί κάλλιστα στον πατέρα ανήλικων παιδιών που επιτέλους βρήκε δουλειά, όσο και και σε μία νέα πολιτική που εν καιρώ θα φέρει το τέλος της λιτότητας (λέμε τώρα).

Ίσως είναι δύσκολο, ίσως είναι μακριά, όμως έχουμε χρέος να επιμείνουμε, με όσο το δυνατό περισσότερα αποθέματα ψυχολογίας μας έχουν απομείνει. Υπομονή έλληνες! +Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ~ επνιξαν στα λουλούδια τον παντελίδη και το twitter 'στόλισε' τον ελληνικό πολιτισμό

η είδηση που στιγμάτισε την ημέρα που πέρασε, σχολιάζεται και προβληματίζει


η είδηση
Οι φωτογραφίες με τον Παντελή Παντελίδη να τραγουδάει την ώρα που η πίστα είναι γεμάτη από λουλούδια, στην πιο πρόσφατη εμφάνιση του στη Θεσσαλονίκη, έγιναν αμέσως viral στα social media.
το σχόλιο
Να ξεκαθαριστώ πρώτα. Δεν ήξερα τι είναι ο Παντελίδης μέχρι πριν 4-5 μέρες που έτυχα σε μία σχετική(;) συζήτηση!
Τώρα το ότι συνέβη αυτό είναι καθαρά ζήτημα διαχείρισης. Αν οι άνθρωποι που πέταξαν τα λουλούδια, αύριο θα ψάχνουν ψιλά να συμπληρώσουν για το εισιτήριο του λεωφορείου δε νομίζω ότι αφορά την κρίση, την Μέρκελ ή τον Τσίπρα. 
Αν πάλι, δούλεψαν, ξόδεψαν και... περίσσεψαν ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω αν τα έκαναν λουλούδια ή δωρεά στο κοινωνικό παντοπωλείο της γειτονιάς τους; +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016

ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ~ πάλι εκβιάζουν οι βρυξέλλες για κοινές περιπολίες με τους τούρκους...

κείμενα προβληματισμού, από τα πιο εκλεκτά ιστολόγια της Ελλάδας

απόΘΑΝΟΣ ΕΥΗ koukfamily

Γράφει ο Θάνος

Η είδηση:

Με ένταση επανέρχονται το τελευταίο διάστημα από τις Βρυξέλλες οι απειλές για «προσωρινή» αποπομπή της Ελλάδας από την ζώνη Σένγκεν.
 
Οι εταίροι – όπως αναφέρεται σε ρεπορτάζ εφημερίδας – εκβιάζουν την κυβέρνηση ότι αν δεν δεχθεί μέχρι το τέλος του μήνα τις κοινές περιπολίες στο Αιγαίο ή ακόμα την παρουσία Τούρκων αξιωματούχων στα hot spots ώστε να συναποφασίζουν με τους Έλληνες για τον αριθμό και την προέλευση των λαθρομεταναστών που θα πάρει πίσω η Αγκυρα, η Ελλάδα θα βρεθεί εκτός Σένγκεν.

πηγή



ΣΧΟΛΙΟ
Και να φανταστείτε ότι υπάρχουν ξεπουλημένα "ελληνικά" κόμματα που αυτοαποκαλούνται ευρωπαϊκά...
Οι λεγόμενοι ευρωπαϊστές...
Οι σύγχρονοι προδότες και συνεργάτες των νεοναζί Ευρωπαίων....

Οτι αηδία προέρχεται από την διεφθαρμένη Ευρώπη το υιοθετούν χωρίς δεύτερη σκέψη...
Είναι ξενόδουλοι, ξενομανείς και ραγιάδες...
Και για να μην μας μένει και απορία ποιους εννοώ...
Είναι o SYRIZA, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι, η Ενωση Κεντρώων και οι ΑΝΕΛ...
Κοινώς τα λεγόμενα και κόμματα του συνταγματικού ή δημοκρατικού τόξου...

Πρέπει να το χωνέψουμε όσο είναι ακόμα καιρός...
Οι μπλέ σημαίες με τα κίτρινα αστεράκια που κυματίζουν με αίσχος σε κάθε δημόσιο κτίριο είναι κατοχικές σημαίες και δεν εκφράζουν τίποτα ελληνικό...

Δεν θέλουμε να τις βλέπουμε πουθενά...
Να τις πάρετε και να ξεκουμπιστείτε όλοι οι ευρωραγιάδες μαζί με το ξένο συναλλαγματικό Ευρώ σας....

Τα σιχάματα οι "εταίροι μας" που θέλουν να μας τσακίσουν σαν έθνος, να μας αφελληνίσουν να μας αποχριστιανίσουν, να αλλάξουν την ιστορία μας, να πάρουν κάθε πλουτοπαραγωγική πηγή της πατρίδας μας για πενταροδεκάρες...
Μας ανάγκασαν να διαλύσουμε την αγροτική μας παραγωγή εδώ και 30 χρόνια με στοχευμένες επιδοτήσεις...

Μας ανάγκασαν να εξαφανίσουμε κάθε βιομηχανική δραστηριότητα και να μην παράγουμε σχεδόν τίποτα για να κατακλύσουν την ελληνική αγορά με τα δικά τους βιομηχανικά προϊόντα...

Μας ανάγκασαν να καταστρέψουμε την ελληνική παράκτια αλιεία καταργώντας κι απαγορεύντας τις παραδοσιακές ελληνικές τράτες..

Μας ανάγκασαν να κλείσουμε τα παραδοσιακά μας περίπτερα... (έχουν κλείσει ήδη 11.000 απο την αρχή της κρίσης και οι άδειες των εναπομεινάντων απογορεύεται να μεταβιβαστούν ούτε στα παιδιά των ιδιοκτητών!!!!)

Θέλουν να βγάλουν το κοκορέτσι ανθυγιεινό... και να το απαγορέψουν..
Φορολόγησαν το χύμα τσίπουρο!!!!

Μας έκλεισαν τις τράπεζες μόλις τολμήσαμε να ανακοινώσουμε (μια εβδομάδα πριν την διεξαγωγή του) δημοψήφισμα για να μας τρομοκρατήσουν...

Με τους εκβιασμούς και τα απαράδεκτα Μνημόνια που συνοδεύουν τις δανειακές συμβάσεις που υπέγραψαν οι προδότες πολιτικοί για να αντιμετωπίσουν την τεχνητή κρίση πάλι από τους ίδιους τους Ευρωπαίους.... τσάκισαν την ελληνική οικογένεια.
Εξαθλιώνουν χωρίς τέλος την ελληνική κοινωνία, διέλυσαν την δημόσια περίθαλψη, μείωσαν μισθούς και συντάξεις, έφεραν ανεργία, αυτοκτονίες και δυστυχία...

