Σύμφωνα με έρευνα ουγγρικού ερευνητικού κέντρου, οι γυναίκες –λέει- θέλουν τον σύντροφο τους να φέρει πολλά κοινά γνωρίσματα με τον πατέρα τους. Παρόμοια ποσοστά παρουσιάζουν και οι άντρες για τις γυναίκες τους και της μαμάδες.
Τα κοινά γνωρίσματα έχουν να κάνουν με την εξωτερική εμφάνιση και φυσικά τον τρόπο συμπεριφοράς. Και σπεύδω να το δικαιολογήσω, αφού τα παιδιά μεγαλώνουν με τους γονείς κάτω από την ίδια στέγη για δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια, έτσι είναι φυσικό να αποτελούν γι’ αυτά πρότυπο ανθρώπου, ακόμα και αν η αντίδραση της εφηβείας προκαλούν αντίθετες συμπεριφορές άρνησης.
Βέβαια, ας μην ξεχνάμε και το ποσοστό των νέων που όντως βιώνουν εξαιρετικά αρνητικές καταστάσεις σπίτι τους (ενδοοικογενειακή βία, εθισμοί κλπ.) και πλέον στοχεύουν στο άκρως αντίθετο, την ίδια στιγμή που τα βιώματά τους είναι οδηγός (και πάλι) επιλογής συντρόφου. Που σημαίνει ότι και σε αυτήν την περίπτωση ο σύντροφος επιλέγεται και πάλι με βάση το γονιό, αλλά αυτή τη φορά με διαφορετικά κριτήρια.
Το «σεξουαλικό αποτύπωμα» όπως ονομάζεται, αποτελεί τροχοπέδη για την επιλογή του συντρόφου και όμως σε αυτήν την περίπτωση κρύβονται νέοι κίνδυνοι για το ζευγάρι με πρώτο και… χειρότερο αυτόν της σύγκρισης. Αντιλαμβάνεστε πόσο άσχημα θα ένοιωθε η κοπέλα εφόσον άμεσα ή ακόμα και έμμεσα, ο σύντροφός της την συνέκρινε με τη μητέρα του και φυσικά το αντίστροφο.
Καταλήγουμε ότι η επιλογή μπορεί να γίνεται με κριτήριο το γονιό, όμως στη συνέχεια η συμπεριφορά στην πορεία της σχέσης πρέπει να είναι πλήρως ανεξαρτητοποιημένη με οιοσδήποτε δεσμούς οικογένειας.
Σύμφωνα με την έρευνα το σεξουαλικό αποτύπωμα δεν έχει να κάνει μονάχα με τα γονίδια, καθώς αντίστοιχη συμπεριφορά παρουσιάζουν και υιοθετημένες γυναίκες με πρότυπο τον πατριό τους.
Ακόμα και ασυναίσθητα το σεξουαλικό αποτύπωμα αποτελεί γεγονός και το ζήτημα δεν είναι να το αποποιηθούμε, αλλά να το διαχειριστούμε κατάλληλα. Είναι άδικο για το/τη σύντροφό μας να πέφτει θύμα συγκρίσεων με ένα πρότυπο που τελικά ίσως να μην είναι τόσο ιδανικό απαραίτητα.
Μια φορά σε έναν καιρό θυμάμαι την Ρίτα να έρχεται στη γειτονιά για πρώτη φορά. Ξέρετε, αν σε κάποιον στην γειτονιά αρέσει ο κινηματογράφος, τότε σίγουρα είναι πελάτης μου και τον ξέρω. Εδώ και μερικά χρόνια διατηρώ ένα κατάστημα ενοικίασης ταινιών στο Βύρωνα και ξέρω πως το πάθος μου για τον κινηματογράφο μοιράζονται κι άλλοι.
