Περιγραφή: O Gary Webb (Jeremy Renner) είναι ένας δημοσιογράφος στον οποίο μεταφέρονται επιβεβαιωμένες πληροφορίες ότι κυβερνητική οργάνωση των Η.Π.Α κρύβεται πίσω από τη διανομή τεραστίων ποσοτήτων ναρκωτικών και χρησιμοποιούσαν τα λεφτά για να αγοράζουν όπλα. Θα καταφέρει να πάει ενάντια σε ένα τόσο σαθρό κατεστημένο και να το ξεσκεπάσει;
Για τον μήνα Απρίλιο διάλεξα να σας παρουσιάσω μία ταινία που στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Πάντα οι ταινίες που στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα με γοητεύουν λίγο παραπάνω από όλες τις άλλες. Το ''Kill the Messenger'' είναι μια δραματική περιπέτεια η οποία έχει τα εχέγγυα να μας προβληματίσει. Παρόλα αυτά επειδή πρόκειται για αληθινή ιστορία διαπλοκής μας δίνει να καταλάβουμε πόσο λίγο μπορεί να απέχει μία ιστορία δράσης του κινηματογράφου από απλά γεγονότα της καθημερινότητας μας και πόσο το πολιτικό παρασκήνιο κινεί τα νήματα ακόμα κι εκεί που δεν φτάνει η φαντασία ενός απλού πολίτη.
Στα της ταινίας μας λοιπόν ο Garry Webb είναι ένας απλός δημοσιογράφος και ιδιαίτερα ευτυχισμένος στην οικογενειακή του ζωή με την γυναίκα και τα τρία του παιδιά. Κάποια μέρα λοιπόν τον πλησιάζει μία γυναίκα η οποία του παρουσιάζει χειροπιαστά ντοκουμέντα ότι η CIA κρύβεται πίσω από παράνομη διανομή εκατομμύρια τόνων ναρκωτικών ουσιών με σκοπό την εκμετάλλευση των κερδών σε αγορά οπλισμού. Ο δημοσιογράφος στηριζόμενος στην αρχή από την εφημερίδα που εργαζόταν αναλαμβάνει να ψάξει εις βάθος το θέμα και να ξεσκεπάσει την υπόθεση. Τα άρθρα του έκαναν σάλο στην πολιτική ζωή του τόπου γιαυτό και το κατεστημένο άρχισε να πολεμά εκείνον και την εφημερίδα του. Ο Garry Webb από την έντονη πίεση έμεινε εκτεθειμένος και απροστάτευτος από την εταιρία του και παρότι κέρδισε το βραβείο του δημοσιογράφου της χρονιάς κατάφεραν να τον απομονώσουν και λίγα χρόνια αργότερα να τον σκοτώσουν έντεχνα ώστε να φανεί ως αυτοκτονία.
Στο ''Kill the Messenger'' μας παρουσιάζεται μια αληθινή ιστορία που δίνει έμφαση στις ηθικές αξίες της δημοσιογραφίας. Ο δημοσιογράφος που έχοντας σαν ύψιστη αξία να ψάχνει και να ρίχνει άπλετο φως στο παρασκήνιο με την αντικειμενική παράθεση των γεγονότων, και η πίεση του σαθρού κατεστημένου που επιβάλει με το έτσι θέλω την αλήθεια του. Ξέρετε πια παροιμία μου ήρθε βλέποντας την ταινία; ¨Όποιος μπλέκεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες¨. Όμως αλήθεια αυτό δεν είναι στην πραγματικότητα το καθήκον του δημοσιογράφου; Η αλήθεια που ζούμε σήμερα δυστυχώς είναι ακόμα παραπέρα. Πολλές φορές ανακαλύπτουμε μέσα από τα λεγόμενα δημοσιογράφων χωρίς πολύ πολύ σκέψη ότι γίνονται οι ίδιοι κατευθυνόμενα πιόνια των πολιτικών κομμάτων και γενικότερα κυκλωμάτων που βρίσκονται στο παρασκήνιο. Δυστυχώς για μας η ένοια της δημοσιογραφίας που μας παρουσιάζεται από τον Garry Webb είναι δύσκολο να υπάρξει σήμερα, αλλά ακόμα κι βρισκόταν κάποιος με τις ίδιες αξίες όλοι θα έλεγαν γι αυτόν ¨too good to be true''...
Το ''Kill the Messenger'' είναι μια ωραία ταινία που σίγουρα καταφέρνει να μας προβληματίσει όχι γιατί σε μία ταινία βλέπουμε διαπλοκή αλλά κυρίως γιατί δεν είναι απλό σενάριο που βγήκε από το μυαλό ενός σεναριογράφου αλλά γιατί στηρίζεται σε γεγονότα πραγματικά. Σας προτείνω λοιπόν να τη δείτε και να βγάλετε κι εσείς τα δικά σας συμπεράσματα. +daskalakis michael
σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ
πίσω από το φυσικά προφανές, διεισδύουμε σε ανεξήγητα παραφυσικά μυστήρια της ιστορίας
χαιρετώ τα science nerds του+yannidakis Προσωπικά δεν είμαι λάτρης της θάλασσας από την άποψη ότι την φοβάμαι. Μετά την έρευνα για το σημερινό θέμα τη φοβάμαι ακόμα περισσότερο. Πλοία-φαντάσματα. Οι 6 πιο γνωστοί μύθοι με τα πιο στοιχειωμένα πλοία της παγκόσμιας ιστορίας. Τα πλοία-φαντάσματα, αποτελούν ένα μεγάλο μέρος της ναυτικής λαϊκής παράδοσης που έχει περάσει από γενιά σε γενιά στους ναυτικούς και στους ψαράδες ανά τους αιώνες. Τέτοια πλοία λέγεται πως πραγματοποιούν φασματικές εμφανίσεις πριν εξαφανιστούν γρήγορα, και πιστεύεται ότι αποτελούν κακό οιωνό. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης και για εγκαταλελειμμένα πλοία που βρέθηκαν χωρίς πλήρωμα ή επιβάτες, συχνά κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες.
Στη θαλάσσια λαογραφία, κανένα πλοίο-φάντασμα δεν είναι πιο διάσημο από τον Ιπτάμενο Ολλανδό. Ο Ιπτάμενος Ολλανδός είναι το γνωστότερο πλοίο-φάντασμα που λέγεται ότι στοιχειώνει τα νερά κοντά στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας στη Νότια Αφρική. Ο όρος Ιπτάμενος Ολλανδός δεν αποτελεί την ονομασία του πλοίου αλλά αναφέρεται στον καπετάνιο Χέντριχ Βαντερντέκεν, ο οποίος έζησε τον 17ο αιώνα και υπηρέτησε με την Ολλανδική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών. Πολλές είναι οι παραλλαγές της ιστορίας γύρω από τον συγκεκριμένο ναυάγιο. Η πιο γνωστή από αυτές αναφέρει ότι το πλοίο βρέθηκε σε μια καταιγίδα στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας και ο καπετάνιος ορκίστηκε ότι παρά την οργή του Θεού, θα πάει το πλοίο του στο Table Bay, αψηφώντας τη μανία της φύσης. Ωστόσο το πλοίο χτύπησε σε ένα βράχο και βυθίστηκε, μαζί με όλο του το πλήρωμα. Ως τιμωρία για την ύβρη του, ο καπετάνιος και το πλήρωμα γίνανε φαντάσματα και λέγεται ότι πλέουν στα νερά για όλη την αιωνιότητα, ελπίζοντας πως μια μέρα θα συγχωρεθούν. Η ιστορία του Ιπτάμενου Ολλανδού έχει εμπνεύσει πίνακες ζωγραφικής, ταινίες τρόμου, αλλά έγινε και έργο όπερας από τον Ρίχαρντ Βάγκνερ.