Είναι τα ίδια σιχάματα που έβαλαν τον αρχιπροδότη Τσίπρα να αναφέρει και να υπογράψει μέσα στο 3ο Μνημόνιο:

«Η κυβέρνηση πρέπει να συσκέπτεται και να συμφωνεί με τους θεσμούς για όλα τα σχέδια νόμου στους σχετικούς τομείς, με επαρκές χρονικό περιθώριο πριν την υποβολή τους για δημόσια διαβούλευση ή το κοινοβούλιο…..»

Ολα είναι έργο των Ευρωπαϊκών κατοχικών δυνάμεων των δανειστών και των ντόπιων προδοτών...

Και μην αυταπατάσθε επειδή δεν βλέπετε γύρω σας ξένες στρατιωτικές δυνάμεις, διότι ήδη οι ακρίτες μας στο Αιγαίο άρχισαν να βλέπουν και τέτοιες...
Και να είστε βέβαιοι ότι αν τολμήσουμε ως Ελληνες να ξεσηκωθούμε εναντίων των προδοτών πολιτικών, θα δούμε και ξένες στρατιωτικές δυνάμεις να έρχονται στην πατρίδα μας και να είστε βέβαιοι ότι ο ελληνικός στρατός θα κοιτάει αμέτοχος...
Αυτές θα είναι οι διαταγές του..

Άλλωστε είναι λυπηρό αλλά τα τελευταία 5 χρόνια απέδειξαν, ότι και η στρατιωτική ηγεσία έχει ξεπουληθεί στον μέγιστο βαθμό, αφού έχει ορκιστεί πίστη στο Σύνταγμα το οποίο αποδεδειγμένα παραβιάζεται συνεχώς...
Γιατί μην μου πείτε ότι αυτό που υπέγραψε για παράδειγμα ο Τσίπρας μέσα στο 3ο Μνημόνιο είναι συνταγματικό....

Γιατί λοιπόν δεν επεμβαίνει ο στρατός;
Γιατί απλούστατα δεν είναι πλέον ελληνικός στρατός αλλά ένα ασήμαντο παρακλάδι του ευρωπαϊκού στρατού...

Πιστεύετε μετά από όλα αυτά, ότι αυτά τα σιχάματα που έχουν καταλύσει την δημοκρατία και την εθνική κυριαρχία μας εδώ και 5 χρόνια με την ανοχή των προδοτών πολιτικών που υπογράφουν ασυζητητί ότι τους πλασάρουν τα αφεντικά τους, μπορούν να είναι "εταίροι" μας και να ονομάζονται "φίλοι" μας;

Είναι σιχαμερά φίδια και πρέπει να θεωρούνται από όλους μας ως κατοχικές δυνάμεις...
Και έτσι να αντιμετωπίζονται...

Καλό αγώνα και Καλή Λευτεριά...

ΘΑΝΟΣ


 Διαβάστε περισσότερα.. »

ΜOYΣΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΟΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ~ ένας νέος παρατηρητής της φθοράς του κόσμου (prayer in c)

ταξιδέψτε στον Μουσικό Κωδικό ακούγοντας το κομμάτι συγχρόνως
Ένας νέος σηκώνεται το πρωί για να αντικρίσει ένα δελτίο απελπισίας, μία ενημέρωση τραγικότητας. Ένας νέος προβληματίζεται για ένα μέλλον που δεν του ανήκει και απελπίζεται από έναν κόσμο στον οποίο νιώθει πως δεν ανήκει.

Περιμένει μια απόκριση αλλά ποτέ δεν έχει λάβει ένα μήνυμα κουράγιου. Περιμένει μία ένδειξη αλλά ποτέ δεν έχει λάβει ένα στοιχείο ελπίδας. Πόσες ευκαιρίες θα μπορέσει να δώσει; Πόση πια υπομονή θα κάνει, βλέποντας τον κόσμο γύρω του να αργοπεθαίνει; Ο χρόνος τελειώνει και γιατί να μείνει εδώ να περιμένει να τελειώσει; Όχι, όχι αυτός (ο νέος).

Στο πέρασμα του χρόνου οι προοπτικές είναι δυσοίωνες. Γιατί ένας νέος άνθρωπος να περιμένει την φθορά του χρόνου; Την φυσική κατάρρευση της ηλικίας, χωρίς πρωτύτερα να έχει ζήσει αξιοπρεπώς; Νομίζεις ότι μπορεί να κάνει υπομονή; Νομίζεις ότι μπορεί να συγχωρέσει αυτήν την απραξία βλέποντας να αφήνονται παιδιά να πεινούν και υποδομές να καταρρέουν; Αλήθεια, ποιος μπορεί να κάνει τόσο υπομονή περιμένοντας ένα θαύμα;

Η φύση μας τιμωρεί και οι θάλασσες θα πνίξουν την βρώμικη στεριά αφανίζοντας κάθε βρώμικο είδος της Γης, να, όπως ο άνθρωπος και τότε θα το μετανιώσεις. Όταν όλα θα είναι καλυμμένα από μία εκκωφαντική σιωπή καταστροφής, τότε δεν θα μπορέσεις να συγχωρέσεις τον εαυτό σου. Όταν η ζωή θα έχει τελειώσει, τότε θα αναλογιστείς την αδράνειά σου. Γιατί άφησες να φτάσουν όλα εδώ; Γιατί δεν παρενεβεις έγκαιρα να σώσεις το δημιούργημα Σου; +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ AΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΟΝ ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΩΔΙΚΟ ΤΟΥ ΜΗΝΑ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ ~ μπουρκίνα φάσο: αιματοκύλησαν την ουαγκαντούγκου οι τζιχαντιστές

η είδηση που στιγμάτισε την ημέρα που πέρασε, σχολιάζεται και προβληματίζει


η είδηση
Χάος προκάλεσαν οι τζιχαντιστές στην πρωτεύουσα της Μπουρκίνα Φάσο, Ουαγκαντούγκου. Μετά από μια νύχτα τρόμου, ολοκληρώθηκε το Σάββατο η γιγαντιαία επιχείρηση των δυνάμεων ασφαλείας σε δύο ξενοδοχεία και ένα εστιατόριο. Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις τουλάχιστον 23 από 18 διαφορετικές εθνικότητες σκοτώθηκαν.
το σχόλιο
Αυτή τη στιγμή οι τζιχαντιστές έχουν ανοίξει ένα σωρό μέτωπα που δεν μπορώ να καταλάβω αν και τι ακριβώς σχέδιο εξυπηρετούν. Ευρώπη, Βόρεια Αφρική, Κεντρική Αφρική, Ασία(;). Μια οργάνωση σαν αυτή, μπορεί να αντέξει να έχει τόσα ανοιχτά μέτωπα; +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2016

ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΣΑΒΒΑΤΟΥ ~ το θετικό πρόσημο σε ένα αρνητικό αποτέλεσμα!...

