Τώρα πια που και επίσημα έχω τελειώσει τη σχολή μου, άρχισε να με απασχολεί ιδιαίτερα το θέμα της... ανύπαρκτης δουλειάς μου. Στο κεφάλι μου τριγυρίζει ένα μόνο ερώτημα:
τι κάνω τώρα;
Θέλοντας, λοιπόν, να μην χάνω άσκοπα τον χρόνο μου, ξεκίνησα από τα βασικά. Δημιουργία λογαριασμών σε ιστοσελίδες μέσω των οποίων είναι πιθανό να βρει κάποιος δουλειά (χαχαχα), ξεψάχνισμα ολημερίς και ολονυχτίς των αγγελιών που προσφέρουν εργασία, συζητήσεις πάνω σε νέες ιδέες, τηλέφωνα, και τα λοιπά, και τα λοιπά... Κάνω, λοιπόν, το καθήκον μου ως άνεργη σε σχέση με την αναζήτηση εργασίας, τι όμως από τα παραπάνω μπορεί να βοηθήσει σε μια χώρα εργασιακά νεκρή;
Θα σταθώ στις αγγελίες. Οι περισσότερες ζητούν προϋπηρεσία, και αυτό είναι που μου ανάβει τα λαμπάκια.
"Ο υποψήφιος πρέπει να διαθέτει τουλάχιστον 3 χρόνια προϋπηρεσία...". Προσωπικά διαθέτω προϋπηρεσία ως κάποιο βαθμό, είναι όμως δυνατόν να διαθέτουν προϋπηρεσία ΌΛΟΙ όσοι μόλις τελειώνουν τις σχολές τους, πέρα από την πρακτική άσκηση που έκαναν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους; Άσε που η πρακτική άσκηση δεν μετράει ως προϋπηρεσία, τι σου λέει κι αυτό! Άσε, επίσης, που πάρα πολλές θέσεις εργασίας είναι καλυμμένες από γέρους!
Χρυσέ μου άνθρωπε βγες στη σύνταξη. Δώσε σε κανέναν νέο άνθρωπο την ευκαιρία να εργαστεί και να μάθει. Εσύ ότι πρόσφερες πρόσφερες...
Το ακόμα πιο εκνευριστικό (έως και απογοητευτικό) είναι το να σε προσλαμβάνουν σε κάποια δουλειά
δοκιμαστικά για κάποιο διάστημα. Το
δοκιμαστικά συνήθως
σημαίνει: δούλεψε τζάμπα για όσο σε χρειαστώ, και μετά, με τη δικαιολογία ότι δεν μου κάνεις θα σε διώξω, για να πάρω στη θέση σου άλλο κορόιδο.
Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της. Που είναι η ανάπτυξη που μας υποσχέθηκαν; Που είναι οι θέσεις εργασίας; Σπουδάζουμε για να μείνουμε άνεργοι τελικά; Πως μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα σε μια χώρα που δεν θεωρείται πια ανεπτυγμένη, ούτε καν αναπτυσσόμενη, αλλά υποανάπτυκτη;
+el. gk. 