Το εγκαταλελειμμένο πλοίο Mary Celeste βρέθηκε να περιφέρεται στον Ατλαντικό Ωκεανό από το βρετανικό ιστιοφόρο Dei Gratia στις 4 Δεκεμβρίου 1872. Από τα 10 άτομα που αποτελούσαν το πλήρωμα του Mary Celeste, δεν βρέθηκε ποτέ κανένας. Μία σωσίβια λέμβος έλειπε, αλλά το ημερολόγιο του Mary Celeste δεν ανέφερε τίποτα για εγκατάλειψη του πλοίου. Η ομάδα που το εντόπισε διαπίστωσε πως υπήρχαν κάποιες διαρροές. Το πλοίο μετέφερε πάνω από 1.700 βαρέλια με αλκοόλ, μερικά από τα οποία είχαν χυθεί. Το πλήρωμα του Dei Gratia άδειασε το νερό και ρυμούλκησε το Mary Celeste στο Γιβραλτάρ, όπου οι βρετανικές αρχές ξεκίνησαν έρευνα για το τι συνέβη. Ωστόσο δεν ήταν σε θέση να καταλήξουν σε μια οριστική απάντηση, και το μυστήριο του Mary Celeste έχει παραμείνει μέχρι σήμερα άλυτο. Διαφορετικές εκδοχές έχουν ακουστεί. Είτε ότι το πλήρωμα εγκατέλειψε το πλοίο, γιατί οι άνθρωποι φοβήθηκαν ότι θα εκραγεί όταν άδειασαν τα βαρέλια με το αλκοόλ, είτε γιατί νόμιζαν ότι το πλοίο βυθιζόταν. Ωστόσο, άλλες πιο ακραίες ιστορίες αναφέρουν την περίπτωση αποστατών, πειρατών, ή ακόμα και θαλάσσιων τεράτων!
Το εκπαιδευτικό πλοίο του Βασιλικού Ναυτικού, HMS Ευρυδίκη, χάθηκε το 1878 ενώ έπλεε κοντά στο Isle of Wight. Ήταν μία αρχικά ήρεμη μέρα, όταν ξαφνικά μια φοβερή καταιγίδα ξέσπασε χωρίς το πλήρωμα του πλοίου να προλάβει να αντιδράσει, βυθίζοντας το πλοίο και σκοτώνοντας και τους 364 επιβάτες του. Το πλοίο, αφού βγήκε ξανά στην επιφάνεια, συνέχισε να πλέει στα ανοιχτά πριν εξαφανιστεί στη μέση της καταιγίδας. Από τότε, λέγονται ιστορίες ότι το φάντασμα του HMS Ευρυδίκη στοιχειώνει την περιοχή που βυθίστηκε. Ναυτικοί και επισκέπτες αναφέρουν ότι έχουν γίνει αυτόπτες μάρτυρες ενός πλοίου φαντάσματος στο Isle of Wight. Στη δεκαετία του 1930 μάλιστα, ένα βρετανικό υποβρύχιο αναφέρει ότι εντόπισε το πλοίο φάντασμα, ενώ συντελεστές στα γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ του ΙTV το 1998 στην περιοχή, αναφέρουν ότι είδαν και αυτοί το μυστηριώδες πλοίο.
Το Κόμπενχαουν, το πλοίο μίας δανέζικης και ασιατικής εταιρείας, αναχώρησε από το Ρίο ντε λα Πλάτα (μια περιοχή ανάμεσα στην Ουρουγουάη και την Αργεντινή) για την Αυστραλία. στις 14 Δεκεμβρίου 1928. Ήταν αξιοσημείωτο το γεγονός ότι είχε πέντε κατάρτια. Ήταν ένα γερό σκάφος, εξοπλισμένο με ασύρματο, με βοηθητική μηχανή και άφθονες σωσίβιες λέμβους. Ένα εκπαιδευτικό πλοίο, που είχε πλήρωμα 60 ανδρών, πολλοί από τους οποίους ήταν δόκιμοι, μερικοί από πολύ επιφανείς οικογένειες της Δανίας. Το πλοίο ήταν σε επαφή, μέσω του ραδιοφώνου, με το νορβηγικό ατμόπλοιο William Blumer στις 21 Δεκεμβρίου, αλλά ξαφνικά η επαφή διακόπηκε και το πλοίο δεν ξαναέδωσε σημεία ζωής. Μετά την εξαφάνισή του Κόμπενχαουν, πολλές θεωρίες και ιστορίες ειπώθηκαν για την απώλειά του, αλλά το πιο πιθανό φαίνεται να είναι ότι χτύπησε κάποιο παγόβουνο στο σκοτάδι ή την ομίχλη. Ωστόσο, το 1930, υπήρξαν αναφορές για εμφάνιση ενός πλοίου φαντάσματος με πέντε κατάρτια. Το 2012, ένα ναυάγιο βρέθηκε στο νησί του Τριστάν ντα Κούνια και είναι πιθανόν να πρόκειται για το Κόμπενχαουν.
Το ναυάγιο του HMS Erebus.
Τα πλοία HMS Erebus και HMS Terror, αναχώρησαν από την Αγγλία και απέπλευσαν για την καναδική Αρκτική στις 19 Μαΐου 1845. Ο στόχος τους ήταν να ταξιδέψουν μέσα από τα επικίνδυνα νερά του Βορειοδυτικού Περάσματος, που χωρίζονται από τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό. Με επικεφαλής τον Σερ Τζον Φράνκλιν, τα πλοία επρόκειτο να συλλέξουν δείγματα για επιστημονικές μελέτες καθ'οδόν. Όμως από τους 134 άνδρες της αποστολής κανείς δεν επέστρεψε ποτέ. Μηνύματα που ανακαλύφθηκαν αργότερα από κάποια αποστολή διάσωσης, δείχνουν ότι τα πλοία παγιδεύτηκαν στον πάγο μακριά από το νησί Κίνγκ Γουίλιαμ στην καναδική Αρκτική. Ο Φράνκλιν πέθανε στις 11 Ιουνίου 1847, και τα πλοία εγκαταλείφθηκαν στις 22 Απριλίου 1848. Οι πρώτοι επιζώντες προσπάθησαν να διασχίσουν τον πάγο και να φτάσουν με ασφάλεια στην ηπειρωτική χώρα του Καναδά. Πρόσφατα, αρχαιολόγοι από τον Καναδά ανακάλυψαν το ναυάγιο του HMS Erebus , ενώ το κουφάρι του HMS Terror ακόμα αγνοείται.
Το El Caleuche είναι ένα πλοίο-φάντασμα που λέγεται ότι πλέει στα ύδατα ανοικτά των ακτών της Χιλής. Σύμφωνα με το θρύλο, εμφανίζεται πάντα τη νύχτα περικυκλωμένο από φως, και ξεπροβάλει μέσα από την ομίχλη. Το πλοίο φυλάει τα νερά και τιμωρεί εκείνους που προκαλούν τη δυστυχία στη θάλασσα ή στα πλάσματα που ζουν σε αυτή. Ο μύθος αναφέρει ότι το πλήρωμα του πλοίου αποτελείται από νεκρούς ναυαγούς και ναύτες. Στις ήρεμες βραδιές, λέγεται, ότι μπορεί κανείς να ακούσει τη μουσική και τα γέλια που προέρχονται από το πλοίο.
Σε κάθε περίπτωση άνθρωποι χάθηκαν, ολόκληρα πλοία εξαφανίστηκαν ή βυθίστηκαν και διάφορα σενάρια ειπώθηκαν... Το πιο ανατριχιαστικό της υπόθεσης είναι πως πολλοί άνθρωποι έχουν αναφέρει κατά καιρούς ότι είδαν μερικά από τα ναυάγια να ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια τους! Ευτυχώς στην Ελλάδα δεν ανησυχούμε για τέτοια!+el. gk.
η είδηση που στιγμάτισε τη βδομάδα που πέρασε, σχολιάζεται και προβληματίζει
η είδηση Ξεκινούν εκ νέου οι συνεδριάσεις του Brussels Group. Δύσκολη η συμφωνία στο Eurogroup του Απριλίου, επόμενος σταθμός το Eurogroup του Μαΐου. το σχόλιο Επέλεξα τυχαία αυτό το άρθρο απλά για να πάρετε μια ιδέα του τι θεωρώ ως επικαιρότητα της εβδομάδας. Κάθε μέρα κυριολεκτικά ακούμε και κάποιο άλλο σενάριο για το αν θα βγει ή όχι η Ελλάδα από το ευρώ. Διαβάζουμε νέες ημερομηνίες κατά τις οποίες τελειώνουν τα ταμεία της χώρας και φυσικά έχουμε μάθει απ' έξω τα eurogroups και τα άτομα στα οποία συμμετέχουν σ' αυτά. Είναι κουραστικό και μας φθείρει και θέλουμε να τελειώσει άμεσα. Είναι χρέος της κυβέρνησης να συμφωνήσει και να αφήσει τη χώρα να ασχοληθεί με την αναδόμηση της. +Yanni Spiridakis
σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Ο Αριστοτέλης έλεγε πως κανείς δεν θα έπρεπε να ζει χωρίς φίλους ακόμα κι αν είχε όλα τα υπόλοιπα αγαθά. Στην περίπτωση του Batman όμως τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά. Θα μπορούσε να έχει φίλους; Όπως εγώ κι εσύ; Ακόμα κι αν δεν είχε την πολυτέλεια να... βγαίνει για καφέ ή να μαζεύεται σε κάποιο σπίτι για να δει ποδόσφαιρο;
Το πρώτο πρόβλημα για τον ήρωα είναι το ζήτημα της εμπιστοσύνης. Δεν μιλάμε για κάποιον άνθρωπο που θα του εμπιστευτείς ότι απάτησες τη γυναίκα σου ή έκλεψες στα χαρτιά. Μιλάμε για τα μυστικά του Batman(!!!) και ανάμεσα σε αυτά το απόλυτο μυστικό της ταυτότητάς του. Ποιος μπορεί να περάσει τέτοιες εξετάσεις που να αξίζει να μάθει όλα αυτά; Και ακόμα κι αν τα καταφέρει, πόσο ανθεκτικός θα είναι σε περίπτωση που κάποιος τον ανακρίνει βασανίζοντας τον; Ο ίδιος ο Batman λέει πως η τακτική της μυστικής ταυτότητας δεν είναι για να προστατευτεί ο Bruce Wayne, αλλά τα πρόσωπα που αγαπά. Δεν είναι απόλυτα λογικό; Αν δεν ξέρεις, δεν έχεις την ευθύνη της γνώσης αυτής.