κείμενα προβληματισμού, από τα πιο εκλεκτά ιστολόγια της Ελλάδας

από: ακτιβιστής

Σημειώνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος *

Όλα είναι θέμα ορισμού. Βάζοντας θετικό πρόσημο σε ένα αρνητικό για την οικονομία σου και τη ζωή σου αποτέλεσμα, απλώς χρησιμοποιείς την «φαντασία» των μαθηματικών για να κατασκευάζεις θετική προς εσένα κοινή γνώμη. Να, υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ!  Αυτή είναι η διαλογική πρακτική τα έξι τελευταία χρόνια, κόντρα στην ζώσα πραγματικότητα. Έτσι, ωστόσο,  επικοινωνεί ο τραπεζίτης και δεν γίνεται αλλιώς! Κατασκευάζει διαρκώς μια θετική πραγματικότητα με θετική εκτίμηση που έχει την μορφή του προσηµασµένου µέτρου και σε απειλεί πως θα την χάσεις αν εκλέξεις κυβερνήτες που θα πολιτευτούν διαφορετικά από την δική του πολιτική βούληση – η οποία ασφαλώς είναι η μοναδική ρεαλιστική βούληση!

Στο βαθμό που οι κυβερνήτες αντιμετωπίσουν θετικά τον τραπεζίτη και αυτός από την μεριά του θα τους αντιμετωπίσει θετικά. Έτσι οι πρώτοι θα υιοθετήσουν από τον δεύτερο το θετικό πρόσημο για να το τοποθετήσουν στο αρνητικό κοινωνικό και οικονομικό αποτέλεσμα, που αφορά προφανώς απολογισμούς στους προϋπολογισμούς. Και ασφαλώς δεν αναφερόμαστε στον οποιοδήποτε τραπεζίτη, αλλά στον πτωχεύσαντα σε αλληλοδιαδοχικά στάδια τραπεζίτη, ο οποίος κηρύσσει έναν ανορθολογικό με όρους εθνικής οικονομίας θετικισμό, διασωζόμενος διαρκώς από τον πλούτο του ελληνικού λαού με την μορφή του χρέους. Ο τραπεζίτης έτσι έχει κάθε λόγο να κάνει πολιτική και ο κυβερνήτης να ενισχύει την πολιτική του επικοινωνία, κερδίζοντας νομιμοποίηση.            
Η άσκηση της ερμηνευτικής βίας σε μια συρρικνωμένη οικονομία είναι εκείνη που της προσδίδει θετικό πρόσημο. Χωρίς θετικό πρόσημο δεν δείχνεις θετική βούληση και χωρίς αυτήν δεν προσφέρεις πολιτική νομιμοποίηση στους κυβερνώντες.
Ο θετικός άνθρωπος της χρηματαγοράς θα βάλει θετικό πρόσημο ακόμη και στο πλέον αρνητικό αποτέλεσμα για να συνεχίσει να υπάρχει εμπιστοσύνη (σε αυτόν) και πολιτική νομιμοποίηση στην κυβέρνηση που διάκειται θετικά προς αυτόν. Υπάρχει αρνητικός άνθρωπος στη χρηματαγορά; Δεν είμαστε καλά! Μα, αυτό είναι το βασικό προϊόν της χρηματαγοράς: το αισιόδοξο μήνυμα, που κτίζεται από θετικούς ανθρώπους με θετικούς αριθμούς. Όσοι μιλούν με «αρνητικά πρόσημα» είναι αρνητικοί άνθρωποι, δηλαδή μίζεροι, μοχθηροί, αντικοσμοπολίτες, συμπλεγματικοί, αποτυχημένοι και ασφαλώς εχθροί της ανάπτυξης και του ελληνικού έθνους!
Πρέπει να το καταλάβεις αναγνώστη μου: Είσαι winner, μιλάς με θετικά πρόσημα. Είσαι loser, επικοινωνείς με αρνητικά. Υπάρχουν στη κοινωνία άλλοι εκτός από winners και losers; Ξέρεις εσύ άλλους; Αν ξέρεις, προφανώς δεν ανήκεις στον κόσμο του τραπεζίτη και ούτε στο αναφερόμενο κοινό της αριστερής μας κυβέρνησης, η οποία βρήκε επιτέλους το θεμέλιο του σημερινού αφηγήματός της στο θετικό πρόσωπο και πρόσημο του τραπεζίτη. Άρα, διά της υιοθέτησης του «θετικού λόγου» του τραπεζίτη, ο Αλέξης Τσίπρας ανοίγει τον δρόμο στον Κυριάκο Μητσοτάκη! Φυσιολογικά! Στο κάτω-κάτω αυτός είναι που υποστήριξε εμπράκτως πως όσο αφαιρούμε, προσθέτουμε, ενώ όσο προσθέτουμε, αφαιρούμε. Έτσι το θετικό πρόσημο προκύπτει δια της αφαιρέσεως, καθώς δεν θα είχε νόημα δια της προσθέσεως. Η αφαίρεση προσδίδει νόημα στο θετικό πρόσημο και όχι ασφαλώς η πρόσθεση.
Αντί λοιπόν να μιλήσουμε για την πολιτική πράξη της αφαιρέσεως, για την διαδικασία δηλαδή της εσωτερικής υποτίμησης και απαξίωσης, μιλούμε για έκτη συνεχή χρονιά για το θετικό πρόσημο που εκτιμούμε πως θα έχουν αυτές συνολικά για την ελληνική εθνική οικονομία. Έτσι βάζουμε θετικό πρόσημο στην πρόκληση (side-effect) του λεγόμενου «Κοινωνικού Ζητήματος», στο αρνητικό κοινωνικό και οικονομικό αποτέλεσμα δηλαδή της διαδικασίας προσαρμογής της Ελλάδας δια των Μνημονίων και των αναδιαρθρώσεων στον χρηματοπιστωτικό κλάδο και το χρέος. Και αυτό το αφήγημα ….είναι πλέον γλώσσα της κυβερνώσας αριστεράς!
Πρόκειται για την «αριστερά του θετικού πρόσημου»! Και αυτό πράγματι αποτελεί μία παγκοσμίου επιπέδου καινοτομία, η οποία προδίδει έναν απολύτως ασυνάρτητο χαρακτήρα που διακρίνει τους κυβερνώντες στην Ελλάδα. Αυτοί οι άνθρωποι βάλθηκαν να υιοθετήσουν το αφηγηματικό ιδίωμα του Κυριάκου Μητσοτάκη πριν προλάβει καλά-καλά να το αρθρώσει ο ίδιος! Το θετικό πρόσημο για το οποίο μιλούν σήμερα, ήταν αυτό που με ριζοσπαστικό ταμπεραμέντο κατήγγειλαν χθες ως αρνητική πολιτική συμπεριφορά. Και γιατί το κάνουν αυτή την ώρα; Επειδή για άλλη μια φορά δεν βγαίνουν τα νούμερα, καθώς οι δανειστές απαιτούν τα προσυμφωνημένα ποσά στην ώρα τους, ενώ η εκπλήρωση των δικών τους υποχρεώσεων δεν επαφίεται απλώς στον ρυθμό και την τακτική των αξιολογήσεων της οικονομίας, αλλά κυρίως της διαρκούς αξιολόγησης της κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος στην άντληση πολιτικής νομιμοποίησης. Αυτό προκαλεί ιδιαίτερο άγχος στους κυβερνώντες και σύγχυση την οποία επιχειρούν να διασκεδάσουν με την φιλολογία του «θετικού πρόσημου», την οποία αναπτύσσει ο τραπεζίτης ο οποίος έχει χάσει μετά την τελευταία περιπέτεια αναδιάρθρωσης των τραπεζών, κάθε κύρος.