Όμως λέγαμε για την Ρίτα. Βέβαια… η Ρίτα όταν έφτασε ήταν μικρή και άβγαλτη. Θυμάμαι να φοράει αυτά τα κοντά φορεματάκια και τα ροδαλά μαγουλάκια της, χωρίς ίχνος μακιγιάζ. Ο λόγος που μου έκανε εντύπωση, ήταν το εύρος των ταινιών που νοίκιαζε. Πολλές ταινίες, διαφορετικού είδους και παλιές παραγωγές. Δεν μπόρεσα να μην την ρωτήσω:
- «Στην ηλικία σου οι νέοι δεν βλέπουν τέτοιες ταινίες. Δεκαετία του ’60 ή ταινίες μιούζικαλ. Έχεις παράξενα γούστα μικρή».
- «Είμαι φοιτήτρια της δραματικής σχολής και μ’ αρέσει να μελετάω ρόλους. Κάποια μέρα θα γίνω και εγώ ένα μεγάλο αστέρι», απάντησε με σιγουριά.
- «Α! Φοιτήτρια λοιπόν. Πολύ ωραία. Και από πού μας έρχεσαι κοπελιά;»
- «Είμαι από την Ύδρα και με λένε Ρίτα» απάντησε με νάζι η νεαρά.
- «Λοιπόν Ρίτα, εγώ είμαι ο Γιώργος και είμαι υπηρέτης της έβδομης τέχνης. Θα σκότωνα για το καλό της. Και για να σου δείξω πως την εκτιμώ, αυτές τις ταινίες τις κερνάω εγώ», κατέληξα γελώντας.
Η Ρίτα δέχθηκε την προσφορά και έφυγε για την επόμενη στάση της που ήταν ο μεγάλος πίνακας ανακοινώσεων στην είσοδο της σχολής της. 
Πραγματικά, σε λίγες μέρες η Ρίτα έλαβε ένα τηλεφώνημα που την καλούσε για γυρίσματα. Κατενθουσιασμένη έφτασε σε εμένα για να μου ανακοινώσει την είδηση. Δεν έδειξα ενθουσιασμένος, απλά ότι το περίμενα. «Λοιπόν μικρή… τώρα χρωστάς κέρασμα» της είπα κι εκείνη μου έκανε εντύπωση πόσα εύκολα το δέχτηκε. Το βράδυ βρεθήκαμε σε ένα μπαρ κοντά στη γειτονιά. Μετά το πρώτο ποτό, μου ζήτησε ευγενικά να φύγουμε. Την επομένη ξεκινούσαν τα γυρίσματα κι εγώ ήθελα να την στηρίξω. Την πήγα σπίτι της και προσπάθησα να την φιλήσω. Εκείνη με απέφυγε δύσπιστα και μου έδωσε ένα πεταχτό φιλί στο μάγουλο. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, το βρήκα αρκετό.
Την επόμενη μέρα η Ρίτα έφτασε για τα πρώτα της γυρίσματα. Μόνο εκεί της εξηγήθηκε με ακρίβεια ο ρόλος της, από τον σκηνοθέτη της ταινίας, τον άσημο Παναγιώτη Χατζίδη που όλοι έλεγαν πως η εταιρεία παραγωγής του εμπιστεύτηκε μια πολύ ακριβή παραγωγή κι ας είχε μικρή εμπειρία. Σίγουρα εκείνος δεν ήθελε να τους απογοητεύσει: «Ρίτα… ο ρόλος σου στην ταινία είναι ουσιαστικά πρωταγωνιστικός. Δεν ήθελα να δουλέψω με μια φτασμένη ηθοποιό κι αυτό είναι ρίσκο. Θέλω να βάλεις τα δυνατά σου, γιατί αλλιώς θα καταστρέψουμε τις μικρές καριέρες μας και οι δύο». Η Ρίτα έγνεψε καταφατικά και ο Παναγιώτης συνέχισε: «Στην ταινία υποδύεσαι την μπαργούμαν που ερωτεύεται ένας αστυνομικός ο οποίος όμως είναι τελικά ένας κατά συρροή δολοφόνος και μάντεψε ποιος παίζει τον αστυνομικό… Είναι ο Στιβ Βρεττός! Ο μπάτσος λοιπόν, έχει την τάση όταν τελειώνει η υπηρεσία του να σκοτώνει νεαρά ζευγάρια. Τη συνέχεια θα τη μαθαίνετε όσο η συγγραφή του σεναρίου συμπληρώνεται». Ο Στιβ Βρεττός ήταν το πιο καυτό όνομα της ελληνικής showbiz. Στα τριάντα του είναι ο διασημότερος έλληνας ηθοποιός, με αρκετές συμμετοχές σε ξένες παραγωγές και φυσικά ο άντρας σύμβολο για όλες της ελληνίδες. Η Ρίτα ήταν φυσικά ενθουσιασμένη!