Όμως... δεν έχει ο Batman φίλους; Ο Alfred δεν είναι μόνο ο μπάτλερ του Bruce αλλά βασικός συντελεστής των επιχειρήσεων του Batman. Ο Gordon είναι ο απόλυτος συνεργάτης του και ο Fox ένας σημαντικός εξοπλιστικός πάροχος. Ακολουθούν οι υπόλοιποι ήρωες του θρύλου του Batman όπως οι Robin, Nightwing, Red Hood και αν το προχωρήσουμε λίγο πιο πέρα, οι πιο μακρινοί σύμμαχοί του Superman, Wonder Woman, Flash, Aquaman, κλπ.
Το κατά πόσο "φίλοι" μπορούν να θεωρηθούν όλοι αυτοί, το αφήνω καλύτερα σε εσάς. Προσωπικά πάντως θεωρώ πως ο Batman δεν μπορεί να έχει την πολυτέλεια της φιλίας. +Yanni Spiridakis
GOTHAM 1.19. beasts of prey :[ Στην επιστροφή της σειράς μετά το διάλειμμα, οι ερευνητές βρίσκονται στα χνάρια του "the Ogre" μετά από μία παγίδα του Loebb. O Oswald προετοιμάζει τον τρόπο που θα δολοφονήσει τον Maroni, ενώ η Fish το σκάει από το νησί του Dallmaker. Ουσιαστικά το επεισόδιο είναι εισαγωγή του επόμενου που αναμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την ερχόμενη Δευτέρα.
BATMAN v SUPERMAN: DAWN OF JUSTICE :[ Ω! ναι! Το πρώτο trailer της ταινίας έρχεται την ερχόμενη Δευτέρα μαζί με την προβολή της ταινίας "Mad Max". Για να το δει κανείς πρέπει να πάρει ειδικό κωδικό που θα βρει στην ανανεωμένη ιστοσελίδα της ταινίας. Για εμάς όμως εδώ στην Ελλάδα που θα το δούμε λίγο αργότερα, έχουμε το πρώτο επίσημο από την Warner που αναγκάστηκε να το βγάλει μόλις χθες ύστερα από πολλές διαρροές που είχε το αρχικό. Απολαύστε το.
Σε αυτό, βλέπουμε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα όπως πολλές διαμαρτυρίες από πολίτες που ποτέ δεν δέχτηκαν την ύπαρξη ενός εξωγήινου που αν βρει εχθρούς απ' το διάστημα μπορεί να καταστρέψει όλη την πόλη για να την... σώσει! Στο μεταξύ η Μετρόπολις έχει ανοικοδομηθεί και ο Superman μάλλον απολαμβάνει την αναγνώριση απ' την πλειοψηφία των πολιτών, όμως εκφράζονται φόβοι ότι κινδυνεύει να γίνει αυταρχικός, κάτι που μάλλον απασχολεί και τον ίδιο τον Bruce Wayne που ουσιαστικά προβληματίζεται για το αν πρέπει να ξαναφορέσει ύστερα από χρόνια, την στολή του Batman. Εξάλλου ο Superman φέρεται να διαθέτει δικό του στρατό ενώ κάποιοι στιγμή αντιμετωπίζει και έναν ρώσικο πύραυλο, ενώ έχουμε και τις πρώτες εικόνες από την επική μονομαχία των δύο, με την επίσης επική ερώτηση του Batman: "ματώνεις;" και μετά... "θα σε κάνω να ματώσεις"! :[ Ακριβώς επειδή ξεκινάει και η μουσική επένδυση της ταινίας, οι συντελεστές της είχαν προχθές την ευκαιρία να την δουν ολοκληρωμένη. Ορίστε και οι αποδείξεις! :[ Προ ημερών ο Henry Cavill (Superman) παραδέχτηκε πως σε κάποιο σημείο της ταινίας οι δύο ήρωες θα έχουν χειραψία. Άντε...! :[ Σε συνέντευξη της η Gal Gadot που ενσαρκώνει τον ρόλο της Wonder Woman, ανέφερε για το τρακ της στα δοκιμαστικά της για τον ρόλο, τον ευχάριστο χαρακτήρα του Ben Affleck που την έκανε να χαλαρώσει αλλά και την κριτική που δέχτηκε για το ότι ήταν αδύναμη και με μικρό στήθος! Τέλος ανέφερε πως η Wonder Woman θα είναι πάρα πολύ δυνατή και με γνώση πολλών πολεμικών τεχνών ενώ θα μπορεί να κάνει τόσο μεγάλα άλματα που ουσιαστικά θα πετάει. :[ Αν και πάνω-κάτω το είχαμε καταλάβει, αυτή είναι η εμφάνιση του νέου Lex Luthor που υποδύεται ο Jesse Eisenberg.
SUICIDE SQUAD :[ Γράφαμε τον περασμένο μήνα για το κούρεμα του Jared Leto που ετοιμάζεται να ξεκινήσει γυρίσματα ως Joker. Πριν λίγες εβδομάδες βρισκόταν στην Ρωσία σε μία περιοδεία με το συγκρότημά του (είναι και τραγουδιστής) και έκανε ένα tease στο κοινό με την φωνή του ως Joker, ενώ χθες το βράδυ μας έδωσε μια ιδέα από τα πράσινα μαλλιά του & το κόκκινο κραγιον. :[ Ο David Ayer κοινοποίησε μία φωτογραφία από τα σκηνικά της ταινίας και συγκεκριμένα από το Arkham Άσυλο. Όλα έτοιμα για τα γυρίσματα... :[ Ο Jared Leto δημοσίευσε φωτογραφία του εαυτού του με βαμμένα τα μαλλιά του αλά Joker. Όμως η φωτογραφία αυτή είναι πιστό αντίγραφο του Killing Joke για όσους θυμούνται το αριστούργημα Alan Moore! :[ Μόλις μάθαμε πως ο Akinnuoye-Agbaje (με πέρασμα και από το Thor) θα είναι ο Killer Croc, είδηση πολύ σημαντική καθώς ποτέ δεν περίμενα ότι θα δω τον χαρακτήρα αυτόν στην μεγάλη οθόνη. :[ Όπως ανακοινώθηκε επίσημα ο Scott Eastwood (γιος του μεγάλου ηθοποιού) θα είναι ο... σύντροφος της Wonder Woman! Το όνομα του θα είναι Steve Trevor και στα comics αποτελεί έναν πολύ ενδιαφέροντα χαρακτήρα.
BATMAN VS. ROBIN
Κυκλοφόρησε η ταινία κινουμένων σχεδίων για την οποία είχαν γίνει πολλές συζητήσεις. Λίγο πριν, η παραγωγή είχε βγάλει ένα ωραίο trailer με την εκπαίδευση του Robin. Σας παρουσιάζουμε τα μέλη της παραγωγής. Ενώ μπορείτε από σήμερα να παραγγείλετε την ταινία!
BATMAN AND ROBIN 66'
Για να τιμηθούν τα 50 χρόνια από την τηλεοπτική σειρά, η DC θα κυκλοφορήσει επετειακή ταινία κινουμένων σχεδίων και μαντέψτε: τις φωνές του... δυναμικού ντουέτου θα δανείσουν οι αυθεντικοί ηθοποιοί, Adam West και Burt Ward!!! Αυτό σίγουρα ανυπομονούμε να το δούμε.
ΑΛΛΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
BATMAN: ARKHAM KNIGHT
Νέα αναβολή στην κυκλοφορία του πολυαναμενόμενου παιχνιδιού από την εταιρεία για ανεξήγητους λόγους. Πλέον η ημερομηνία κυκλοφορίας του είναι η 23 Ιουνίου... Στο μεταξύ πάντως δημοσιεύτηκε επίσημα ένα 7λεπτο βίντεο από το παιχνίδι το οποίο είναι πραγματικά εντυπωσιακό!
Ο BEN AFFLECK ΣΤΟ ΚΟΝΓΚΡΕΣΟ
Είναι γνωστό πως ο "BatFleck" έχει ισχυρή φιλανθρωπική δράση στην οποία συγκαταλέγεται και η προσπάθεια χρηματοδότησης του Κονγκό για αντίστοιχους σκοπούς από την αμερικανική κυβέρνηση. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας εμφανίστηκε και ενώπιον του Κονγκρέσου. Μάλιστα στην ομιλία του αναφέρθηκε και προσωπικά στον κυβερνήτη Patrick Leahy ο οποίος όχι μόνο είναι φανατικός θαυμαστής του Batman αλλά και έχει παίξει σε τρεις ταινίες του Batman ως κομπάρσος!!! Δείτε την ομιλία του ηθοποιού.
ΑΛΗΘΙΝΗ ΣΤΟΛΗ BATMAN
Ένας ερασιτέχνης με... έφεση στο είδος έφτιαξε μία ελαφριά, ευλύγιστη στολή του Batman η οποία όμως έχει και κέβλαρ (υλικό που είναι φτιαγμένη η κανονική στολή του ήρωα) και υλικά που τον κάνουν άτρωτο σε μαχαιριές όχι όμως και αλεξίσφαιρο. Η στολή είναι πραγματικά πολύ εντυπωσιακή. Δείτε την εν δράση...
ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΑ
Κυκλοφόρησαν κάποια πολύ εντυπωσιακά σημειωματάρια και τετράδια σημειώσεων που τιμώνται από 19-24$ Σε αυτά θα θαυμάσουμε εικόνες από την δουλειά του Frank Miller. Μάλιστα η κυκλοφορία τους θα είναι περιορισμένη, αφού μόλις 5.000 κομμάτια κυκλοφόρησαν και είναι διαθέσιμα προς αγορά!
παρουσίαση νέων τεχνολογιών & η χρηστικότητα & συμβολή τους στην καθημερινότητα
Αφορμή για το άρθρο
αυτού του μήνα στάθηκε μια δημοσίευση σχετικά με έναν 29-χρονο ο οποίος κατάφερε
να πάθει ρήξη τένοντα από τις πολλές ώρες παιχνιδιού με το κινητό του τηλέφωνο.
Για την ακρίβεια, έπαιζε το γνωστό Candy Crash Sagaγια 6-8 εβδομάδες, με ελάχιστες
παύσεις ενδιάμεσα! Το περιστατικό αυτό δεν είναι μοναδικό, φυσικά. Οι
ατελείωτες ώρες παιχνιδιού έχουν προκαλέσει μέχρι και θανάτους στην Κίνα (!!),
αλλά αυτό είναι διαφορετική περίπτωση και χρειάζεται ξεχωριστή αναφορά. Σε κάθε
περίπτωση, η τεχνολογία έχει μπει (εισβάλλει ίσως;) στην ζωή μας σε τέτοιο
βαθμό που πλέον μπορεί να προκαλέσει εθισμό.
Ο τεχνολογικός
εθισμός δεν διαφέρει από τους υπόλοιπους εθισμούς. Έρευνες έχουν αποδείξει ότι
τα συμπτώματα είναι τα ίδια (διαρκής χρήση, απομάκρυνση από το κοινωνικό
περιβάλλον, αποξένωση, κλπ.) και οι συνέπειες εξίσου οι ίδιες (διαταραχή
σχέσεων, εργασιακά προβλήματα, ρήξη ζευγαριού και γάμων, κλπ.). Φυσικά, για να
καταπολεμήσουμε τον εθισμό, το πρώτο βήμα είναι να αποδεχτούμε ότι πάσχουμε από
εθισμό και το πρώτο βήμα για αυτό το κομμάτι είναι να μπορέσουμε να
αναγνωρίσουμε τα συμπτώματα. Εδώ έρχεται να βοηθήσει το London School of Economicsμε την έρευνά του η οποία έγινε το 2012 και η οποία
δημιούργησε ένα σετ ερωτήσεων στο οποίο οι καταφατικές απαντήσεις δείχνουν
έντονα σημάδια εξάρτησης στην τεχνολογία. Οι ερωτήσεις αυτές είναι:
«Ξέχασα να φάω ή
να κοιμηθώ γιατί ήμουν στο Διαδίκτυο;»
«Όταν η σύνδεσή
μου δεν δουλεύει είμαι ευέξαπτος και νευριασμένος;»
«Περνάω ώρα στο
Διαδίκτυο ακόμα και αν δεν ψάχνω/ασχολούμαι με κάτι συγκεκριμένο;»
«Δεν περνάω ώρα
με την οικογένειά μου, τους φίλους μου λόγω της ενασχόλησής μου με το
Διαδίκτυο;»
«Δεν διαβάζω για
το σχολείο/πανεπιστήμιο ή αποτυγχάνω σε εξετάσεις λόγω του χρόνου που περνάω
στο Διαδίκτυο;»
«Προσπάθησα να
ελαττώσω την ώρα που είμαι συνδεδεμένος χωρίς αποτέλεσμα;»
Τι προκαλεί όμως
τον εθισμό; Η απάντηση είναι γνωστή και καλείται «ντοπαμίνη». Είναι η ίδια
ουσία που εκκρίνει ο οργανισμός μας και μας δημιουργεί το αίσθημα της επιβράβευσης
και ικανοποίησης. Πρόκειται για γνωστή ουσία μιας και είναι η ίδια που
παράγεται σε όσους έχουν εθισμό στον τζόγο ή τα ναρκωτικά. Το ίδιο ακριβώς
φαινόμενο παρατηρείται και από την χρήση του Διαδικτύου. Η ειδοποίηση ότι
έχουμε ένα νέο μήνυμα στο Facebook, ένα νέο like, ένα νέο email, δημιουργεί ένα αίσθημα ευφορίας και μας
κάνει να νοιώθουμε σημαντικοί, δημοφιλείς, κλπ. – όλα αυτά συνδράμουν στην
έκκριση ντοπαμίνης στον εγκέφαλό μας. Το πρόβλημα είναι ότι όσο βρίσκουμε «εύκολους»
τρόπους να αυξήσουμε την ντοπαμίνη στον οργανισμό μας, τόσο πιο μεγάλες
ποσότητες πρέπει να δημιουργούμε κάθε φορά για να ικανοποιηθούμε. Και πλέον, με
τα κινητά τηλέφωνα, τις ταμπλέτες, τα έξυπνα ρολόγια και όλα τα τεχνολογικά «καλούδια»,
είναι πολύ εύκολο να αυξήσουμε τα επίπεδα της ντοπαμίνης στον οργανισμό μας άρα
η όλη ψευδαίσθηση της ικανοποίησης δυσκολεύει ολοένα και περισσότερο.
Και αν προσέξουμε
λίγο καλύτερα, θα δούμε ότι οι εταιρίες λογισμικού όχι μόνο το γνωρίζουν αυτό
αλλά το εκμεταλλεύονται κιόλας στο έπακρο! Μια απλή ματιά στην εξέλιξη του «κέντρου
ειδοποιήσεων» στα λογισμικά της Apple και της Google, αρκεί για να διαπιστώσουμε ότι πλέον λαμβάνουμε ειδοποιήσεις για το
παραμικρό – φίλοι μας που είναι σε κοντινή περιοχή με εμάς, μηνύματα,
προώθηση δημοσιεύσεων μας, emails, φωτογραφίες, η λίστα είναι ατελείωτη! Ακόμα και τα διάφορα παιχνίδια που
παίζουμε είναι φτιαγμένα γύρω από αυτή την λογική. Οι πίστες χρειάζονται χρόνο
για να ξεκλειδώσουν, οι αναβαθμίσεις χρειάζονται χρήματα και το δόλωμα είναι
κάποιες εκπτώσεις/προσφορές/δωρεάν παροχές που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον
μας.