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που οι κυβερνώντες αριστεροί αποφασίσουν να «πιαστούν» από ένα στοιχείο του νεοφιλελεύθερου αφηγήματος, ας φροντίσουν τουλάχιστον η πηγή να διαθέτει και δέκα δράμια κύρος. Έχει σοβαρό πρόβλημα γλώσσας πλέον η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και αυτό είναι σημάδι παραζάλης. Εδώ τώρα ό, τι πρόσημο και να βάλεις μάλλον δεν έχει σημασία!

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.
 Διαβάστε περισσότερα.. »

ΣΠΙΘΕΣ ΑΙΣIΟΔΟΞIΑΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ~ "η κραυγή" του άγχους: πώς θα την αντιμετωπίσεις;

σε μία κοινωνία κατήφειας & παρακμής, βρίσκουμε τα εφόδια να αισιοδοξούμε

Μια καλησπέρα  γεμάτη positive vibes στους φίλους του +yannidakis! 
Ένα όμορφο ταξίδι μου στη Βιέννη, την πόλη της τέχνης, της μουσικής, των διανοούμενων και των-αν μη τι άλλο-νοστιμότατων γλυκών, αποτέλεσε την αφορμή για το σημερινό θέμα. Επισκεπτόμενη το διάσημο μουσείο Albertina, στη μαγική αυτή πόλη, συνάντησα έργα ενός αγαπημένου μου καλλιτέχνη, του Edvard Munch, και θυμήθηκα-εκτός από το πόσο τον αγαπώ-πόσο επίκαιρός παραμένει, καταπιανόμενος κάθε φορά με κοινωνικά-ψυχολογικά θέματα με τα οποία όλοι ερχόμαστε αντιμέτωποι.
Ακόμα και σήμερα, λοιπόν, «η Κραυγή», ίσως το πιο διάσημο έργο του Munch, έχει κάτι από το αναπόφευκτο μιας εσωτερικής ανάγκης.

Αν μπορούσαμε να περιγράψουμε με λόγια τον πίνακα θα λέγαμε ότι βλέπουμε έναν άνθρωπο, αγνώστου φύλου, να στέκεται σχεδόν σα να αιωρείται, πάνω σε μία γέφυρα η οποία επεκτείνεται και έξω από την εικόνα σε προοπτικό. Τα χέρια του μακριά, λεπτά και σφιγμένα κρατάνε με πίεση το κεφάλι του, αυτός ο άνθρωπος βγάζει μία απελπισμένη κραυγή κάτω από τον απόκοσμο πορτοκαλί ουρανό. Σαν κανέναν άλλον πίνακα, «η Kραυγή» ήρθε για να γίνει το παγκόσμιο εικαστικό σύμβολο του άγχους, της αποξένωσης του ανθρώπου, από τη φύση, την κοινωνία, τον ίδιο του τον εαυτό- ένας πίνακας της απομόνωσης και της απώλειας της προσωπικής ταυτότητας. Όπως ο Gauguin και ο Van Gogh, o Edvard Munch έγινε ο πρωταγωνιστής τους Μοντέρνου κινήματος που δημιουργεί πίνακες από τον υποκειμενισμό.

Ο Munch είναι από τους καλλιτέχνες εξπρεσιονιστές των ανθρώπινων συναισθημάτων, που η έμπνευση για τις δημιουργίες του έρχεται από προσωπικές του εμπειρίες και βιώματα. Στην «Kραυγή» αποτυπώνεται ένα αγωνιώδες ουρλιαχτό που μεταδίδεται με ορατούς παλμούς στην ατμόσφαιρα, σαν ηχητικά κύματα Art Nouveau. Τα σχήματα και τα χρώματα της εικόνας που γεννιούνται από τον απόλυτο υποκειμενισμό αποκρυσταλλώνουν μία προσωπική εμπειρία μέσα σε μία Μοντέρνα εικόνα: αυτή του γενικευμένου άγχους και του φόβου για το άγνωστο, του πανικού και του τρόμου.

Ο ίδιος περιγράφει την έμπνευσή του για τον αρχικό πίνακα: «Περπατούσα σε ένα μονοπάτι με δυο φίλους-ο ήλιος έπεφτε-ξαφνικά ο ουρανός έγινε κόκκινος σαν αίμα-σταμάτησα, νιώθοντας εξαντλημένος και στηρίχτηκα στο φράχτη-αίμα και γλώσσες φωτιάς πάνω από το μαύρο-φιόρδ και την πόλη. Οι φίλοι μου προχώρησαν, και εγώ έμεινα εκεί, τρέμοντας από την αγωνία. Ένιωσα ένα ατέλειωτο ουρλιαχτό να διαπερνά τη φύση…».

Πόσες φορές δεν έχουμε νιώσει όλοι μας αυτό το συναίσθημα, που τόσο χαρακτηριστικά περιγράφει και, εν τέλει, καταφέρνει να εκφράσει με το έργο του, ο Munch; Όμως, για να γίνω πιο συγκεκριμένη, ποια ακριβώς συμπτώματα περιγράφει

Αρχικά, το τοπίο είναι ηθελημένα αφηρημένα σχεδιασμένο. Αρκεί να σκεφτούμε την απώλεια όρασης, κυριολεκτική και μεταφορική, που συμβαίνει την ώρα που η κρίση άγχους κάνει την εμφάνισή της. Όλα γύρω παραμορφώνονται, θολώνουν, με αποτέλεσμα να είμαστε ανίκανοι να «δούμε» καθαρά. Συνεχίζοντας με τον ουρανό, τα έντονα χρώματα και ο υπαινιγμός κίνησης μας παραπέμπει σε-τι άλλο-τη σύσπαση του μυϊκού συστήματος ή αλλιώς το τρέμουλο. Σύμφωνα με την αναστάτωση που έχει ήδη ξεκινήσει, οι καρδιακοί παλμοί αρχίζουν να αυξάνουν, άλλωστε εύκολα θα συμβεί και αν επιμείνετε να κοιτάτε τον πίνακα για λίγη παραπάνω ώρα από όση συνηθίζεται… Και όχι τυχαία. Τα χέρια σφίγγουν τα αυτιά προσπαθώντας να αποκλείσουν την όποια εφιαλτική πραγματικότητα. Οι δύο κάθετες φιγούρες μακριά στον ορίζοντα, αφήνουν μόνο του τον πάσχοντα. Δε θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά, αν σκεφτεί κανείς τόσο τη μοναξιά του αγχωμένου ανθρώπου, που πιστεύει πως κανείς δεν μπορεί να τον καταλάβει πραγματικά, όσο και την αποξένωση στην οποία (ηθελημένα;) οδηγείται πνιγμένος στα συναισθηματικά του προβλήματα.
Προσωπικά, αποτελώ το πιο αντιπροσωπευτικό, ζωντανό παράδειγμα αγχώδους ανθρώπου. Αγχώνομαι με την παραμικρή αφορμή. Άλλες φορές το συνειδητοποιώ εγκαίρως και άλλες το καταλαβαίνω πολύ αργότερα, αφού έχω φτάσει στο τέλμα… Η ένταση των συμπτωμάτων δεν είναι πάντα η ίδια. Η βιωματική εμπειρία έχει κοινά σημεία, όμως δεν παύει να είναι διαφορετική, μοναδική και όχι με την καλή έννοια…

