αποκωδικοποιώντας τα κοινωνικά μηνύματα στις δημιουργίες της 7ης τέχνης
Τίτλος: Detachment
Παραγωγή: 2011
Σκηνοθεσία: Tony Kaye
Διακρίσεις: Winner Tokyo Film Festival, CLOSING NIGHT Woodstock Film Festival, Deauville Film Festival.
Περιγραφή: Ένας ωρομίσθιος καθηγητής σε μια κακόφημη συνοικία της Νέας Υόρκης έχει διοριστεί για να "προσπαθήσει" επηρεάσει τις ζωές μαθητών που ξεπερνούν κάθε όριο αυθάδειας, ασεβείας και επικίνδυνης επιθετικότητας.
Σήμερα είναι το πρώτο μας άρθρο της καινούργιας ενότητας που απευθύνεται στην "αποκρυπτογράφιση" ταινιών του κινηματογράφου και θα αναλύσουμε μια πάρα πολύ καλή ταινία στην οποία βέβαια δεν δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση από τους σχολιαστές του είδους. Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι από αυτούς που διαβάζουν το συγκεκριμένο άρθρο δεν έχουν δει τη συγκεκριμένη ταινία αλλά για αυτό είμαι εγώ εδώ... Το Detachment λοιπόν (αποσύνδεση στα ελληνικά) είναι αυτό ακριβώς που περιγράφει ο τίτλος του: μας προβάλει γεγονότα αποσύνδεσης - αποσύνθεσης, σήψης θα έλεγα εγώ αρρωστημένων καταστάσεων είτε αυτό λέγεται παιδεία είτε η καθημερινότητα που περιβάλει τον πρωταγωνιστή.Στο κύριο μέρος της ταινίας ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να "κοντρολάρει" επικίνδυνα κακότροπους- κακομαθημένους μαθητές οι οποίοι ενώ στην αρχή του επιτίθενται με κάθε τρόπο στη συνέχεια μετά από κατάλληλους χειρισμούς καταφέρνει να τους φέρει "λίγο" πιο κοντά του. Αυτό που θέλει να περάσει εδώ ο σκηνοθέτης είναι η πλήρης απαξίωση του σχολικού θεσμού από το σύνολο του εξωτερικού περιβάλλοντός. Οι μαθητές επιτίθενται με κάθε κακόβουλο τρόπο στους καθηγητές και οι γονείς με κάθε τρόπο τους καλύπτουν (κάτι μου θυμίζει εμένα αυτό, φαντάζομαι και εσάς...).
Εκτός από την απαξίωση του σχολικού θεσμού η ταινία πραγματεύεται και την ψυχολογική βία που υπόκεινται πολλοί άνθρωποι από την παιδική τους ηλικία. Η ψυχολογική βία έχει σαφή διαχωρισμό από τη σωματική βία ως προς την εφαρμοσμένη μέθοδο άλλα εξίσου τραυματικά αποτελέσματα στην ψυχή του κάθε ανθρώπου. Στην ταινία ο πρωταγωνιστής ξετυλίγει πολλά ψυχολογικά κατάλοιπα από την παιδική ηλικία σε σχέση με την αλκοολική μητέρα του αλλά επίσης μας αναδεικνύει και την ψυχολογική βία προς τους έφηβους η οποία πολλές φορές μπορεί να οδηγήσει σε τραγικά αποτελέσματα.
Η συγκεκριμένη ταινία δεν τιμήθηκε άδικα με 8 διακρίσεις σε διάσημα festival κινηματογράφου καθώς προσπαθεί να μας περάσει μηνύματα αφύπνισης ίσως κάποιες φορές με υπερβολή αλλά τόσο η σκηνοθεσία όσο και οι ερμηνείες είναι άξιες για να επηρεάσουν τον κάθε ένα μας που εθελοτυφλεί σε πολύ σοβαρά ζήτημα της καθημερινότητας μας. Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να τη δείτε (αν δεν την έχετε δει) και περιμένω τα σχόλια σας με προσμονή. {Μ)(Δ}
ακροβατώντας στα κύματα του ρεαλισμού & του ρομαντισμού, οι σκέψεις & τα συναισθήματα αποτυπώνονται σε λέξεις