Φυσικά, το
Διαδίκτυο δεν φταίει για αυτό το φαινόμενο. Το Διαδίκτυο και η τεχνολογία είναι
απλοί καταλύτες και το μόνο που κάνουν είναι να επισπεύσουν τις άσχημες
συνέπειες του εθισμού. Οι πραγματικοί λόγοι είναι οι ίδιοι – κατάθλιψη, έλλειψη
ενδιαφέροντος, αποξένωση, χαμηλή αυτο-εκτίμηση, κλπ.
Τι μπορούμε όμως
να κάνουμε για να μην φτάσουμε σε αυτή την κατάσταση; Πολλά...
Μπορούμε να
ελαττώσουμε τον αριθμό ειδοποιήσεων που λαμβάνουμε και να το περιορίσουμε στα
απολύτως απαραίτητα
Μπορούμε να απενεργοποιήσουμε
εντελώς τις ειδοποιήσεις
Μπορούμε να
αλλάξουμε τον τρόπο που οι διάφορες ιστοσελίδες και εφαρμογές μας ειδοποιούν
Μπορούμε να
ορίσουμε χρονικά διαστήματα στα οποία οι ειδοποιήσεις είναι ενεργές
Μπορούμε να
χρησιμοποιήσουμε εφαρμογές που μπλοκάρουν την πρόσβαση σε ιστοσελίδες με
κοινωνικό περιεχόμενο για συγκεκριμένες ώρες και ημέρες
Μπορούμε να
χρησιμοποιήσουμε λογισμικό που μπλοκάρει εντελώς την πρόσβαση στο Διαδίκτυο για
συγκεκριμένες ώρες και ημέρες
Μπορούμε να
κλείσουμε τον Η/Υ, το κινητό μας, την ταμπλέτα μας στις διακοπές μας, τα βράδια
ή τα σαββατοκύριακα
Μπορούμε επίσης
να ορίσουμε κάποιες ημέρες τον χρόνο όπου θα απομονώνουμε τον εαυτό μας από
οτιδήποτε ηλεκτρονικό για ένα 24-ωρο
Στην χειρότερη
περίπτωση, μπορούμε να απευθυνθούμε σε επαγγελματίες ψυχολόγους/ψυχιάτρους που
μπορούν να μας προσφέρουν πιο «ειδική» βοήθεια.
Η πρόκληση είναι
να εκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας να μπορούν να ζήσουν χωρίς να είναι
εξαρτημένοι από την τεχνολογία και το Διαδίκτυο. Το μέλλον μας θα είναι ακόμα
πιο «διασυνδεδεμένο» και οι εταιρίες θα βρίσκουν ολοένα και πιο πολλούς τρόπους
να μας αποσπάσουν την προσοχή και να μας εθίσουν. Όσο γρηγορότερα μάθουμε να
ελέγχουμε τις τεχνολογικές μας ορμές τόσο καλύτερα για εμάς! +Vassilis Anastasiadis
Ξέρετε, λέμε καμιά φορά για μία πόλη, χαρακτηρίζοντάς την καλή ή κακή, όμως ουσιαστικά κάνουμε λάθος γνωρίζοντας πως μια πόλη απαρτίζεται από διάφορες γειτονιές. Γειτονιές που επίσης πρέπει να χαρακτηριστούν για να καταλήξουμε σε κάποιο συμπέρασμα.
Εσύ μένεις σε μία καλή ή κακή γειτονιά;
Βασικά, πως θα απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα αν πρώτα δεν συμφωνήσουμε σε ορισμένα ποσοτικά κριτήρια. Παίρνοντας μια ιδέα από δω κι από κει κατέληξα στο ότι ναι μεν πρόκειται για κάτι υποκειμενικό, αλλά πάντα θα υπάρχουν κάποια κοινά αποδεκτά κριτήρια, όπως η εγκληματικότητα. Σκέφτομαι τα Εξάρχεια στην Αθήνα, αντιπαραθέτοντάς τα με γειτονιές των βορείων προαστίων. Ένα βασικό κριτήριο στις μέρες μας είναι οι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων που εν πολλοίς καθορίζουν μία γειτονιά. Θυμάμαι όταν εγώ έψαχνα για να αγοράσω σπίτι, πως δεν μπορούσα να πλησιάσω (οικονομικά) την ιδανική μου γειτονιά. Μεταξύ μας, την γειτονιά την κάνει και η δραστηριότητα σε αυτή. Αν υπάρχει πάρκο κοντά, αν υπάρχει κάποιο κατάστημα και το κατά πόσο γνωστό ή ποιοτικό είναι το κατάστημα αυτό.
Τα κριτήρια είναι πράγματι πολλά και εγώ θα έλεγα και υποκειμενικά. Άλλοι θέλουν γειτονιά κοντά στο κέντρο κι άλλοι στα προάστια. Άλλοι θέλουν οπωσδήποτε να βρίσκονται κοντά σε στάση λεωφορείου κι άλλοι απλά να υπάρχουν πυλωτές για τα αυτοκίνητα. Κάποιοι προτιμούν τις πολυκατοικίες ενώ πολλοί επιθυμούν μονοκατοικίες. Αυτή η λίστα θα μπορούσε να είναι ατελείωτη.
Όμως στο τέλος, υπάρχει η φήμη. Η φήμη είναι τεράστιο ζήτημα στον χαρακτηρισμό μιας γειτονιάς. Βλέπεις, ακόμα κι αν υπάρχει αστυνομικός σε κάθε γωνιά των Εξαρχείων, αυτά συνεχίσουν να έχουν την φήμη που τους ακολουθεί, τουλάχιστον για τα επόμενα μερικά χρόνια. Η φήμη αποκτάται με τα χρόνια. Γιατί, σπίτι δεν αλλάζεις όπως στέκι καφετέριας ή αγαπημένο μαγαζί ρούχων. Το σπίτι μπορεί να είναι για πάντα (σε περίπτωση ιδιοκατοίκησης). Κι έτσι αν λέγεσαι γιατρός, δικηγόρος ή καταξιωμένος ηθοποιός κι αν ακόμα είσαι ένας μεροκαματιάρης που το απόγευμα συνοδεύεις τα παιδιά σου στην παιδική χαρά και την Κυριακή στην Εκκλησία, τότε αποτελείς συστατικό μίας καλής γειτονιάς.
Δεν ξέρω για σας, όμως αν και δεν είμαι ο τυπικός γείτονας, που πιάνει παρέες με τους γύρω του και βοηθάει στο βάψιμο του φράχτη του άλλου, με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η φήμη της γειτονιάς μου και το λέω χωρίς ίχνος υποκρισίας. Με ενδιαφέρει ότι οι άνθρωποι μου δεν θα κινδυνέψουν βγαίνοντας έξω από την πόρτα το βράδυ, με ενδιαφέρει ότι ο απέναντι είναι άνθρωπος με τον οποίο μοιραζόμαστε τις ίδιες ακριβώς ανησυχίες. Εσάς; +Yanni Spiridakis
σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
Δεν έχω σκοπό σήμερα να γράψω ένα ακόμα κείμενο για τα τροχαία ατυχήματα. Υπάρχουν εκεί έξω εξαιρετικά κείμενα με στατιστικές, με μελέτες που θα βρείτε πολύ ενδιαφέροντα. Επίσης δεν έχω σκοπό να θίξω τους δρόμους μας. Είναι γνωστό πως είναι κάκιστοι, επικίνδυνοι και σε πολλές περιπτώσεις ακατάλληλοι και αναφέρομαι ακόμα και στις εθνικές οδικές αρτηρίες.
Σκοπός μου σήμερα είναι να μιλήσω για εμάς, τους οδηγούς. Αυτούς που την τελευταία δεκαπενταετία έχουν το προνόμιο να οδηγούν αυτοκίνητα καινούριας τεχνολογίας, με αερόσακους, με μηχανισμούς στο φρενάρισμα και ένα σωρό διευκολύνσεις για τον οδηγό. Τον οδηγό που μπορεί να οδηγεί σε δρόμους πολύ κάτω του μέσου όρου της ποιότητας των δρόμων στη Δύση, αλλά παράλληλα σε δρόμους πολύ καλύτερους από πριν είκοσι και τριάντα χρόνια. Κι όμως παρά τα παραπάνω, τα αυτοκινητιστικά αυξήθηκαν, δεν μειώθηκαν. Γιατί;
Όχι, λοιπόν εξαιτίας των οχημάτων ή των δρόμων (περισσότερο απ’ ότι παλιά), οπότε ποια συνιστώσα μένει; Εσύ! Εγώ, εμείς, όλοι αυτοί που έπιασαν το τιμόνι έχοντας μόλις παρακολουθήσει στον Alpha τον κυριακάτικο αγώνα της Formula-1.