Ναι λοιπόν, στην εποχή μας, το άγχος είναι η μάστιγα που σαρώνει τα πάντα μπροστά της, που απειλεί όλους ανεξαιρέτως, νέους-μεγαλύτερους, γυναίκες-άνδρες και έχει φυτρώσει στη ζωή μας και την καθημερινότητά μας για τα καλά… Πώς όμως θα το ξεριζώσουμε;

Αν σκεφτείτε ότι ετοιμάζεται να σας συμβουλεύσει για το άγχος ένας κατεξοχήν άνθρωπος που παλεύει να ζει με αγχώδεις διαταραχές, τότε ίσως, δεν είμαι η καταλληλότερη. Αν ωστόσο, σκεφτείτε ότι ετοιμάζεται να σας συμβουλεύσει ένας από εσάς, που έχει νιώσει ό,τι νιώθετε και εσείς σχεδόν καθημερινά ή έχετε νιώσει έστω μία φορά στη ζωή σας(αν και δύσκολο να το πιστέψω…), τότε είμαι σίγουρα η καταλληλότερη. Οπότε, τα συμπεράσματα στα οποία έχω καταλήξει και θέλω να μοιραστώ μαζί σας είναι απλά.

Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Δε θα ξυπνήσετε ένα πρωί και τα προβλήματα θα έχουν εξαφανιστεί. Τα «προβλήματα» θα είναι εκεί, ενώ συνεχώς θα εμφανίζονται νέα. Δε θα σταματήσουν ποτέ να συμπεριφέρονται σαν δοκιμασίες και εμπόδια που ήρθαν για να σας κάνουν τη ζωή δύσκολη. Δε θα σας καθησυχάσω λέγοντάς σας πως «σε όλους συμβαίνει». Ναι, εννοείται πως συμβαίνει σε ΟΛΟΥΣ, όμως αυτός δεν είναι λόγος ούτε για να παρηγορηθούμε ούτε για να νιώσουμε καλύτερα.

Το θετικό είναι πως οι τρόποι για να ξεφύγουμε από το λεγεώνα υφίστανται και δεν έχουν σχέση με εναλλακτικές «θεραπείες» ή ηρεμιστικά βότανα. Σίγουρα η βαλεριάνα θα καταπραΰνει τα συμπτώματα, όμως για να βρεις σιγά σιγά την έξοδο από το λαβύρινθο χρειάζεται κάτι παραπάνω, κάτι πιο συνειδητοποιημένο. Χρειάζεται καθημερινή δουλειά με τον εαυτό σου. Χρειάζεται συγκέντρωση σε πράγματα που σε ευχαριστούν και σε βοηθούν να επανέλθεις στην-καλύτερη συγκριτικά με την παραποιημένη από τη φαντασία σου-πραγματικότητα. Χρειάζεται διαχωρισμός και κατηγοριοποίηση των καταστάσεων για τις οποίες όντως αξίζει να αγχωθείς και αυτών που, άθελά σου, μεγαλοποιείς. Χρειάζεται να κοιτάξεις κατάματα το φόβο που έχει εισχωρήσει μέσα σου. Χρειάζεται να αντισταθείς στον κακό σου εαυτό που σε καλεί να συνδιαλλαχθείς μαζί του.

Το άγχος είναι μέρος της ζωής μας-αυτή είναι η άσχημη πλευρά του νομίσματος. Υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει όσο περισσότερο το τρέφουμε, όσο του δίνουμε σπόρο για να ριζωθεί όλο και πιο βαθειά μέσα μας. Όμως, η θετική πλευρά του νομίσματος είναι πως έχουμε την επιλογή να το αντιμετωπίσουμε. Να σταθούμε απέναντί του και να μην το αφήσουμε να μας καταβάλει.


Κλείνοντας και με αφορμή τη νέα χρονιά που μόλις μπήκε, είναι ευκαιρία να βάλουμε νέους στόχους και ένας από αυτούς γιατί να μην είναι η προσωπική δουλειά με τον εαυτό μας. Η χάραξη για έναν ωριμότερο και πιο συγκροτημένο χαρακτήρα που μας δίνει γερά εφόδια να προχωρήσουμε με δύναμη, πίστη και αισιοδοξία στην επίτευξη οποιουδήποτε στόχου και αν αποφασίσουμε να θέσουμε!

Καλή χρονιά λοιπόν, με τη θετική σκέψη οδηγό σας σε κάθε διαδρομή σας!+Elina Ioannou 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΣ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΘΕΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2016

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ~ ένας ταλαντούχος νέος: απ' την αποκαθήλωση στην αποθέωση

Καληνωρίσματα από το +yannidakis 
Οι Αμερικανοί είναι πολύ ευαίσθητοι σε θέματα ρατσισμού και διακρίσεων. Είτε εξαιτίας της ιστορίας τους, είτε εξαιτίας προσφάτων γεγονότων με επιθέσεις, μαζικές δολοφονίες κλπ. Προσωπικά, δεν τους κατηγορώ.

Τι γίνεται λοιπόν αν σε λένε Αχμέντ Μοχάμεντ και πας στο σχολείο με μία συσκευή που μοιάζει με εκρηκτικό μηχανισμό;

Πλακώνει αστυνομία, FBI, ειδικές δυνάμεις και σε ξαπλώνουν κάτω μεταφέροντας σε μυστικό μέρος όπου θα σε εξετάσουν. Το ότι είσαι νόμιμος αμερικανός πολίτης και μαθητής του σχολείου, δεν έχει τεράστια διαφορά.

Όταν όμως αποδεικνύεται πως στο σχολείο δεν μετέφερες τίποτα παραπάνω από ένα αυτοσχέδιο ρολόι ακριβώς επειδή είσαι ένας μικρός ερευνητής και μπορείς να το φτιάξεις, τότε όλα αλλάζουν. Σου ζητούν συγγνώμη και στέκονται στις προοπτικές σου.

