Καληνωρίσματα. Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν σαφέστατα αφιερωμένο στον Ολυμπιακό και μάλιστα με διαφορά.
Το ορεκτικό ήταν την Παρασκευή όπου η ομάδα του Πειραιά επικράτησε στον ημιτελικό του final four του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Euroleague στο Λονδίνο του φαβορί της διοργάνωσης, ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Όσοι ασχολείστε λίγο παραπάνω με τον αθλητισμό θα ξέρετε πως η επικράτηση αυτή ήταν ιδιαίτερη εξαιτίας της εξαιρετικής εμφάνισης της ελληνικής ομάδας που κατατρόπωσε τους παντοδύναμους και πολύ πιο καλοπληρωμένους ρώσους στο παρκέ. Η νίκη αυτή μας άνοιξε την όρεξη. Σαν φίλαθλοι, σαν έλληνες, σαν υπέρμαχοι του ωραίου.
Την επόμενη ακριβώς μέρα, το Σάββατο ο Ολυμπιακός –στο ποδόσφαιρο τώρα- αγωνίστηκε στον τελικό Κυπέλλου Ελλάδος στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης, την καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα κατά
τη γνώμη μου, μετά τον πρωταθλητή. Σχεδόν δεκαπέντε χιλιάδες Αρκάδες έκαναν το ταξίδι στην Αθήνα, λίγοι όμως περίμεναν πως θα δουν την ομάδα τους μπροστά στον αγώνα με 1-0 και μάλιστα παίζοντας καλύτερα από τον παντοδύναμο αντίπαλο τους. Μπορεί ο Ολυμπιακός να ισοφάρισε, όμως η τραγική εξέλιξη για τον Αστέρα Τρίπολης ήταν λίγο αργότερα όταν σε ξεκάθαρη παραβίαση του αμυντικού του Ολυμπιακού, δεν καταλογίστηκε πασιφανέστατο πέναλτι και αποβολή του παίκτη. Το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση όπου ο Ολυμπιακός κέρδισε μεν τον αγώνα και το κύπελλο, χάνοντας όμως τον σεβασμό των φιλάθλων αλλά πολύ περισσότερο, των οπαδών του, οι οποίοι φώναξαν υπέρ της ομάδας της καλαθοσφαίρισης και αποχώρησαν πριν καν την απονομή του κυπέλλου!
Δεν είμαι φίλαθλος του Αστέρα Τρίπολης, όμως άξιζε να πάρει το Κύπελλο το Σάββατο αφενός γιατί αγωνίστηκε καλύτερα και αφετέρου διότι αδικήθηκε στον αγώνα από τους διαιτητές σε μία ξεκάθαρη φάση. Ο Ολυμπιακός είναι η μεγαλύτερη ομάδα στην Ελλάδα, ερχόταν ήδη από δύο νταμπλ και το να έχανε μία χρονιά το κύπελλο δεν θα είχε ιδιαίτερη επίπτωση στην ένδοξη ιστορία του. Αντίθετα, ο Αστέρας Τρίπολης στερήθηκε την ευκαιρία να γράψει ιστορία. Να γραφτεί στην ιστορία. Έχασε μια ευκαιρία που δύσκολα παρουσιάζεται σε αυτές τις μικρομεσαίες ομάδες. Μπορεί λοιπόν οι παίκτες του Ολυμπιακού να πανηγύρισαν τον τίτλο, αυτοί του Αστέρα όμως αποθεώθηκαν από τους συμπολίτες τους κατά στην επιστροφή τους στην Πελοπόννησο. Αυτό βέβαια δεν θα μείνει στην ιστορία, όμως ήταν αρκετό για να το θυμόμαστε εμείς και να μικρύνει ο Ολυμπιακός στα μάτια μας.
Την επόμενη μέρα ο Ολυμπιακός της καλαθοσφαίρισης και πάλι, έδινε τον τελικό απέναντι στην ποιοτικότερη,
μεγαλύτερη, διασημότερη Ρεάλ Μαδρίτης. Πριν τον αγώνα κάποιοι έλεγαν πως εξαιτίας των γεγονότων του Σαββάτου θα ήλπιζαν να χάσει ο Ολυμπιακός. Είμαι σίγουρος πως μετά τον αγώνα της Κυριακής θα είχαν αλλάξει άποψη. Ένας Ολυμπιακός που ήταν πίσω με δεκαεφτά πόντους όχι απλά κέρδισε αλλά κατέκτησε για δεύτερη συνεχόμενη φορά το τρόπαιο, ανάγκασε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο (μεταδόθηκε ζωντανά στην Αμερική) να υποκλιθεί στον πρώτο έλληνα προπονητή με αυτή τη διάκριση, κατάφερε να πετύχει εκατό πόντους σε τελικό (κάτι που συμβαίνει μόλις για δεύτερη φορά) και να αναδείξει ένα σωρό ελληνόπουλα χωρίς τα έσοδα και την δόξα των συναδέλφων τους από την Ισπανία και την Ρωσία, κέρδισαν μάλλον εύκολα!
Αυτή τη φορά ο κόσμος αισθάνθηκε περήφανος. Βγήκε
στους δρόμους, πανηγύρισε και γιόρτασε. Και δεν μιλάμε μόνο για τους οπαδούς του Ολυμπιακού, αλλά και για όλους εμάς του υγιής έλληνες που αγαπούν το δίκαιο, το ωραίο και υπερηφανεύονται με τις ελληνικές διακρίσεις! Ο Ολυμπιακός είναι μεγάλη ομάδα έτσι κι αλλιώς. Επιτρέψτε μου να πιστεύω πως είναι η μεγαλύτερη ομάδα στην Ελλάδα. Δεν έχει ανάγκη να υπονομεύει τις διακρίσεις του. Μπορεί έτσι να γράφει ιστορία, αλλά δεν παράγει περήφανους ανθρώπους κοντά του. Σε ένα σαββατοκύριακο είχαμε την ευκαιρία να δούμε δύο Ολυμπιακούς. Έναν που αμαυρώνει τον ελληνικό αθλητισμό και άλλον έναν που κάνει περήφανη ολόκληρη την Ελλάδα. Διαλέξτε! +Yanni Spiridakis