:[
διαβάστε το δεύτερο μέρος του Μύθου, την επόμενη Παρασκευή στις 12:00
Ελλάδα. Μια μικρή χώρα με πολλά προβλήματα που κατά έναν θαυματουργικό τρόπο πάντα καταφέρνει να επιβιώνει και να εκμεταλλεύεται ευκαιρίες ακόμα και με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο!
Και επειδή μια χώρα προοδεύει –ευτυχώς ή δυστυχώς- από την εισροή χρήματος, η Ελλάδα τα καταφέρνει περίφημα στον τομέα του τουρισμού. Κατ’ εμέ η βασική διαφορά του κλάδου του τουρισμού με άλλους είναι ακριβώς η εισροή χρήματος.
Σκεφτείτε ότι η λεγόμενη ανακύκλωση χρήματος έχει να κάνει με τη φυσιολογική συμπεριφορά των καταναλωτών και του κλάδου της βιομηχανίας με εξαίρεση της εξαγωγές, όπου όλοι (μας) πληρώνουν κατά κύριο λόγο ελληνικές επιχειρήσεις απολαμβάνοντας τα αγαθά και τις υπηρεσίες τους με χρήματα που επιστρέφουν στο κράτος με τους φόρους και στον κόσμο με το υπαλληλικό προσωπικό.
Στον τουρισμό τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ξένοι απ’ όλο τον κόσμο έρχονται και πληρώνουν με χρήματα που δεν προέρχονται από την ελληνική οικονομία και τον έλληνα μικρομεσαίο (τουλάχιστον όχι άμεσα).
Τα χρήματα καταναλώνονται για λόγους διαμονής (ξενοδοχεία), μεταφοράς (πρακτορεία ταξιδίων), σίτισης (ταβέρνες), ψυχαγωγίας (τοπικά σημεία διασκέδασης), ενημέρωσης, πολιτισμού (μουσεία, αρχαιολογικοί χώροι) και είμαι βέβαιος πως θα μπορέσετε να συμπληρώσετε τη λίστα.
Από τα χρήματα των τουριστών που ξοδεύουν με λιγότερη σύνεση απ’ ότι στον τόπο τους επωφελούνται από τον κρατικό μηχανισμό μέχρι τα τοπικά ψιλικατζίδικα που βρίσκονται κοντά σε σημεία ενδιαφέροντος.
Αυτά, είναι χρήματα που δεν φεύγουν από ελληνικές τσέπες. Είναι μια καθαρή εισροή χρήματος που αργότερα δύναται να ανακυκλωθεί ώστε να ενεργοποιηθούν κι άλλοι κλάδοι που θα αναζωογονήσουν άλλα επαγγέλματα, όπως οι οικοδομές που λέγεται πως ευθύνονται για την δραστηριότητα τουλάχιστον διακοσίων ογδόντα πέντε επαγγελμάτων.
Αυτό είναι καθαρό χρήμα που η πολύπαθη ελληνική οικονομία έχει ανάγκη. Δεν είναι λοιπόν χρέος όλων, σχετικών και άσχετων με τον κλάδο, να διαφυλάξουμε τον τουρισμό; Να φερόμαστε ευγενικά, να βοηθάμε σε τυχόν απορίες, να παρέχουμε προσιτές τιμές με υψηλή ποιότητα, να δώσουμε κάτι παραπάνω από την ζεστασιά μας; Τον επόμενο χρόνο θα έρθουν με την παρέα τους.