Σε καλεί ο πρόεδρος Ομπάμα στον Λευκό Οίκο δείχνοντας ενδιαφέρον για την συσκευή σου, ενώ λίγες μέρες μετά έχεις πρόσκληση από την NASA που δηλώνει έτοιμη να αξιοποιήσει το ερευνητικό σου ταλέντο.
Για παράδειγμα στην Ελλάδα, ουδείς θα ενδιαφερόταν για τη συσκευή του πιτσιρικά. Οι συνομήλικοι του θα τον κορόιδευαν, οι καθηγητές θα τον αγνοούσαν και αυτό το ενδεχομένως ταλέντο, θα σπούδαζε και μετά θα σέρβιρε μπύρες σε κάποια καφετέρια της πόλης για να βοηθήσει τον άνεργο πατέρα του.

Ο Αχμέντ όμως δεν ζει στην Ελλάδα. Μπορεί να δέχτηκε τον απόλυτο εξευτελισμό του ρατσισμού και της φοβίας των αμερικανών ακόμα και για τα ίδια τους τα παιδιά, μετά όμως ανταμείφτηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Στην χώρα των ευκαιριών, ήταν το καλύτερο που θα μπορούσε να του τύχει! +Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ~ το charlie hebdo συνδέει τον νεκρό αϊλάν με τους βιαστές της κολωνίας!

η είδηση που στιγμάτισε την ημέρα που πέρασε, σχολιάζεται και προβληματίζει


η είδηση
Το Charlie Hebdo συνδέει τον νεκρό Αϊλάν με τους βιαστές της Κολωνίας! Και τι θα γινόταν ο μικρός Αϊλάν; Άλλος ένας μετανάστης που θα παρενοχλούσε γυναίκες, γράφει η λεζάντα σκίτσου.
το σχόλιο
Πέρσι τους λυπηθήκαμε γιατί δέχτηκαν επίθεση από τζιχαντιστές που με τον τρόπο τους καταπατούσαν την ελευθερία του λόγου.
Φέτος, αποφάσισαν να γίνουν αυτοί οι τρομοκράτες και να προκαλέσουν μουσουλμάνους και χριστιανούς με ένα σκίτσο το οποίο κάθε άλλο παρά αστείο είναι.
Καταλαβαίνω το μίσος τους, δεν καταλαβαίνω την ανάγκη τους να προκαλούν θέτοντας σε κίνδυνο ολόκληρη τη χώρα τους. +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Πέμπτη 14 Ιανουαρίου 2016

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ~ λεφτά υπάρχουν αλλά πως... τα διεκδικείς;

Καληνωρίσματα από το +yannidakis 
Ξυπνάς το πρωί γεμάτος αγωνία για το τι κακό συνέβη (όσο κοιμόσουν) στον πλανήτη κι έρχεσαι αντιμέτωπος με την παρακάτω είδηση:

"Με αποτέλεσμα έκπληξη έκλεισε σε ταμειακή βάση το 2015 για τα έσοδα του Δημοσίου. Τα στοιχεία δείχνουν υπέρβαση 1,9δις ευρώ έναντι του στόχου που θέτει ο προϋπολογισμός, ενισχύοντας έτσι τη διαπραγματευτική θέση της κυβέρνησης εν όψει της πρώτης αξιολόγησης και της διαπραγμάτευσης για τους δημοσιονομικούς στόχους του 2016 και των επόμενων ετών έως και το 2018.
Ειδικότερα, τα έσοδα σε ταμειακή βάση του προϋπολογισμού το 2015 ανήλθαν σε 51,406 δισ. ευρώ, έναντι στόχου 49,491 δισ. ευρώ."

Χαράς ευαγγέλια σκέφτεται κανείς, όμως πριν πανηγυρίσουμε εθνικά σα να πήρε η Εθνική του Ευρωπαϊκό, ας προβληματιστούμε. Στο +yannidakis βρισκόμαστε άλλωστε...

Αν το 2015 έκλεισε με αυτήν την έκπληξη για το κράτος, σημαίνει κάτι. Και αυτό το κάτι το βλέπουμε ήδη αυτές τις πρώτες δεκατέσσερις μέρες του νέου έτους. Η αγορά έχει στεγνώσει, οι συντάξεις έχουν καταναλωθεί ήδη από τις γιορτές και ο κόσμος πλέον αναμένει απελπισμένος το τέλος του μήνα για την επόμενη είσπραξη(;)

Τίποτα νέο ως εδώ, όμως να μία έξυπνη διαπίστωση για την κυβέρνηση: Λεφτά υπάρχουν. Ο κόσμος πληρώνει ή τέλος πάντων θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να θέλει να πληρώσει. Ποιες προϋποθέσεις; Η εξής μία: Εισόδημα! Α... η λέξη κλειδί για κάποιον που θέλει να πληρωθεί. Να δώσει την ευκαιρία στον άλλο να τον πληρώσει. Αλήθεια πόσο απλό ακούγεται;

Προχθές διάβαζα ότι στην ατζέντα μιας συζήτησης ήταν η φοροδιαφυγή. Πόσο λογικό ακούγεται να γονατίζει ένας λαός στους φόρους και μετά να εξετάζεται η διαδικασία πάταξης της φοροδιαφυγής. Είναι σαν τον νόμο περί επιπλέον φορολογίας στον νόμιμο τζόγο, την ίδια ώρα που κανείς δεν κάνει κάτι για να χτυπήσει τον παράνομο του οποίου ο ετήσιος τζίρος εκτιμάται στα έξι δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο!

Λεφτά υπάρχουν. Εδώ κι εκεί. Κι από κει κι από δω. Το θέμα είναι πως τα διεκδικείς. Πως τα διαχειρίζεσαι. Αν το κράτος εξ αρχής έδινε κίνητρα στον λαό για να πληρώσει, θα το έκανε. Και επειδή στην Ελλάδα είμαστε(...) αν αυτή η προσφορά συνοδευόταν από έναν ισχυρό ελεγκτικό μηχανισμό πάταξης της φοροδιαφυγής, τότε τα κέρδη θα ήταν πολλαπλάσια και οικονομικά και κοινωνικά. 

Αλλά... ποιος είμαι εγώ που θα σκεφτεί τόσο απλά; +Yanni Spiridakis

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ ξεκινά και επισήμως η «σύγκρουση» κομισιόν- πολωνίας για το κράτος δικαίου

η είδηση που στιγμάτισε την ημέρα που πέρασε, σχολιάζεται και προβληματίζει


η είδηση
Έτοιμος να μεταβεί στη Βαρσοβία και να ξεκινήσει πολιτικό διάλογο με την πολωνική κυβέρνηση δήλωσε ο πρώτος Αντιπρόεδρος της Κομισιόν Φρανς Τίμερμανς την Τετάρτη. Και αυτό γιατί το Κολλέγιο των Επιτρόπων αποφάσισε για πρώτη φορά να ενεργοποιήσει το μηχανισμό που αφορά τις λειτουργίες του «κράτους δικαίου» στα κράτη μέλη.
το σχόλιο
Η σημερινή είδηση είναι ή ιστορική ή άχρηστη.
Αν το κράτος δικαίου καταπατείται από μία κυβέρνηση-μέλος της Ε.Ε. και αυτό δίνει το δικαίωμα στην Ένωση να παρέμβει αρχικά με παρατηρήσεις & αργότερα με κυρώσεις, τότε έχουμε ένα πολύ σοβαρό ζήτημα εδώ.
Δεν διευκρινίζω αν αυτό (το ζήτημα) είναι θετικό ή αρνητικό (ή αδιάφορο). Αυτό θα το κρίνει η ιστορία εν καιρώ. Για τώρα, αρκεί να το κρατήσουμε, ως κάτι που μπορεί να μας απασχολήσει στο μέλλον. Πολύ. +Yanni Spiridakis 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »

Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2016

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ~ η θεωρία της (α)σχετικότητας

Περί... προβληματισμού "Ευαγγέλιον" στο +yannidakis 
                                              "Περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας..."