Δε σας κρύβω πως αφορμή για αυτό το κείμενο είναι ο θάνατος ενός παιδιού που ήξερα προσωπικά από όταν βρισκόταν στις ακαδημίες του Εργοτέλη, τον Δημήτρη Σκουλούδη. Στα είκοσι εφτά του, βρήκε τραγικό θάνατο μέσα στο smart του που νόμιζε πως είχε τις δυνατότητες ferrari. Το παιδί αυτό, όπως και όλα τα παιδιά που διαβάζω κάθε μέρα (κυριολεκτικά κάθε μέρα) στις τοπικές ειδήσεις (και φαντάζομαι τι γίνεται αντίστοιχα πάνω στην Ελλάδα), δεν έμαθε ποτέ του να οδηγεί. Έμαθε απλά να πατάει το γκάζι και το φρένο κρατώντας το τιμόνι.
Φταίει ο οδηγός, ο εκάστοτε οδηγός; Ναι, βέβαια και φταίει. Φταίνε όμως και οι γονείς του που ποτέ δεν ήλεγξαν πως δαμάζει τους δρόμους ο κανακάρης τους, φταίει η γυναίκα του που ποτέ δεν φρέναρε τον ενθουσιασμό του, φταίει ο επικίνδυνος και ανόητος δάσκαλος της σχολής οδηγών που απλά έσπρωξε το παιδί να περάσει τα σήματα και να κάνει οπισθογωνία. Φταίει και η τροχαία. Η επιμελώς απούσα Τροχαία που δεν μπορεί φυσικά να είναι παντού, αλλά εγώ απ’ ότι βλέπω, δεν είναι σχεδόν πουθενά... και οι νόμοι; Ποιοι νόμοι; Δεν τηρούνται οι νόμοι. Δεν γίνονται έλεγχοι για ζώνες ασφαλείας, για παιδικά καθίσματα κλπ.
Ένα δυστύχημα, ένας νεκρός και κοιτάξτε πόσοι υπαίτιοι. Και θα μου επιτρέψετε να κάνω και μία πρόσθετη επισήμανση γιατί ο καθένας είναι υπόλογος της ζωής του και αν στην τελική θέλει να την ρισκάρει στο δρόμο, έχει το δικαίωμα να το κάνει, όμως όταν από δική του ανοησία θρηνούμε θύματα από τρίτους που δεν έφταιξαν σε τίποτε (βλέπε συνοδηγούς, πρόσκρουση σε άλλο αυτοκίνητο) τότε μιλάμε για εγκληματίες που κινούνται ελεύθεροι με όπλο ένα τιμόνι. +Yanni Spiridakis
σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
Μέσα στο γλυκό
σούρουπο, ένα απαλό αεράκι φύσηξε και χάιδεψε το δέρμα του κάνοντάς τον να κλείσει
τα μάτια του και να ονειρευτεί με καμβά το απαλό βιολετί τ’ ουρανού που
παραδινόταν σιγά σιγά στο σκούρο μπλε και το μαύρο. Η νύχτα ξαπλώνεται όπως ο
ωκεανός που οι διάφορες αποχρώσεις του γαλάζιου προδίνουν και το αντίστοιχο
βάθος του. Μα το όνειρο ήταν ακόμα στα ρηχά και πάνω στο απολαυστικό σούρουπο
οι μορφές ήταν ακόμα πιο γλυκές, πιο ήρεμες και μια αλλιώτικη ευτυχία ήταν
ζωγραφισμένη στις εκφράσεις τους. Ήταν οι θύμησες του χθεσινού γλεντιού που
παιζόταν τώρα σα βουβή ταινία και οι εικόνες είχαν να πουν περισσότερα από τους
ήχους που είχαν χαθεί.
Τα χρόνια περάσαν
πολύ γρήγορα και η ζωή του άλλαξε τόσο πολύ, και τόσες πολλές φορές που του
ήταν αδύνατο να συνειδητοποιήσει πως ήταν πια ένας κοινά αποδεκτός μεσήλικας. Δεν
τον στεναχωρούσε η ηλικία του αλλά τον ενοχλούσε που πολλές φορές δεν
αναγνώριζε τον εαυτό του στις φωτογραφίες. Δεν ήταν έτσι που τον ζούσε στη
φαντασία του. Αλήθεια γιατί τα μαλλιά ήταν πιο πυκνά στον καθρέπτη και τα γένια
είχαν λιγότερες άσπρες τρίχες, ή τα δάχτυλα των χεριών του ήταν λιγότερο
παχουλά και οι κοιλιά του δεν κρεμόταν και τόσο πολύ πάνω από τα παντελόνια.
Το χθεσινό γλέντι
τον είχε κάνει να αισθάνεται μια απέραντη ευτυχία, έναν ενθουσιασμό για ζωή,
μια νέα ακόμα μεγαλύτερη εκτίμηση για φίλους και συγγενείς και πάνω απ’ όλα τη
χαρά και την κρυφή ευτυχία ενός γονιού που αναγνωρίζει πως έχει μεγαλώσει καλά
παιδιά. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από αυτή που ένιωθε τώρα μέσα του και
ήρεμος και χαλαρός κοιτούσε και πάλι το σούρουπο που έσβηνε. Τα χρόνια περνάνε
ακόμα πιο γρήγορα όταν φτάσεις μια κάποια απροσδιόριστη ηλικία και η ζωή
βαραίνει σαν το σακούλι στον ώμο σου με εμπειρίες, χαρές και στεναχώριες, θαύματα
κι απογοητεύσεις και ναι ακόμα και καταστροφές που αφήνουν σημάδια που δεν
σβήνουν ποτέ. Όταν όμως βρεθείς μέσα στο γλυκό σούρουπο και η βουβή ταινία
παίζει μέσα στη σκέψη σου, άραγε ποιες αναμνήσεις θα βγαίνουν έξω από το
σακούλι;
Κράτα τις καλές, τις
τρυφερές, τις ζεστές, χώσε τα δάχτυλα στη χλιαρή άμμο και νιώσε το δροσερό νερό
να σου χαϊδεύει τα πόδια ρυθμικά. Αυτό είναι τελικά ευτυχία! Να θυμάσαι μόνο τα
όμορφα που κουβαλάς μες στο σακούλι και να λησμονάς όλα αυτά που σε πληγώνουν,
αυτά που σε θλίβουν, κι αυτά που φέρνουν δυστυχία. Δεν χρειάζεται να μισείς
ποτέ κανένα γιατί το μίσος είναι ένα είδος μιζέριας, ένα παραπάνω φορτίο που η
πλάτη σου δεν μπορεί να ανεχτεί. Ακόμα κι οι άνθρωποι που σε πλήγωσαν εσκεμμένα
δεν πρέπει να γίνονται η αιτία του διαιωνισμού της δυστυχίας σου. Ας τους στον
πάτο του σακουλιού, αυτοί δεν είναι τα σημαντικά πρόσωπα της ζωής σου. Δες τα
γελαστά κι αγαπημένα πρόσωπα αυτά που κάνουν τη καρδιά σου να πετάει μέσα στα
σύννεφα, αυτά που δεν χρειάζονται λέξεις για να σου δείξουν πόσο πολύ
σημαντικός είσαι και πόση μεγάλη αγάπη έχουν για ‘σένα.
Αυτές οι αναμνήσεις
τώρα φτερουγίζανε σα τα πουλιά που φεύγανε να προλάβουν να μπουν στις φωλιές τους
πριν το σκοτάδι απλωθεί πάνω στη γη. Η ευδαιμονία του γλυκού σούρουπου πήγαζε
από την καρδιά κι από όλες τις αισθήσεις του. Η νύχτα τράβηξε το βαρύ πέπλο της
και τ’ άστρα έλαμψαν ατέλειωτα πάνω στο σκοτεινό ουρανό. Αυτός όμως δεν το είδε,
συνέχιζε να χαμογελάει στις ευχάριστες αναμνήσεις που κάναν τη ζωή του τόσο μα
τόσο όμορφη, κι ένιωθε τη ζεστασιά και την αγάπη όλων αυτών που πλούτιζαν τη
ζωή του κι έθρεφαν την ευτυχία του. +Niko Spiridakis
κάθε πρόσωπο ή γεγονός του παρελθόντος, κρύβει ένα μήνυμα προβληματισμού για το μέλλον
Μαλβίνα Κάραλη
3 Φεβρουαρίου 1952 - 7 Ιουνίου 2002
Malvina Rixten
Θα μπορούσα να γράψω πολλά για τη Μαλβίνα. Για τις αντιφάσεις του χαρακτήρα της, για την οξυδέρκειά της... Ομολογώ από εδώ, ότι είναι ένας από τους λόγους που ήθελα να ασχοληθώ με τη δημοσιογραφία. Όταν πέθανε ήμουν μικρή. Θυμάμαι που είχε γίνει σάλος με το λυπηρό αυτό γεγονός.