«4’59, 4’58, 4’57, 4’56, 4’55…».. Μππφφφφ.. Βαριόμουν.. Και να που βρισκόμουν, πάλι, να μετρώ αντίστροφα για να περάσει η ώρα. Η αλήθεια είναι ότι συνηθίζω κάποιες φορές να.. «μετράω» όταν βαριέμαι. Το κάνω και στο λεωφορείο κατά την διάρκεια μιας ανιαρής διαδρομής, όταν αφαιρούμαι και πιάνω το εαυτό μου να χαζεύει και να μετράει τις διαχωριστικές γραμμές των λωρίδων του δρόμου, καθώς κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Εκείνη την Τετάρτη όμως, μετρούσα αντίστροφα επειδή –μόλις- είχα  χάσει το τρένο και περίμενα να περάσει εκείνο το βασανιστικό πεντάλεπτο, το πέρας του οποίου θα σηματοδοτούσε τον ερχομό του επόμενου. Δυστυχώς, οι σταθμοί των τρένων είναι και.. προστατευμένοι από τις θεωρίες του Μέρφι, οπότε το να άναβα τσιγάρο δεν επρόκειτο να βοηθήσει καθόλου! Επομένως, αποφάσισα να αρκεστώ στο μέτρημα (τουλάχιστον προσωρινά…).

Θησείο, απόγευμα. Μια περιοχή που συνδυάζει και αναμιγνύει το χρονικό μιας χώρας –αλλά και ενός κόσμου- με ένα πολύ περίεργο και ιδιαίτερο τρόπο. Πέραν των περιστασιακών εικόνων (μετα)μοντερνισμού, των οικοδομημάτων του προηγούμενου αιώνα, αλλά και την θέα της Ακρόπολης ως φάρο παρελθόντος, ο πεζόδρομος του Θησείου αποτελεί ένα σύγχρονο, μοναδικό ίσως, μίγμα του χθες και του σήμερα. Γέφυρα και οδός με πολλές πύλες εξόδου και διαφυγής, η καθεμία μοναδική και με προορισμούς για όλα τα γούστα. Ο κόσμος που κατοικεί ή απλά συχνάζει εδώ, δεν θα μπορούσε και αυτός να μην υιοθετεί το ίδιο στιλ, αφού διακρίνεται, στο έπακρο, από την ποικιλομορφία της εποχής μας. Στο διάβα του έκαστος περαστικός, θα συναντήσει αυτό που λέμε: κάθε.. καρυδιάς καρύδι.

Με το ζεστό ρόφημα μου ανά χείρας, λοιπόν, -εκείνο που είχα αγοράσει από το καινούργιο café που είχα συναντήσει προηγουμένως- και ενώ στεκόμουν και ανέμενα τον επόμενο συρμό, το «μέτρημα» μου διακόπηκε από μία συζήτηση που άκουσα να έρχεται από μια παρέα παιδιών, λίγο πιο πέρα.

Έξι άτομα, τρία αγόρια και τρία κορίτσια ηλικίας μεταξύ 15 και 17 ετών, με τα δύο καθισμένα οκλαδόν στις θέσεις αναμονής του σταθμού, τα δύο όρθια και αγκαλιά, και τα άλλα δύο σκαρφαλωμένα σε ένα διπλανό πεζούλι, συζητούσαν για το πώς θα περνούσαν το βράδυ της ερχόμενής Παρασκευής:

Ζωή: «Μμμμμ, τελικά τι παίζει, τι θα κάνουμε, θα βγούμε Παρασκευή;». (ρώτησε φτιάχνοντας τα μαλλιά της)
Γιώργος: «Εγώ δεν ξέρω σίγουρα ακόμα, θα σας πω, ανάλογα με το πώς θα πάει το διάβασμα». (είπε μοιάζοντας προβληματισμένος)
Σταύρος: «LoL ρε μ@λ@κ@ όλο διαβάζεις, ξεκόλλα λίγο και έλα μια φορά και μαζί μας. Δεν θα πάθεις κάτι αν δεν πάρεις μια φορά 20». (σχολίασε με ύφος λίγο ειρωνικό)
Γιώργος: «Καλά καλά, θα δούμε. Μάλλον ναι».
Κική: «Anyway... που θα πάμε; για ποτό κέντρο; Αν είναι να αργήσουμε, πείτε ότι θα κοιμηθείτε σε εμένα κορίτσια».
Άννα: «Πάμε ναι, αλλά όχι πάλι εκεί μας είχε πάει ο Χάρης την άλλη φορά, σε εκείνο το «καμένο». Πωωω, τι τρολάρισμα ήταν αυτό που φάγαμε.» (σχολίασε γελώντας)
Ο Χάρης, προσπαθώντας να μην γελάσει εκείνη την στιγμή, έκανε μια γκριμάτσα για να κοροϊδέψει την Άννα που.. "του την έλεγε", χωρίς εκείνη να το έχει αντιληφθεί. (γελάσανε οι υπόλοιποι, η Άννα τον κατάλαβε και γύρισε να τον «σπρώξει».)

Ας μην σταθούμε όμως περεταίρω στην συζήτηση, αλλά ας περάσουμε και στο οπτικό θέαμα. Το συγκεκριμένο παρεάκι ήταν σαν να είχε δραπετεύσει από κάποιο ανέκδοτο. Αν τους παρατηρούσε κάποιος-κάπου όλους μαζί, και δεν τους άκουγε να συμμετέχουν σε μια κοινή συζήτηση, δεν πιστεύω να θεωρούσε ότι ήταν φίλοι ή γνωστοί. Η.. Ζωή, κορίτσι προερχόμενο από κάποια αφρικανική χώρα (μάλλον), με τα μαλλιά της ράστα και ντυμένη σε χρώματα φωτεινών και έντονων τόνων. Ο.. Γιώργος, εμφανώς πιο ψηλός από τους υπόλοιπους, με μια αθλητική φόρμα πάνω-κάτω και με μια μπάλα του μπάσκετ στο χέρι. Ο.. Σταύρος, τυπάκι με casual ντύσιμο (λίγο σκισμένο τζιν, ζακέτα-T-shirt, σκουφάκι και.. σταράκια). Η Κική.. πολύ περιποιημένη και προσεγμένη, με έντονο make-up και ντυμένη στην.. τρίχα. H.. Άννα, λάτρης της metal ή gothic μουσικής, με τις χαρακτηριστικές αλυσιδίτσες εδώ και εκεί, το σκούρο βάψιμο και τα αξεσουάρ με καρφάκια. Ο.. Χάρης, με ίσως λίγο βαριά προφορά, ντυμένος σε παρόμοιο ύφος με την Άννα, και με ένα στιλ μαλλιών που σίγουρα θα πρόσεχες.