Τι θαυμάζω στη Μαλβίνα; Ότι δεν ήταν πραγματική φεμινίστρια, όπως ήθελε να φαίνεται προς τα έξω, μιλώντας τη γλώσσα της πιάτσας και φορώντας στις τηλεοπτικές της εκπομπές ανδρικά κοστούμια... Η Μαλβίνα ήταν πραγματικό θηλυκό και ήξερε την αξία της. Δεν πιστεύω ότι την διακατείχε υπεροψία, απλά ήταν μπροστά από την εποχή της. Και τι εννοώ με αυτό; Ο κάθε σχολιασμός στόχευε στην μελλοντική πορεία των πραγμάτων. Δε θα αρκούσε ούτε σε εκείνη, ούτε στους αναγνώστες της, ούτε στα «αφεντικά» της να είναι μια απλή ρεπόρτερ. Μια φράση που θα της ταίριαζε γάντι είναι το: «Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει». Πέρα από ετοιμόλογη και εξαιρετικά εύστροφη, έλεγε στους αναγνώστες και τους τηλεθεατές της όλα αυτά που εκείνοι δεν μπορούσαν από μόνοι τους να εκφράσουν με λόγια.
Σε μια περίοδο όπως η τωρινή που οι γυναίκες εξακολουθούν να είναι κατώτερα όντα από τους άνδρες - σε άλλες χώρες περισσότερο και σε άλλες λιγότερο - η Μαλβίνα, εάν ζούσε, θα εναντιωνόταν στον ανδρικό πληθυσμό. Μα βαρύ τόνο στη φωνή, με ανασηκωμένο το ένα της φρύδι και με κενό βλέμμα θα γύριζε να πει στους επικριτές της: «Τι παραπάνω έχετε από εμένα;»
Αν ανοιγόταν προς τα έξω; Όχι, αλλά μπορεί να έδινε την εντύπωση σε έναν τελείως άγνωστο άνθρωπο που του έλεγε κάτι, ότι του είπε πολλά. Οι φίλοι της ήταν ένα σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή της. Χαρακτηριστικά έλεγε: «Μπορώ να ψευδορκήσω και να ψευδομαρτυρήσω για ένα φίλο μου» Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο δεύτερός της σύζυγος. Η Μαλβίνα έκρυβε ένα μυστικό το οποίο το είχε εμπιστευτεί σε κάποιον φίλο γιατί είχε την ανάγκη να μιλήσει σε κάποιον. Είχε το ένστικτο ότι ο σύζυγόε της δεν ήταν ο καταλληλότερος να ακούσει αυτό που είχε μέσα της. Όταν το εμπιστεύτηκε αργότερα στο σύζυγό της, τότε βγήκε αληθινή. Το μυστικό δεν έμεινε πια μυστικό, καθώς διέρρευσε αυτό που του είχε πει...
Εγκυκλοπαιδικά σας λέω ότι γεννήθηκε στο Ισραήλ και μεγάλωσε στην Αθήνα. Ήταν συλλέκτρια πανεπιστημιακών ενάρξεων (Κυβερνητική, Μαθηματικά, Ιστορία Τέχνης). Αρθρογραφούσε στο περιοδικό «Γυναίκα», «Επίκαιρα», «Κλικ», στην εφημερίδα «Απογευματινή», «Βραδυνή», στον «Επενδυτή», στο «Symbol». Κέρδισε κρατικό βραβείο σεναρίου για τις «Κρυστάλλινες νύχτες» της Τώνιας Μαρκετάκη που την αγαπούσε και τη σεβόταν.
Όσο περίεργο κι αν ακούγεται ένα κομμάτι μου την καταλαβαίνει και την αγάπησα όταν με συγκίνησε αυτό που έβλεπα και όταν διάβασα αυτό που είναι σαν μάθημα ζωής: «Γλίτωσα πλέον και δεν είμαι σαν εσάς. Και χόρτασα. Και λεφτά. Και οικογένεια και αγάπη. Κυρίως αγάπη. Στο μέτωπο αγγίγματα-φιλιά. Και πλάι στα χείλη. Εγώ, που μέχρι πέρσι, αν με άγγιζες εξ αποστάσεως, φώναζα “πίσω μου σε έχω σατανά. Εγώ χόρτασα. Ένα χειμώνα αγάπη. Μια άνοιξη ελπίδα. Ένα καλοκαίρι προοπτική. Ολόκληρο προοπτικές. Εγώ, η ξεγραμμένη. Χρειάστηκε να ξεγραφτώ για να συμμορφωθώ και να αγαπήσω και να αγγίξω και να ανταποδώσω και τα πάντα. Εγώ. Όχι πια ορφανή. Γεμάτη. Επαρκής. Μισοσίγουρη. Και “ωραία”. Όπως με ήθελα. Με μακριά μαλλιά. Να ερεθίζουν ώμους και πλάτη», έγραφε λίγο καιρό πριν το «the end». +Nastazia A
μία μητέρα περι-γράφει πως είναι να μεγαλώνεις την αυριανή γενιά, σήμερα
Σήμερα μαύρος ουρανός σήμερα μαύρη μέρα, σήμερα όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται σήμερα βάλανε βουλή οι άνομοι Εβραίοι οι άνομοι και τα σκυλιά και οι τρεις καταραμένοι για να σταυρώσουν τον Χριστό τον μέγα βασιλέα. Σήμερα μια μέρα θλίψης σε κάθε χριστιανική οικογένεια. Τα παιδιά παίρνουν τα καλαθάκια τους με λίγα λουλουδάκια μέσα και χτυπούν πόρτα πόρτα για να πουν, να ψάλλουν τα πάθη του Χριστού ένα δημοτικό ποίημα που ψάλλεται σε πολλά μέρη της Ελλάδος και θυμάμαι ότι σαν παιδί και εγώ τα έψαλα. Σήμερα οι καμπάνες της εκκλησίας χτυπούν πένθιμα όλη μέρα, σήμερα σταματούν τα τραγούδια και οι χοροί, οι νοικοκυρές κάνουν παύση από τις πασχαλινές τους δουλειές και αφιερώνουν την μέρα τους σε Εκείνον.
Αναρωτιόμουν πόσο εύκολο-δύσκολο είναι να εξηγήσεις σε ένα παιδί τι σημαίνει Μεγάλη Εβδομάδα και αν χρειάζεται να ξέρει. Θεωρώ ότι όπως όλες οι βάσεις μπαίνουν από μικρή ηλικία κάτι αντίστοιχο πρέπει να συμβεί και με τις Χριστιανικές αρχές. Όλη αυτή η βδομάδα που διανύουμε είναι πένθιμη, πολλοί επιλέγουν να ντύνονται με μαύρα ρούχα, στην εκκλησία οι εικόνες του Νυμφίου, της σταύρωσης, ο ίδιος ο Σταυρός που βρίσκεται πάνω του ο σταυρωμένος Χριστός δημιουργούν ένα βαρύ κλίμα που ένα παιδί μπορεί να μην το καταλαβαίνει απόλυτα αλλά σίγουρα το αισθάνεται. Παρόλα αυτά μπορούμε να παίρνουμε μαζί μας τα παιδιά μας και να τους εξηγούμε όσο πιο απλά γίνεται το Ευαγγέλιο της ημέρας.
Για να είμαι ειλικρινής επιλέγω να καθόμαστε με τα παιδιά στον γυναικωνίτη διότι εκεί μπορεί να κινείται πιο εύκολα η μεγάλη μου κόρη. Εκεί πάνω κάνει παρέα και με άλλα παιδάκια και είναι ένας τρόπος για να μην βαριέται και να μην κουράζεται. Ενώ τις Κυριακές που πηγαίνουμε στην εκκλησία δεν σηκώνεται από την θέση της ή από την αγκαλιά μας αυτές τις μέρες της επιτρέπουμε να κάνει βολτούλα πάνω στον γυναικωνίτη, να συνομιλεί χαμηλόφωνα με άλλα παιδάκια διότι η πολύωρη παραμονή μας στην Εκκλησία την κουράζει. Με βοηθούν οι πολλές εικόνες που υπάρχουν μέσα στον Ναό και αρπάζω την ευκαιρία να της εξηγώ ποιον Άγιο ή Αγία απεικονίζει η κάθε εικόνα αλλά και λίγα λόγια για τον βίο του. Κάθε μέρα πρέπει να εξηγούμε στο παιδί τι θα δει στην Εκκλησία. Είναι σημαντική η προετοιμασία διότι με αυτόν τον τρόπο αποφεύγουμε τις φοβίες. Παρόλα αυτά η περιφορά του Επιταφίου οι μαυροφόρες που ψάλλουν τα εγκώμια, ο Σταυρωμένος Χριστός, τα παιδιά τα φοβίζουν. Μπορούμε απλά εθιμοτυπικά να προσεγγίσουμε το παιδί παίρνοντας το κάτω από τον Επιτάφιο κάτι που σίγουρα θα του αρέσει και θα του κεντρίσει το ενδιαφέρον.