Δεν θα κρύψω το πόσο μου άρεσε αυτή η εικόνα. Έξι άτομα τόσο διαφορετικά (εξ όψεως τουλάχιστον), όμως τόσο ταιριαστά όλα μαζί, που ένα από αυτά να έλλειπε, θα χαλούσε αυτόν τον μυστικό συνδυασμό που είχαν δημιουργήσει. Θυμούμενος εικόνες και εμπειρίες από εμένα σε αυτήν την ιδιόρρυθμη ηλικία των 15 με 17 ετών, μπορώ να πω, ευθέως, ότι η κοινωνικοποίηση ήταν αρκετά διαφορετική. Τα.. πηγαδάκια ήταν αρκετά πιο συχνά, με τον κάθε ένα να ψάχνει τον όμοιο του. Αναζήτηση σύμφωνα με κάποια βασικά κριτήρια δηλαδή, όπως οι απόψεις, τα ενδιαφέροντα, το ντύσιμο και φυσικά η μουσική (παράγων που συχνά επηρέαζε σε πολύ μεγάλο βαθμό και όλα τα προηγούμενα). Ίσως, κάποιες φορές, τα κριτήρια να ήταν και πιο ιδιαίτερα, όπως η εθνικότητα, η δημοτικότητα -ή μη- που είχε κάποιος στον κύκλο του, αλλά και το weirdness που τον διέκρινε. Standards που υιοθετούνταν είτε.. αναγκαστικά, είτε επειδή έτσι σε είχαν μάθει. Ακόμα πιο παλιά, τα πράγματα θα ήταν ακόμη πιο αυστηρά, φαντάζομαι, με ορισμένες επιλογές συγκεκριμένων ατόμων να ήταν και.. απαγορευτικές.

Στα δικά μου τα μάτια, εκείνη την στιγμή, αυτό που αντίκριζα στην (-ακόμα- λίγο συντηρητική) Ελλάδα του σήμερα, ήταν πρόοδος. Αυτά τα παιδιά, ένα-ένα και μεμονωμένα ίσως να μην είχαν πολλά κοινά, ίσως και κανένα. Βλέποντας τα μαζί όμως, θα αδυνατούσα να τα χαρακτηρίσω απλούστερα από: ανθρώπους ηλικίας 15 έως 17 ετών που κάνουν παρέα. Και ειλικρινά· με τι γνώμονα επιλέγουμε ή.. απορρίπτουμε έναν άνθρωπο –όχι μόνο στην συγκεκριμένη ηλικία αλλά και σε προχωρημένη-; Είναι η θρησκεία, οι πολιτικές απόψεις, ο σεξουαλικός προσανατολισμός, η εθνικότητα, το κοινωνικό υπόβαθρο, η εμφάνιση/το ντύσιμο ορισμένοι εξ αυτών; Αναμφίβολα. Είναι ορθοί και σωστοί; Μάλλον όχι. Είναι στη φύση μας να ομαδοποιούμαστε με τους ομοίους μας; Φημολογείται πως ναι. Αγνοώ βέβαια τι είναι ακριβώς αυτό που κάνει κάποιον να είναι/θεωρείται διαφορετικός ή μη σχετικός με τους υπόλοιπους, καθώς επίσης και ποιός είναι αυτός που το.. καθιέρωσε. Και αν όντως κάποιος το καθιέρωσε, γιατί ακολουθείτε από μερικούς τόσο πιστά; Χάνει κάποιος την προσωπική του ταυτότητα όταν αποδέχεται το ξένο, το ασυνήθιστο ή το.. εκκεντρικό; Αμφιβάλλω. Αν μη τι άλλο, ξεχωρίζεις περισσότερο ανάμεσα σε διαφορετικούς ανθρώπους (γιατί πολύ απλά είναι όλοι μοναδικοί), παρά σε ένα πλήθος ομοίων (εκτός και αν ο στόχος είναι να ξεχωρίζεις μόνο εσύ).

Πρότυπα, προκαταλήψεις, στερεότυπα και (κάθε λογής)-φοβίες είναι συστατικά που "περνούν στο DNA μας", τα οποία, όμως, εξασθενούν από γενιά σε γενιά από ότι φαίνεται. Είναι λόγος για να ανησυχούμε και να γινόμαστε Κασσάνδρες ενός δυσοίωνου μέλλοντος; Δεν θα το έλεγα. Ίσως η όποια αντίδραση υπάρχει όσον αφορά την όλη εξέλιξη στο κομμάτι της "(α)σχετικότητας" του καθενός, να είναι στην πραγματικότητα ο ενστικτώδης φόβος της ενδεχόμενης αλλαγής, που χαρακτηρίζει το ανθρώπινο είδος. Προσωπικά, αν η αλλαγή αυτή περιλαμβάνει και τέτοιες εικόνες (όπως αυτή των 6 μη σχετικών παιδιών), δεν με φοβίζει καθόλου. Αν με φόβιζε όμως, πώς θα μπορούσα να αιτιολογήσω την ανησυχία μου; Δεν νομίζω ότι θα έβρισκα κάποιον συγκεκριμένο λόγο. Ίσως ακόμα και να απέφευγα να μπω στην διαδικασία να απαντήσω αν με ρωτούσαν, ή να άλλαζα θέμα αποφεύγοντας την ερώτηση σχολιάζοντας κάτι άλλο. 

Αλλά, να! Το τρένο μου είχε καταφτάσει και έπρεπε να αποχωρήσω. Καθώς λοιπόν πήγαινα προς την πόρτα για να επιβιβαστώ, συνειδητοποίησα ότι είχε σχηματιστεί ένα «χαζό» χαμόγελο στο πρόσωπο μου και ένα περίεργο αίσθημα ικανοποίησης, ενώ συλλογιζόμουν:

«Μήπως είχαμε ξεκινήσει και εμείς, τότε, με το ίδιο σκεπτικό και δεν το θυμάμαι; Μήπως χαθήκαμε και αλλάξαμε στην πορεία; Δεν είμαι σίγουρος, πάντως αυτά τα παιδιά, όπως και οι νεότερες γενιές γενικά, φαίνονται "να τα ξέρουν όλα" και να βρίσκουν σιγά-σιγά τον δρόμο…»

Εις το επανιδείν... +Vaggelis Episkopou 

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ
 Διαβάστε περισσότερα.. »