Μετά από τη βροχή έρχεται και ο ήλιος. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και κάθε Μεγάλο Σάββατο βράδυ. Η ζωή νικά τον θάνατο, μια βραδιά χαράς που για κάθε παιδί αυτή η βραδιά συνδέεται με το άναμμα της λαμπάδας, το άνοιγμα του Πασχαλινού αυγού, το τσούγκρισμα του κόκκινου αυγού που συνδέεται με το Χριστός Ανέστη-Αληθώς Ανέστη. Το αρνητικό είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν μια ώρα που τα παιδιά μας συνηθίζουμε να τα έχουμε κοιμίσει. Όμως δεν πειράζει, μια θυσία και από μας για Εκείνον που σταυρώθηκε. Για να μην φοβηθούν τα παιδιά από τα δυναμιτάκια που πετάνε μπορείτε είτε να τα έχετε προετοιμάσει είτε να πάτε στην Εκκλησία μετά την Ανάσταση, όταν δηλαδή ο πολύς κόσμος θα έχει ήδη φύγει, να καθίσετε στην Θ.Λειτουργία, να κοινωνήσετε και κατόπιν να γυρίσετε σπίτι σας. Είναι μια απόλυτα δοκιμασμένη συνταγή. Καλή και Ευλογημένη Ανάσταση. +Ioanna Mpourdouvali
Δεν ξέρω αν το σημερινό κείμενο αναφέρεται σε όσους πιστεύουν ή όχι στα Θεία. Σε όσους είναι ακόλουθοι της Εκκλησίας ή την περιφρονούν. Σε όσους θεωρούν τους εαυτούς τους θρησκευόμενους ή όχι. Κάπου εκεί ανάμεσα θεωρώ πως βρίσκομαι κι εγώ.
Όμως πέρα από αυτά, πέρα του αν ότι κάνουμε, το κάνουμε για να είμαστε καλοί, ενάρετοι ή αρεστοί στα μάτια Του Θεού, πόσο αντικειμενικά καλοί είμαστε τελικά; Το έχετε σκεφτεί; Βασικά... σας ενδιαφέρει και καθόλου; Δεν μπορεί, θα υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που δεν ενδιαφέρονται για το αν είναι καλοί.
Για εμάς τους υπόλοιπους τι ισχύει; Θεωρώ πως ο καθένας έχει την δική του υποκειμενική θεωρία για το τι πρέπει να κάνεις, τι να μην κάνεις και τι να υπομένεις προκειμένου να θεωρείσαι ότι είσαι καλός. Ξέρεις, αυτός που με την παρουσία του δεν επιβαρύνει την κοινωνία, αλλά την βοηθάει έστω και λίγο. Λοιπόν; Πως εξασκείσαι στην... καλοσύνη; Ξέρετε, είναι η κατάλληλη εποχή να κάνουμε αυτή τη συζήτηση μιας και υποτίθεται πως βρισκόμαστε σε εποχή νηστείας. Αρκεί λοιπόν η καταπίεση του εγωισμού; Των υλικών μας προσδοκιών; Η ανάπτυξη του εθελοντισμού, της προσφοράς και της κοινωφέλειας; Κάποια από αυτά, όλα μαζί ή και κάποια σε συνδυασμό;
Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος σε αυτά. Όπως έγραψα και στην αρχή είναι υποκειμενικό. Έτσι, επιφανειακά θα έλεγα πως το βασικότερο είναι να ενδιαφερθούμε για αυτήν την διαδικασία ανάπτυξης του καλού μέσα μας. Γιατί μην γελιέστε, το κακό πάντοτε υπάρχει στον καθένα από εμάς, αλλά ανάμεσα στο αγγελάκι πίσω από το δεξί αυτί και το διαβολάκι πίσω απ' το αριστερό, είναι εμείς ποιο επιλέγουμε να ακούσουμε κάθε φορά.
Έρχεται η Ανάσταση, όμως πριν από αυτή μην ξεχνάτε πως προηγείται πάντοτε η Μεγάλη Παρασκευή, ολόκληρη η Εβδομάδα των Παθών (που διανύουμε). Εσείς πως την περνάτε; +Yanni Spiridakis
σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
Μεγάλη Τετάρτη σήμερα και θα θυμηθώ τα λόγια ενός ιερέα που έλεγε πρόσφατα πως αυτές τις μέρες πέραν της ιερότητας που αντηχούν, επιβάλλεται και από την "μόδα" μία υποκριτική κατάθλιψη με ταινίες, βιτρίνες και δραστηριότητες του "φαίνεσθαι". Πολύ λυπάμαι αλλά έχει δίκιο.
Όμως πέρα από αυτό, αυτές τις μέρες όλοι ψάχνουμε μία προσωπική ανάσταση. Μία ανάσταση που το πιο πιθανό είναι πως δεν πρόκειται να έρθει αυτήν την Κυριακή...
Δείτε την κυβέρνηση που χαροπαλεύει ανάμεσα στο εσωτερικό του ίδιου της του κόμματος, την κριτική εντός τειχών αλλά και στα εμπόδια των θεσμών, των εταίρων και δεν συμμαζεύεται. Μία κυβέρνηση που έχει τον ρομαντισμό να εφαρμόσει το πρόγραμμά της και απ' την άλλη πασχίζει να κρατήσει την χώρα στο ευρώ. Για την κυβέρνηση αυτή, κάθε μέρα φαντάζει ως Μεγάλη Παρασκευή.
Δείτε τους συγγενείς των θυμάτων τόσων και τόσων ατυχημάτων από αεροπλάνα, τρένα κλπ. Άνθρωποι που έχασαν τους δικούς τους και ποτέ δεν κατάλαβαν γιατί. Παιδιά που έμειναν ορφανά ή γονείς που έμειναν χωρίς παιδιά. Άνθρωποι που πότε θα φτάσουν στην Ανάσταση;
Δείτε τους ανθρώπους που μένουν πίσω μετά από τρομοκρατικές ενέργειες. Δεκάδες αθώοι στην Δύση από την δράση των τζιχαντιστών και χιλιάδες πολίτες εκεί στην Ανατολή που βιώνουν έναν πόλεμο από τυφλό μίσος. Προβλέπεται Ανάσταση γι' αυτούς;
Ακόμα και μεμονωμένες ιστορίες που γονείς έμειναν πίσω να αναρωτιούνται πως το παιδί τους έφτασε στο σημείο να αυτοκτονήσει μετά από τις επιθέσεις που δέχτηκε από συμφοιτητές του. Τώρα, εκείνοι, αλλά και ένα σωρό εμπλεκόμενοι, θα περιμένουν μία μελλοντική ανάσταση. Πότε;
Και μια γυναίκα, μια μάνα που βουτηγμένη στην χλιδή και την διαφθορά, έχασε την λογική της. Τώρα, χωρίς τίποτα από αυτά βρίσκεται στον δικό της κόσμο που ίσως να είναι και επικίνδυνος. Ο άντρας της στην φυλακή, εκείνη στο τρελοκομείο και ένα παιδί να μεγαλώνει με... φωτογραφίες. Ανάσταση; Ποτέ!
Και τι μένει; Όλοι εμείς! Οι άνεργοι, οι βιοπαλαιστές, οι νέοι που βλέπουν ως ανάσταση την εύρεση εργασίας, οι γέροι που βλέπουν ως ανάσταση την παύση της απαξίωσης της σύνταξής τους, οι οικογενειάρχες ή εκείνοι που θέλουν να ξεκινήσουν την δική τους οικογένεια. Οι ιδεαλιστές, οι ρεαλιστές και όσοι έχουν όρεξη για την ζωή, αλλά και εκείνοι που την έχουν χάσει. Όλοι αυτοί, όλοι εμείς, πότε θα δούμε την δική μας Ανάσταση; +Yanni Spiridakis
σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;
ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ
