BPΑΒΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ~ η απόλυση δεν είναι ντροπή

Σας παρουσιάζω το καλύτερο άρθρο αυτής της εβδομάδας σύμφωνα με την καθαρά υποκειμενική κρίση του yannidakis. Σημειώνεται πως η βράβευση αφορά μονάχα την ενότητα ιστολογίων και για τους χώρους τους οποίους επισκέφτηκα. Παρακάτω δημοσιεύονται και τα υπόλοιπα άρθρα τα οποία ξεχώρισα μέσα στην εβδομάδα ως δευτερεύοντες διακρίσεις για λόγους ενδεχόμενης ισοπαλίας. Το ιστολόγιο που συγκεντρώνει τις περισσότερες βραβεύσεις και διακρίσεις στο τέλος κάθε μήνα βραβεύεται στην ειδική ενότητα "ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ".

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ:
από: πολύφημος

τίτλος: Η απόλυση δεν είναι ντροπή
Ζούμε στην εποχή που οι λέξεις απόλυση και ανεργία έχασαν το νόημα τους, μόνο και μόνο γιατί μετατράπηκαν από την πιο δυσάρεστη εξέλιξη στη ζωή κάποιου -εξαιρείται η υγεία- σε καθημερινή ρουτίνα. Κι όμως, υπάρχουν μερικές απολύσεις που αναιρούν τον κανόνα του "κάποιες δουλειές είναι ντροπή".

Τρανό παράδειγμα ο χώρος των ΜΜΕ. Τα πιο πρόσφατα κύματα απολύσεων σε ΕΡΤ, Σκάι, Καθημερινή, ΔΟΛ, Τηλέτυπο ανέδειξαν αυτό ακριβώς που πιστεύει ο ίδιος ο αναγνώστης-τηλεθεατής. Ότι μόνο μπροστά στο φάσμα της απόλυσης λέγονται αλήθειες.

Δεν μου αρέσουν οι απολύσεις, ούτε η ανεργία. Δεν χαίρομαι όταν κάποιος εργαζόμενος με δάνεια και οικογένεια απο πίσω καλείται να τα βγάλει πέρα μόνος. Όπως δεν χαιρόμουν όταν η δουλειά του εξαρτιόταν από τις απολύσεις και την ανεργία άλλων. Από το κρύψιμο της αλήθειας και τη διαπλοκή.

Όταν πιάνεις δουλειά σε ΜΜΕ και αντικείμενο σου είναι το "ερευνητικό ρεπορτάζ" πρώτα μαθαίνεις με ποιους δεν πρέπει να ασχοληθείς και μετά με το ποια θα είναι τα θέματα σου. Αυτός ο κανόνας δεν είναι καινούριος, όμως ποτέ δεν ήταν έτσι όπως κατάντησε τα τρία τελευταία χρόνια.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι δημοσκοπήσεις, μία από τις αγαπημένες συνήθειες όλων των ΜΜΕ, δεν ασχολήθηκαν σχεδόν ποτέ με το πόση εμπιστοσύνη δείχνουν οι πολίτες στους δημοσιογράφους που τους ενημερώνουν. Κι όσες από αυτές το έκαναν, έβγαλαν στη φόρα τη μαύρη αλήθεια. Κανείς δεν εμπιστεύεται τα ελληνικά ΜΜΕ.

Αυτό δεν ενόχλησε πολλούς. Οι περισσότεροι συνέχισαν να κάνουν αυτό που πάντα έκαναν νομίζοντας πως ακόμη ο λόγος τους περνά όπως παλιά. Άλλοι επέλεξαν να σφυρίζουν αδιάφορα και συνέχισαν να τρίβονται στο γόνατο του αφεντικού τους σαν καυλωμένα σκυλιά.

Λίγο μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2012, όταν προβεβλημένοι άνθρωποι του χώρου παραδέχτηκαν πως η εντολή τους πριν από τρία χρόνια ήταν να κρύψουν από τον κόσμο την αλήθεια γιατί αυτό πρότασσε το κυβερνητικό συμφέρον, δεν άνοιξε ρουθούνι. Κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί τους.

Δεν ξέρω αν σε άλλες δουλειές συμβαίνει το ίδιο, όμως αν στη δημοσιογραφία βγαίνεις και αποκαλύπτεις δημόσια πως έλεγες ψέματα, τότε την άλλη μέρα βρίσκεσαι στο δρόμο. Τουλάχιστον στις πολιτισμένες χώρες που ακόμη κρατούν κάποια προσχήματα.

Οι απολύσεις από τα ΜΜΕ γέννησαν μερικά αντισυμβατικά μέσα και ανέδειξαν δεκάδες αιρετικές φωνές. Γραπτά από εκεί που δεν το περίμενες, βγήκαν μπροστά για να περιγράψουν την πραγματικότητα μετά από μια απόλυση.

Κι όμως, η υποτέλεια συνεχίζεται. Και θα συνεχίζεται, για τον απλούστατο λόγο ότι το μοναδικό όργανο επιρροής και προπαγάνδας που της απέμεινε δεν μπορεί να πείσει κανέναν άλλον παρά μόνο τον εαυτό της.

Η κατάσταση θα συνεχίσει να προχωρά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, γιατί η εμπιστοσύνη, η οποία αποτελεί το σημαντικότερο προαπαιτούμενο μιας οργανωμένης και μαζικής αντίδρασης, έχει χαθεί· ή μάλλον, δεν υπήρξε πραγματικά ποτέ. Μόνο ως μια εφήμερη ψευδαίσθηση, που χάθηκε αμέσως.

Παρόλα αυτά, θέλω να πω σε αυτούς τους ανθρώπους ότι η απόλυση τους δεν είναι ντροπή. Αντίθετα, είναι μια αρχή. Το τι θα κάνουν από δω και μπρος είναι στο δικό τους χέρι.

Όσοι ανήκουν στο κομμάτι των διπλοθεσιτών -και είναι πολλοί- δεν θα έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα. Αυτοί θα συνεχίσουν να εξυπηρετούν με μεγαλύτερη αφοσίωση τα συμφέροντα των πραγματικών τους αφεντικών.

Όσον αφορά τους υπόλοιπους; Εκείνοι μπορούν επιτέλους να ανοίξουν το στόμα τους για το δικό τους το σινάφι. Να πουν για αυτά τα μυθικά δημοσιογραφικά payrolls που όλοι ξέρουν αλλά κανείς δεν αγγίζει. Να μιλήσουν αληθινά, χωρίς να αναπολούν τις παλιές καλές εποχές που στην πραγματικότητα δεν υπήρξαν ποτέ.

Κρατάει πολλά χρόνια αυτή η κολόνια. Φτάνει πια.

Η απόλυση είναι μια καλή αρχή για να σταματήσει αυτή η ντροπή.

(Τώρα που το καλοσκέφτομαι, ίσως και να ζητάω πολλά από το κομμάτι εργαζομένων που εξέλεξε πρώτο σε ψήφους για το ταμείο του, τον άνθρωπο που κάρφωσε την ταφόπλακα στην ελληνική δημοσιογραφία, τον Πάνο Σόμπολο. Τον κλάδο που στις τελευταίες του συνδικαλιστικές εκλογές στην Αθήνα έβγαλε πρώτο τον συνδυασμό της σημερινής συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ)

ΞΕΧΩΡΙΣΑΝ ΑΚΟΜΑ:

1. Μειώνονται κάθετα οι πιθανότητες πολέμου στην Συρία, του Ιωάννη Μιχαλέτου από RIMSE

---

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

 Διαβάστε περισσότερα.. »

ΣXOΛΙΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ~ ελεύθερη πρόσβαση σε γιατρούς για ανέργους και ανασφάλιστους

η είδηση που στιγμάτισε τη βδομάδα που πέρασε, σχολιάζεται απ' την νυχτερινή οπτική και προβληματίζει

 η είδηση 
Ανοίγουν από σήμερα οι πόρτες υπηρεσιών υγείας για 230.000 ανασφάλιστους και ανέργους της χώρας, καθώς τέθηκε σε εφαρμογή το πρόγραμμα Εισιτήριο Ελεύθερης Πρόσβασης (Health Voucher). Ετσι, οι δικαιούχοι θα έχουν τη δυνατότητα να επισκεφθούν χωρίς καμία επιβάρυνση γιατρούς και να υποβληθούν σε εργαστηριακούς ελέγχους, ενώ ειδική μέριμνα για ιατρική παρακολούθηση προβλέπεται και για τις ανασφάλιστες εγκύους.
 το σχόλιο 
Το πρώτο μου σχόλιο αφορά την δημοσιότητα της είδησης. Αυτήν την εβδομάδα μας απασχόλησαν οι εξελίξεις στην Συρία, η κόντρα του Βενιζέλου με τον ΣΥΡΙΖΑ, η μεταγραφή του Bale στην Ρεάλ και μόνο στα ψιλά κατάφερα να πληροφορηθώ πως 230.000 συμπολίτες μας που δεν έχουν ενημερωμένο βιβλιάριο υγείας θα μπορούν να πηγαίνουν στον γιατρό δωρεάν!
Τελικά αναρωτιέμαι... φταίει η κρίση ή οι προτεραιότητες που εμείς δίνουμε στις συνέπειες της;
Σε κάθε περίπτωση η ενέργεια αυτή αποτελεί μία ουσιαστική αντίδραση της κυβέρνησης στα προβλήματα της κοινωνίας. Είναι φυσικά ένα μπάλωμα και ένα προσωρινό μέτρο -αφού ο σκοπός είναι να μειωθεί η ανεργία και να έχει ο κόσμος ασφάλεια- όμως δεν είναι δυνατό να μην εκφράσω την ικανοποίηση μου για την ανάσα που θα πάρουν τόσοι ανήμποροι συμπολίτες μας!
+Yanni Spiridakis 

---

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

 Διαβάστε περισσότερα.. »

ΕΦAPΜΟΖΟΝΤΑΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ~ πραγματικότητα πλέον το διάβασμα του εγκεφάλου

πως οι εφαρμογές της επιστήμης & της τεχνολογίας επιδρούν στην κοινωνία του σήμερα

από in Σύστημα «τηλεπάθειας» για τη σύνδεση ζωντανών εγκεφάλων

Ένα πειραματικό σύστημα που επιτρέπει τη μετάδοση σημάτων από έναν εγκέφαλο σε έναν άλλο επέτρεψε σε έναν ερευνητή να κουνήσει από μακριά το χέρι ενός συναδέλφου του που βρισκόταν σε διαφορετικό εργαστήριο.

«Το Διαδίκτυο ήταν μέχρι σήμερα ένα μέσο για τη σύνδεση υπολογιστών. Τώρα μπορεί να

χρησιμοποιηθεί για τη σύνδεση εγκεφάλων» σχολιάζει ο Άντρεα Στόκο, μέλος της ερευνητικής ομάδας στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον.

Η μελέτη, η οποία δεν έχει ακόμα υποβληθεί για δημοσίευση, είναι η πρώτη που επιδεικνύει μια μη επεμβατική μέθοδο για τη σύνδεση των εγκεφάλων δύο ανθρώπων. Έρχεται λίγους μήνες μετά την ανακοίνωση ερευνητών του Χάρβαρντ για τη σύνδεση ανάμεσα στους εγκεφάλους ενός ανθρώπου και ενός ζώου.


Απώτερος στόχος των πειραμάτων «είναι να μεταφέρουμε τις γνώσεις ενός εγκεφάλου απευθείας σε έναν άλλο εγκέφαλο» λέει τώρα ο Δρ Στόκο.

Τα σήματα του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος μεταδίδοντας μέσω Skype στο εργαστήριο του Δρ Στόκο, στην άλλη άκρη της πανεπιστημιούπολης. Ο Στόκο δεν έβλεπε και δεν άκουγε τον συνάδελφό του, είχε όμως τοποθετημένη στο κεφάλι του μια συσκευή «μαγνητικής διακρανιακής διέγερσης» ή TMS.


Η συσκευή αυτή ήταν τοποθετημένη πάνω από τον κινητικό φλοιό του Στόκο, την περιοχή του εγκεφάλου που συντονίζει τις κινήσεις των άκρων.

«Ήταν βασικά ένας μονόδρομος για τη ροή της πληροφορία από τον εγκέφαλό μου στον δικό του. Το επόμενο βήμα θα είναι να έχουμε μια περισσότερο ισότιμη επικοινωνία ανάμεσα στους δύο εγκεφάλους» λέει ο ερευνητής.


Η δυνατότητα μετάδοσης γνώσεων, πάντως, φαίνεται να απέχει πολύ ακόμα.

από GIZMODO It's Official: Scientists Can Now Actually Read Your Mind

The idea has been tossed around in science fiction yarns for years now, but researchers at Radboud University Nijmegen in the Netherlands have actually found a way to read people's minds. Or, more specifically, decode what letters of the alphabet a subject is looking at by analyzing MRI scans with a special mathematical model they developed. Freaky.

The image suggests that the researchers have found a way to discern actual letters from a subject's brain scan, but that's not entirely accurate. What the scientists did was to break up MRI images of a subject's visual cortex into 1,200 small cubes that would randomly light up when the person was looking at a specific letter of the alphabet. Except that it wasn't actually random; the individual segments would light up in the same pattern again and again for a given letter. And this pattern allowed the researchers to teach their model to then recognize what letter was being visualized.

The mathematical model then went one step further, manipulating the results of the MRI scan so they looked like the letters of the alphabet we'd recognize. It might seem like cheating, but the approach was actually similar to how humans quickly recognize things based on memories of having seen it before—a phenomenon known as prior knowledge.

Για πρώτη φορά αυτόν τον μήνα θα ασχοληθούμε με δύο θέματα. Θεωρητικά είναι διαφορετικά. Όπως -ελπίζω να- διαβάσατε, στις ΗΠΑ βρήκαν τρόπο να στέλνουν μηνύματα από τον έναν εγκέφαλο στον άλλο και στην Ολλανδία να διαβάζουν σκέψεις του εγκεφάλου. Μπορεί να μιλάμε για μία εντελώς διαφορετική υπόθεση, όμως σε θεωρητικό επίπεδο παρατηρούμε πως από τη μία άκρη του πλανήτη στην άλλη, οι ερευνητές ασχολούνται με τον εγκέφαλο. Ασχολούνται με την πιο πολύπλοκη οντότητα της φύσης και για πρώτη φορά προσπαθούν να επέμβουν σε αυτή αντί να την εξηγήσουν απλά, όπως έκαναν έως τώρα.

Θυμάμαι μία επιστημονική έρευνα που είχα διαβάσει πριν πολλά χρόνια που έλεγε πως ο μέσος

άνθρωπος χρησιμοποιεί μόλις το 4 ή 5% του εγκεφάλου του. Ένας σπουδαίος άνθρωπος όπως ο Αϊνστάιν λόγου χάρη, θα χρησιμοποιούσε μέχρι 6 ή 7%. Από τότε αυτό με έβαλε σε σκέψεις. Γιατί να είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μπορεί να εκμεταλλευτεί το σώμα του; Τις δυνάμεις του; Ύστερα σκέφτηκα αντίστροφα. Αν ένας άνθρωπος κατάφερνε να χρησιμοποιήσει το 100% ή και λιγότερο, τι θα ήταν σε σύγκριση με εμάς; Θα μπορούσε να αψηφήσει φυσικούς νόμους ή να διαβάσει την σκέψη των άλλων ή... τι;

Να λοιπόν που η έρευνα προσπαθεί έστω μέσω της τεχνολογίας (και της επιστήμης) να αξιοποιήσει τον εγκέφαλο! Ένα από τα πιο εντυπωσιακά θεάματα στον κινηματογράφο σε

ταινίες επιστημονικής φαντασίας είναι φυσικά η επικοινωνία δύο ανθρώπων μέσω του εγκεφάλου. Σήμερα ακούμε πως ήδη έγινε αυτό το πρώτο βήμα και προσεγγίζουμε το σημείο αυτό! Γιατί Όμως; Ίσως γιατί κάποια στιγμή η μπαταρία στο κινητό τελειώνει ή το υπεραστικό τηλεφώνημα κοστίζει. Είναι όμως μόνο αυτό; Η μεταφορά γνώσεων και μηνυμάτων από έναν εγκέφαλο σε έναν άλλο ή προσθέτω εγώ, από έναν εγκέφαλο σε ένα αποθηκευτικό μέσο, θα μπορούσε να επαναφέρει μνήμες, γνώσεις κλπ. από νεκρούς, κλινικά νεκρούς και ανθρώπους που απλά για κάποιο λόγο ξέχασαν το οτιδήποτε.

Πόσο ηθικό όμως θα ήταν να επέμβουμε στον εγκέφαλο ενός νεκρού, ανακτώντας κωδικούς πρόσβασης, "βρώμικα μυστικά" και γνώσεις που ίσως δεν θα έπρεπε να έχουμε εμείς; Η απάντηση είναι ίδια σχεδόν κάθε μήνα σε αυτήν την ενότητα. Προφανώς θα έπρεπε να υπάρχει και η αντίστοιχη νομοθεσία που θα προστατεύει την κοινωνία από την χρήση εφαρμογών σαν αυτή που πάει να αναπτυχθεί.

Πάντα θα μας συναρπάζει η εξερεύνηση του εγκεφάλου του ανθρώπου και ο παρορμητισμός μας, εκτιμώ πως θα ήθελε να δούμε το διάβασμα ή την επικοινωνία των εγκεφάλων. Όμως μέχρι αυτό να γίνει πραγματικότητα, μήπως να ετοιμάζουμε και τις επιφυλάξεις μας; +Yanni Spiridakis 

---

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΘΕΜΑ

 Διαβάστε περισσότερα.. »

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΘEMΑΤΟΛΟΓΙΑΣ ~ ο φίλος που ψάχνω λέγεται μπερλουσκόνι αλλά δεν θα τον ψήφιζα κιόλας

Αν πράγματι υπήρχαν “οι άνθρωποι με τα χίλια πρόσωπα”, ένας από αυτούς θα ήταν ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ο τρεις φορές πρωθυπουργός της Ιταλίας, πρόεδρος της ποδοσφαιρικής Milan, ιδιοκτήτης μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού, ανάμεσα σε άλλα, καταδικάστηκε πρόσφατα σε ποινή τεσσάρων χρόνων φυλάκισης. Λόγω της ηλικίας του και διαφόρων νομικών διατάξεων θα εκτίσει μόλις έναν χρόνο τον οποίο θα περάσει είτε εκπονώντας κοινωνική εργασία είτε σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Η είδηση της καταδίκης του “καβαλιέρε” από το ανώτατο δικαστήριο της Ιταλίας, είναι πολύ πιο μεγάλη απ’ ότι νομίζετε, αφού τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια μπαινόβγαινε στα δικαστήρια (ως κατηγορούμενος φυσικά) τριάντα ολόκληρες φορές! Τα κατηγορητήρια του είχαν την πιο ενδιαφέρουσα ποικιλία που ένας παραβάτης θα μπορούσε να έχει. Απάτη για χρηματισμό, διαφθορά, σεξουαλικές επαφές επί χρήμασι με ανήλικες, στημένους αγώνες, φοροδιαφυγή και ίσως αρκετά ακόμα. Τελικά καταδικάστηκε μόνο για το πρώτο αν και μεταξύ μας θα ορκιζόμουν πως είναι ένοχος για όλα!

Βλέπετε, ο Μπερλουσκόνι θα μπορούσε κάλλιστα να είναι έλληνας! Είναι ο τύπος που έχει εξουσία και την εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Περνάει καλά, ζει όπως επιθυμεί και όταν οι επιθυμίες του τον αναγκάζουν να βγει εκτός πλαισίων, τότε… βγαίνει! Είναι σίγουρο πως κοιμήθηκε με αυτές τις (ανήλικες) κοπέλες… συγχρόνως, όμως ήταν εντάξει με τον εαυτό του εφόσον ήξερε ότι δεν το έκαναν με το ζόρι και πληρώθηκαν… επαρκώς! Κάπως έτσι κυλούν όλες οι ιστορίες στις οποίες εμπλέκεται. Ο Μπερλουσκόνι δεν ήταν ο άνθρωπος του πρωτοκόλλου. Ένας θεός ξέρει πόσες φορές το είχε “σπάσει”. Παραθέτω εικόνες όπου έσπρωχνε ηγέτες κρατών, έκανε πλάκα με την προφορά τους, συνόδευε την ψυχρή χειραψία με ένα σχόλιο για την γραβάτα του συναδέλφου του ή το φόρεμα της συζύγου τους, σχολίαζε σαν κουτσομπόλης μπροστά στους δημοσιογράφους, με άλλα λόγια συμπεριφερόταν όπως θα κάναμε όλοι εμείς αν βρισκόμασταν στην θέση του και είχαμε ξεπεράσει την αγγαρεία του “φαίνεσθε” και του “καθωσπρεπισμού”. Ας μην ξεχνάμε πως ήταν αθεράπευτος γυναικάς και κλασικός ποδοσφαιρόφιλος!

Σήμερα στα εβδομήντα τέσσερα του, καλείται να εκτίσει μία ποινή που είμαι βέβαιος πως εκείνος δεν θα την αντιμετωπίσει ως τέτοια. Θα φερθεί σα να βρίσκεται σε μία από τις περιπέτειες του. Άλλωστε αυτή η απάθεια και συνάμα το πάθος του για το πως αντιδρά ή αντιμετωπίζει τις καταστάσεις που ζει τον έχει φέρει σε θέση να έχει φανατικούς φίλους και εχθρούς, εντός και εκτός Ιταλίας. Σε μια άλλη ζωή θα ήταν μονάρχης, όμως εδώ στο δημοκρατικό πολίτευμα της Ιταλίας θα έπρεπε να ψηφιστεί από τον λαό. Αν τον γνώριζα σε κάποιο καφέ της Ρώμης θα ήθελα οπωσδήποτε να γίνω φίλος του, αλλά για να τον ψηφίσω… Μπα! +Yanni Spiridakis 

---

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕ ΤΑ 1000 ΠΡΟΣΩΠΑ

 Διαβάστε περισσότερα.. »

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ ~ αν το 902 ήταν η ελλάδα, οι κουμουνιστές θα είχαν ξεπουλήσει κι εμάς

Κακώς περίμενα τόσο καιρό για να γράψω για την πώληση του τηλεοπτικού σταθμού “902”. Είχα την αφέλεια να πιστεύω πως τα οι ιθύνοντες θα έβρισκαν μία λύση για την σωτηρία του κι έτσι αποφάσισα να περιμένω πριν πετάξω τα καρφιά μου. Προφανώς έκανα λάθος.

O “902” πωλήθηκε επειδή έτσι αναγκάστηκαν οι πρώην πλέον, ιδιοκτήτες του. Το Κουμουνιστικό Κόμμα δηλαδή. Και εννοείται πως είναι πολύ λογικό αυτό που γράφεται στο επίσημο δελτίο τύπου του κόμματος, πως το κανάλι δεν μπορούσε πλέον να εξυπηρετεί τις υποχρεώσεις του. Όπως συνεχίζει η δημοσίευση: “…Η πώληση αφορά υποδομές, μηχανήματα και αυτοκίνητα της εταιρίας. Ο διακριτικός τίτλος και τα σήματα λεκτικά και ηχητικά παραμένουν στο Κόμμα”.

Διαβάζοντας όλα τα παραπάνω, θα προσπαθήσω να τα σχολιάσω σα να ήμουν κι εγώ κουμουνιστής. Βλέπω το κόμμα, μπροστά στη λύση του αδιέξοδου και προκειμένου να μην δεχτεί έξωθεν βοήθεια, να ξεπουλά κάθε ιδιοκτησία που δεν μπορεί να συντηρήσει, το λεγόμενο –δηλαδή- ξεπούλημα! Φαντάζομαι τώρα να είναι κυβέρνηση το ΚΚΕ. Να έρχεται εμπρός στο μεγάλο αδιέξοδο της χρεωκοπίας της χώρας. Να έχει το δίλημμα να δανειστεί από το εξωτερικό και να το απορρίπτει τελικά την βοήθεια λόγω “αρχών”, οπότε αποφασίζει να πουλήσει. Πουλάει ότι πωλείται (όπως και στην περίπτωση του “902” και διατηρεί τους διακριτικούς τίτλους, όπως “Ελλάδα”, “Αθήνα”, “χωριάτικη σαλάτα” κλπ.

Καμιά φορά, μερικά μικρά παραδείγματα, καταδεικνύουν όχι μόνο την φιλοσοφία κάποιου αλλά και την πρακτική αντιμετώπιση σε συνθήκες ρεαλισμού… Μπορεί στα έδρανα της Βουλής –εκ του ασφαλούς- να κατηγορούν την όποια κυβέρνηση για δανεισμό, για εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας και άλλα τέτοια γραφικά, όμως οι ίδιοι έδειξαν πως στην αντίστοιχη περίπτωση, θα έπρατταν αν όχι χειρότερα, τουλάχιστον το ίδιο! Ποιος είπε ότι οι κουμουνιστές της Βουλής δεν είναι και αυτοί βουλευτές; Δηλαδή υποκριτές. Τα γεγονότα είναι αδιάψευστα… +Yanni Spiridakis

---

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΩΛΗΣΗΣ ΤΟΥ 902

 Διαβάστε περισσότερα.. »

ΜOYΣΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ~ χάνουμε το παιχνίδι (my favorite game)

ταξιδέψτε στον Μουσικό Κωδικό ακούγοντας το κομμάτι συγχρόνως

Θυμάσαι τι ωραία ξεκίνησε το ταξίδι; Εσύ κι εγώ και ένα πλάνο… γενικό! Θυμάσαι τι ωραία που όλα σχεδιάστηκαν και ένα σωρό από στόχους αραδιάστηκαν;

Και τώρα; Δεν ξέρω τι τελικά κατέληξες να ψάχνεις, αλλά μάλλον που ακόμα δεν το βρήκες αν και εσύ η ίδια το έχεις στο μυαλό σου. Στην πορεία πολλά άλλαξαν και εγώ βρέθηκα να την πληρώνω αφού με διέλυσες και με άφησες να με φάνε τα κοράκια του χρόνου.

Και ξέρω πως δεν πρόκειται για κάποιο τυφλό πάθος, ένα είδος λαγνείας ή ακόμα οτιδήποτε θα γινόταν με σκοπιμότητα από μέρους σου, άλλωστε ποτέ δεν βρεθήκαμε σε αντίπαλα στρατόπεδα. Δεν ήμουν και δεν ήσουν ο αντίπαλος μου. Και τελικά καταλήξαμε σε μία κατάσταση που το δεδομένο δεν μας ευχαριστεί και αναρωτιέμαι μήπως αρχίσαμε να χάνουμε το παιχνίδι; Το αγαπημένο μας παιχνίδι; Χάνουμε –μ’ αυτό- και τα λογικά μας και ότι είχαμε για να χτίσουμε ως το τέλος; Εσύ χάνεις ότι δυνάμεις είχες κι εγώ εσένα. Μήπως οι πρώτες μας νίκες δεν ήταν αρκετές και τώρα εκτός από τη μάχη χάνουμε και τον πόλεμο;

Και δεν ξέρω αν θυμάσαι, αλλά εγώ από την πρώτη μέρα έχτιζα μια νέα Εσύ που θα αγαπούσα για πάντα! Έβαλα τα θεμέλια και ξεκίνησα με όλα τα εφόδια και θα ορκιζόμουν πως με την συνεργασία σου, βρισκόμουν στον σωστό αλάνθαστο δρόμο προς την επίτευξη του στόχου (ε;)! Αναρωτιέμαι αν έχτιζα πάνω σε άμμο και ακόμα κι αν δεν γκρεμίστηκε, μήπως τελικά επέλεξα ένα μονοπάτι που δεν οδηγεί πουθενά; Το ξέρεις. Είχα ένα όραμα, ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο πως θα σε μεταμόρφωνα στο τέλειο εργαλείο, μια ηλίθια παρανόηση πως μπορεί να υπάρξει κάτι τέτοιο και παρά τις μάχες που έδωσα για να το προσεγγίσω, έπρεπε στις δυσκολίες να κρύψω τον ενθουσιασμό μου και να γίνω πιο ρεαλιστής. Τώρα κάθομαι και αναρωτιέμαι τι χρόνο και αντοχές έχασα και ενώ η καρδιά μου μαυρίζει το σώμα μου μαραζώνει.

(γιατί;)

Νοιώθω να χάνω το παιχνίδι, το αγαπημένο μου παιχνίδι, όσο εσείς χάνεις τα λογικά σου και εγώ εσένα. Προσπάθησα μα δεν τα κατάφερα. Πρέπει να παραδεχτώ την ήττα μου και να αποδεχτώ πως σε χάνω. Όσο για σένα… Τι να σο πω; Ίσως κάποτε να καταλάβεις τι έχασες! +Yanni Spiridakis 

---

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

 Διαβάστε περισσότερα.. »

EΡΩΤΗΜΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ~ να ξεκινήσουμε πόλεμο στην συρία;

O Αύγουστος φέτος επισκιάστηκε από ένα ομολογουμένως τραγικό γεγονός που δεν είναι άλλο από την χρήση χημικών στην Συρία. Για όσους δεν ξέρουν, εδώ και καιρό η Συρία μαστίζεται από εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και τον στρατό και τους αντάρτες που επιθυμούν να ρίξουν την κυβέρνηση. Το αποτέλεσμα ως τώρα ήταν εκατοντάδες νεκροί και χιλιάδες πρόσφυγες σε γειτονικά κράτη. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι όμως ήταν η χρήση χημικών όπλων ακόμα και σε άμαχο πληθυσμό με τραγικά παραδείγματα παιδιών που είτε σκοτώθηκαν είτε καταστράφηκαν.

Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι ποιοι πέταξαν τα χημικά. Όλα δείχνουν πως είναι έργο των κυβερνητικών κάτι που έχει εξοργίσει πολλές χώρες οι οποίες με μπροστάρη την Αμερική, επιθυμούν να ξεκινήσουν επιχειρήσεις στην περιοχή, κοινώς… πόλεμο! Σε αυτό το σημείο είμαι υποχρεωμένος να διατυπώσω μία διαφορετική άποψη που γεννιέται από την ύποπτη επιθυμία, για παράδειγμα του γάλλου προέδρου, να συνδράμει στις αντιστασιακές δυνάμεις. Αν λοιπόν τα χημικά τα έριξαν οι αντάρτες με πρόθεση να κατηγορήσουν την κυβέρνηση πως δήθεν τα έριξε αυτή; Πριν θεωρήσετε την άποψη αυτή υπερβολική, ακούστε κι αυτό: Γιατί η συριακή κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει χημικά σε έναν πόλεμο που με τον στρατό κέρδιζε; Γιατί να μην είναι η απέλπιδα προσπάθεια της αντιπολίτευσης που βλέπει τον πόλεμο να χάνεται; Ποιος μου λέει πως οι αντάρτες δεν έχουν υποσχεθεί γη και ύδωρ στις Δυτικές δυνάμεις όταν καταλάβουν την χώρα;

Αρκετά με τη Συρία. Ας έρθουμε στα δικά μας, στα της Δύσης. Ποιά είναι η θέση μας; Πρέπει στο όνομα της προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων, να ξεκινήσουμε πόλεμο ενάντια της Συρίας που σκότωσε με τέτοιο άνανδρο τρόπο τα παιδιά της; Μήπως ένας πόλεμος δεν θα κάνει τα ίδια; Ήδη το βρετανικό συμβούλιο απέρριψε την πρόταση του προέδρου για συμμετοχή σε έναν ενδεχόμενο πόλεμο. Η Γαλλία εμφανίζεται υπέρ, όμως Κίνα και Ρωσία φράζουν τα όνειρα των Ηνωμένων Πολιτειών να ξεκινήσουν πόλεμο υπό την ομπρέλα του ΝΑΤΟ. Μάλιστα οι αντιδράσεις χιλιάδων διαδηλωτών από το Παρίσι, ως την Ουάσινγκτον και περιοχές της τουρκίας, περιπλέουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Έγραψα για την τουρκία διότι ο κόσμος διαδηλώνει εναντίον της κυβέρνησης Ερντογάν που ως γνωστός πολεμοχαρής θέλει να συνδράμει πρώτος στον πόλεμο αυτό με απώτερο σκοπό φυσικά να καρπωθεί διπλωματικά οφέλη.

Και η Ελλάδα; Ποια είναι η θέση της Ελλάδας; Κανείς δεν θέλει να γίνει σύμμαχος μίας επίθεσης ενός πολέμου με τον οποίο δεν έχουμε καμία σχέση, όμως δυστυχώς δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Όσο κι αν δεν μας αρέσει ο πόλεμος, όσο κι αν έχουμε πολύ πιο σοβαρά θέματα να μας απασχολήσουν, πρέπει να αναλογιστούμε την θέση μας ως μέλος του ΝΑΤΟ. Ποτέ κανείς δεν θα ζητήσει από την Ελλάδα στρατιώτες ή μαχητικά αεροπλάνα. Το πιθανότερο είναι πως θα ζητηθεί απλά η χρήση της Σούδας και της Καλαμάτας για ανεφοδιασμό και άλλες βοήθειες για τις επιθέσεις των συμμάχων. Ας μην ξεχνάμε πως πρόκειται για ΝΑΤΟικές βάσεις. Εμείς τι κάνουμε; Συμμετέχουμε στον πόλεμο στο κομμάτι που μας αναλογεί ή όχι; Και τελικά, πως μπορούμε να παρέχουμε βοήθεια σε αυτό το ταλαιπωρημένο κράτος; …ή μήπως δεν είναι δουλειά μας;

Συμμετέχετε κι εσείς στο Ερώτημα Σεπτεμβρίου επιλέγοντας ποια πρέπει να είναι η απόφαση

των ΗΠΑ και των λοιπών Δυτικών σχετικά με την λήψη δράσεων ενάντια της Συρίας, αλλά και τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα. Περιμένω τις σκέψεις από τον χώρο των σχολίων παρακάτω, όμως μην ξεχάσετε να ψηφίσετε στην ηλεκτρονική ψηφοφορία πάνω και δεξιά της σελίδας (όπου υπάρχει το αντίστοιχο σύμβολο) επιλέγοντας την απάντηση που θεωρείται σωστή. +Yanni Spiridakis 

---

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΕΠΙΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΣΩΣΤΗ

 Διαβάστε περισσότερα.. »

BPΑΒΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ~ από τον homo karagiozikus στον κοινωνικό άνθρωπο

Σας παρουσιάζω το καλύτερο άρθρο αυτής της εβδομάδας σύμφωνα με την καθαρά υποκειμενική κρίση του yannidakis. Σημειώνεται πως η βράβευση αφορά μονάχα την ενότητα ιστολογίων και για τους χώρους τους οποίους επισκέφτηκα. Παρακάτω δημοσιεύονται και τα υπόλοιπα άρθρα τα οποία ξεχώρισα μέσα στην εβδομάδα ως δευτερεύοντες διακρίσεις για λόγους ενδεχόμενης ισοπαλίας. Το ιστολόγιο που συγκεντρώνει τις περισσότερες βραβεύσεις και διακρίσεις στο τέλος κάθε μήνα βραβεύεται στην ειδική ενότητα "ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ".

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ:
από: Κοινωνική Ανατολή

τίτλος: Από τον Homo Karagiozikus στον Κοινωνικό Άνθρωπο
Όπως φαίνεται η καλοκαιρινή περίοδος μετέφερε τις επαναστάσεις του λαού στις παραλίες…κυρίως της πρωτεύουσας. Αφήσαμε τον καναπέ και το τηλεχειριστήριο και πιάσαμε το έξυπνο κινητό με το δωρεάν ίντερνετ των παρόχων για το μήνα Αύγουστο και μεταφέραμε -και πάλι με τη συνείδησή μας ήσυχη- τον αγωνιστικό μας παλμό στη παραλία. Για μια ακόμα φορά θα αναλωθούμε στα λόγια και στις συζητήσεις για τη κατάντια της χώρας μας, αγνοώντας ότι ενώ εμείς καλοκαιριζόμαστε, οι εξελίξεις στη δομή και τη λειτουργία της χώρας μας τρέχουν και δεν τις προλαβαίνουμε με τίποτα. Κάθε μέρα το σκηνικό μεταβάλλεται και μόνο όποιος παρακολουθεί ανελλιπώς μπορεί να έχει μια εικόνα του τι πραγματικά γίνεται ή ακόμα σημαντικότερα τι πρόκειται να γίνει.

Το καλό είναι ότι όλοι είμαστε πλέον υποψιασμένοι. Και ο πιο αφελής,έχει έστω ακούσει από συζητήσεις ότι κάτι δεν πάει καλά, αν και νομίζω ότι πλέον το βιώνει καθημερινά. Και όλοι, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι κάτι πρέπει να γίνει. Και μάλιστα σύντομα. Γιατί όμως δεν γίνεται τίποτα τελικά; Γιατί δεν γίνεται κάτι οργανωμένο, όχι πολιτικά, αλλά σε κοινωνικό επίπεδο. Κάτι που να απευθυνθεί στο δοκιμαζόμενο πολίτη, πατέρα και μητέρα, άνεργο και μη και όχι μόνο να βοηθήσει αλλά να μας ξυπνήσει! Διαβάζω στο Έθνος, για τις διακοπές ενός αρχισυντάκτη της εφημερίδας Independent, ο οποίος ήλθε για διακοπές στην Ελλάδα, και βρέθηκε σε ένα νησί όπου κανένας σχεδόν από το προσωπικό του θερέτρου που παραθερίζει δεν είναι Έλληνας. Διαπιστώνει ότι μόνο το προσωπικό καθαριότητας και οι κηπουροί είναι ντόπιοι και όλοι οι υπόλοιποι ξένοι. Σε ερώτησή του στη διοίκηση του ξενοδοχείου γιατί συμβαίνει αυτό, εισέπραξε την απάντηση ότι κανείς ντόπιος δεν πάει να δουλέψει τόσες ώρες για αυτό το μισθό.

Θεωρώ ότι το παραπάνω παράδειγμα έχει μια μεγάλη δόση αλήθειας. Είμαστε σε ένα μεταβατικό στάδιο, όπου από τη μια έχουν επέλθει τεράστιες μειώσεις στους μισθούς όσων ακόμα εργάζονται, αλλά και όσοι εργάζονται, ζουν ονειρευόμενοι μισθούς προηγούμενων χρόνων. Πρέπει να σταματήσουμε να δικαιολογούμε τον εαυτό μας ότι δεν αξίζει να δουλεύουμε για τόσο λίγα και λοιπές τέτοιες δικαιολογίες. Όλα αυτά είναι προφάσεις εν ανομίες. Από τη στιγμή που δεν έγιναν ενέργειες σωστές τον καιρό που έπρεπε και που όλα άλλαζαν στον εργασιακό τομέα, δε δικαιούμαστε τώρα να δικαιολογούμε τον εαυτό μας. Πρέπει να το καταπιούμε και να προχωρήσουμε εάν θέλουμε κάποια στιγμή να συνέλθουμε. Να μεταφέρουμε την αφετηρία στο σήμερα και όχι να μένουμε στο χθες. Ας σκεφτούμε, πια εικόνα και συμπεριφορά θα μας βγάλει από το αδιέξοδο, του απατεωνάκου φραπεδόβιου, ή του μεροκαματιάρη πατέρα που προσπαθεί να ζήσει την οικογένειά του και παράλληλα κάνει ότι μπορεί να βοηθήσει και το διπλανό του;

Αντιλαμβάνομαι το άγχος και την αγωνία πολλών, οι οποίοι θα σπέυσουν να υπερασπιστούν το δίκιο του κάθε εργαζόμενου που δεν θέλει να εργάζεται εξαντλητικά ωράρια για ένα κομμάτι ψωμί. Όμως, πρέπει να πω ότι δυστυχώς οι επιλογές μας, μας έφτασαν εδώ. Οι δικές μας και των γονιών μας. Κάποιος λοιπόν θα πρέπει να σηκώσει το βάρος της αλλαγής. Και όταν λέω αλλαγή, εννοείται ότι δεν μιλάμε για αλλαγή κυβέρνησης, αλλά για κάτι ολοκληρωτικό, που θα περιλαμβάνει όχι μόνο το πολιτικό σκηνικό, αλλά και αλλαγή κοινωνικής και πολιτικής νοοτροπίας και συνείδησης. Το παραπάνω αποτέλεσμα θεωρώ ότι θα έρθει μοιραία από μόνο του. Το έχει αποδείξει η ιστορία. Το θέμα είναι κατά πόσο εμείς που το ζούμε σήμερα θα βοηθήσουμε στο να φτάσουμε εκεί γρηγορότερα.

Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να υπάρξει ενότητα μεταξύ μας και συνεργασία σε επίπεδο πρώτα προσωπικό. Θα πρέπει να υπάρξει συνεργασία από ομάδες ανθρώπων, με ειλικρίνια και αγάπη για το συνάνθρωπο. Μόνο έτσι θα αλλάξουμε νοοτροπία, που είναι απαραίτητο για να έλθει η οποιαδήποτε αλλαγή. Πολιτική για τον άνθρωπο έλεγαν κάποτε. Από τον Homo Karagiozikus στον Κοινωνικό Άνθρωπο, θα λέγαμε παραφράζοντας λίγο τα λόγια του πολιτικού και κοινωνιολόγου Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Έναν ανθρώπου ο οποίος θα θυσιάζεται για την κοινωνία, θα ζει και για αυτήν. Μόνο έτσι θα μπορέσει να υπάρξει συνεννόηση στη βάση όλων των προβλημάτων και επικοινωνία.

Όσον αφορά το θέμα της επικοινωνίας,θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση. Πέραν όλων των άλλων δεινών που κληρονομήσαμε από τη πολιτική των τελευταίων ετών, αποκτήσαμε και άγνοια πολιτικής παιδείας αλλά και αναθεωρήσαμε το τρόπο που πρέπει να επικοινωνούμε. Ο πολιτικός λόγος που γνωρίζουμε οι περισσότεροι σήμερα είναι η δημαγωγία και τα παιχνίδια εντυπώσεων με λόγια. Αυτούς τους τρόπους επικοινωνίας χρησιμοποιούμε ως επί το πλείστον και στη καθημερινότητά μας. Δεν γίνεται λοιπόν, σε ένα λαό που έχει ξεχάσει τι σημαίνει να επικοινωνεί, να μιλήσεις για κοινωνία και πολιτική. Το ίδιο ισχύει και για άλλες έννοιες οι οποίες θα έπρεπε να δομούν τις διαπροσωπικές μας σχέσεις αλλά και τη ζωή μας γενικότερα. Αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα αυτό σήμερα λοιπόν, θεωρώ ότι για να υπάρχει επικοινωνία, θα πρέπει να γίνεται στη βάση της ανθρώπινης προσωπικότητας. Για να καταλάβουμε, θα πρέπει να επικοινωνήσουμε σε επίπεδο που να μπορούμε να αντιληφθούμε τι θέλει να πει ο άλλος. Έτσι, με τα σημερινά πάντα δεδομένα,ή θα μιλήσεις στις ανάγκες του κόσμου, ή ακόμα καλύτερα θα μιλήσεις με έργα και πράξεις και πάλι πάνω σε αυτό που απασχολεί τον κόσμο.

Και τι είναι αυτό για το οποίο αγωνιά ο κόσμος σήμερα; Ποιά μπορεί να είναι αυτή η βάση από την οποία θα ξεκινήσουμε πάλι να συνεννοούμαστε; Μα φυσικά η επιβίωση στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε αλλά και ως ένα βαθμό η απενοχοποίηση από το βάρος του ποιός τελικά φταίει. Για το δεύτερο, δεν μπορούμε παρά να αποδεχθούμε τα λάθη μας και να κοιτάξουμε πως θα τα διορθώσουμε. Όσο για το πρώτο, θα πρέπει να καταλάβουμε ότι μόνο με ενότητα και αλληλεγγύη θα μπορέσουμε να πορευθούμε. Και αυτά όχι στα λόγια. Μονάδα μετρήσεως της αξίας του ανθρώπου δεν είναι τα λόγια του, αλλά τα έργα του έχει πει κάποιος. Υπάρχουν οι υποδομές που μπορούν να βοηθήσουν. Υπάρχουν και άνθρωποι που με το παράδειγμά τους και τις προσπάθειές τους μας οδηγούν. Υπάρχουν πρωτοβουλίες που τρέχουν στο περιθώριο και απευθύνονται στο να βοηθήσουν το συνάνθρωπο, χωρίς αντάλλαγμα. Κάποια στιγμή, αυτές οι προσπάθειες θα ενωθούν και τότε θα γίνουν αισθητά τα πρώτα αποτελέσματα. Ας αφήσουμε λοιπόν τον καναπέ, ας τους αναζητήσουμε και ας σταματήσουμε να λειτουργούμε σαν μονάδες. Έφτασε η ώρα της αξιολόγησης, του πράττειν! Ο πρόλογος τόσο καιρό γράφεται…ήρθε η ώρα να μπούμε στο κυρίως θέμα.

ΞΕΧΩΡΙΣΑΝ ΑΚΟΜΑ:

1. Η ζωή των αθλίων. από kalikatzarakos
2. Τι 13, τι 23, τι 53 από ΤΟ DOMINO
3. Λήγω απ`όλα από **Lydia`s moments**
4. Παρακαλώ μη βοηθάτε τα παιδιά μου... από Σύλλογος Περιβάλλοντος και Ποιότητας Ζωής Δήμου Δημητρίου Υψηλάντη
5. Συρία: (Για)τί τώρα – μετά από aixmi

---

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

 Διαβάστε περισσότερα.. »

ΣXOΛΙΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ~ προς το παρόν δεν χρειαζόμαστε άλλα χρήματα

η είδηση που στιγμάτισε τη βδομάδα που πέρασε, σχολιάζεται απ' την νυχτερινή οπτική και προβληματίζει

 η είδηση 
Την εντύπωση ότι η Ελλάδα χρειάζεται απελπισμένα νέα οικονομική βοήθεια προσπάθησε να διασκεδάσει ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Guardian. «Υπάρχει πιθανότητα τον επόμενο χρόνο να απευθυνθούμε ξανά στις αγορές, με την προϋπόθεση ότι έχουμε εκπληρώσει δύο συνθήκες, την εξασφάλιση πρωτογενούς πλεονάσματος και θετικό ρυθμό ανάπτυξης μετά από έξι χρόνια οικονομικής συρρίκνωσης».
 το σχόλιο 
Θα μπορούσα να γκρινιάζω κι εγώ όπως συνηθίζεται, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι. Όσο κι αν ο Στουρνάρας είναι μέλος αυτής της κυβέρνησης, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι δεν είναι πολιτικός. Είναι τεχνοκράτης. Είναι από αυτούς που μετράνε τα κουκιά στη ζυγαριά και χωρίς συναισθηματισμούς λένε ότι χρειάζονται νέα μέτρα ή όχι. Αν ο Στουρνάρας λέει ότι βρισκόμαστε στα 2/3 αυτής της εφιαλτικής περιόδου, εγώ τον πιστεύω. Όχι επειδή είμαι αφελής, αλλά επειδή δεν μπορεί ρε γαμώτο. Τόσα χρόνια και τόσες θυσίες μετά, πρέπει να σταθεροποιηθούμε κάποτε...
Αυτό το κάποτε έφτασε για την Αμερική πέρσι. Αισιοδοξώ πως και σε εμάς θα είναι εδώ πριν την επόμενη διετία.
+Yanni Spiridakis 

---

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

 Διαβάστε περισσότερα.. »

ΕΡΩΤΗΜΑ ΑΥΓΟΥΣTOY ~ τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας

Τον Αύγουστο ασχοληθήκαμε με διακοπές. Λογικό είναι αν σκεφτεί κανείς πως πολλοί ήμασταν μακριά από τα σπίτια μας και σίγουρα είχαμε μαζί μας αυτό το οποίο δεν μπορούμε να αποχωριστούμε. Ποιο είναι αυτό; Ακριβώς αυτή ήταν η ερώτηση που έπρεπε να απαντήσετε τον μήνα που πέρασε στον σχετικό διαγωνισμό. Ας δούμε λοιπόν ποιο είναι αυτό που σε κάνει να μην ζεις χωρίς αυτό;

Σύμφωνα με τις απαντήσεις σας, το δημοφιλέστερο εκτός σπιτιού αντικείμενο, είναι το… κινητό σας αφού σχεδόν οι μισοί από εσάς (44%) το επιλέξατε. Δεύτερο στις προτιμήσεις με 33% σας ήρθε το tablet και με τους ίδιους ψήφους το “άλλο” το οποίο φυσικά θα μπορούσε να οτιδήποτε από αρκουδάκια μέχρι κραγιόν και τσιγάρα(!) Στην τελευταία θέση ισοβάθμησαν με 22% το βιβλίο/ημερολόγιο σας, τα γυαλιά ηλίου και φυσικά το τσαντάκι που δεν είναι μόνο εργαλείο για τις γυναίκες πια! Και λοιπόν! Το κινητό μας που δεν είναι πια μόνο εργαλείο επικοινωνίας, αλλά ένα μέσο ψυχαγωγίας, ενημέρωσης, δικτύωσης γενικότερα. Είναι δηλαδή ότι ακριβώς ήταν κάποτε ο υπολογιστή μας. Πλέον αυτός μίκρυνε, χωράει στην τσέπη μας και εμείς δεν τον αφήνουμε μακριά μας ούτε για λεπτό!

Επόμενο Ερώτημα θα έχουμε την Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου στο yannidakis με θέμα το… χρήμα που δεν έχουμε και το υποθετικό σενάριο του τι θα κάναμε, αν το είχαμε!

---

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΣ

 Διαβάστε περισσότερα.. »

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΘΕΜΑTOΛOΓΙΑΣ ~ η ανάγκη βελτιώνει το δημόσιο

Καληνωρίσματα. Ανήκω στην κατηγορία των επιχειρηματιών που απασχολούν προσωπικό και δεν σας κρύβω πως όσες φορές έχει τύχει να βρεθώ αντιμέτωπος με την ελληνική γραφειοκρατία αισθάνομαι αδύναμος, ανυπεράσπιστος και γενικά εκτός τόπου και χρόνου. Ευτυχώς γι’ αυτό, τις εκκρεμότητες αναφορικά με τις αρμόδιες υπηρεσίες, έχει αναλάβει το λογιστικό γραφείο με το οποίο συνεργάζομαι. Κατά καιρούς –οι άνθρωποι- με ενημερώνουν για το τι γίνεται ή τι πρέπει να γίνει, σε ποιες υπηρεσίες, με ποια έντυπα, με ποια δικαιολογητικά, όμως δεν σας κρύβω πως κάθε που κάτι τέτοιο συμβαίνει είναι σα να ακούω έναν κινέζο να μιλάει κινέζικα με ελληνική προφορά!

Μία είδηση μου κέντρισε το ενδιαφέρον καθώς όπως διάβασα ξεκινά η ηλεκτρονική διασύνδεση φορέων όπως το ΙΚΑ, ο ΟΑΕΔ, το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας κλπ. Σαν ονόματα μου ήταν όλα γνώριμα, όταν βέβαια επιχείρησα να διαβάσω ολόκληρο το άρθρο ήταν σα να διάβαζα πάλι αυτά τα κινέζικα, όμως στην περίληψη που κατάφερα να βγάλω, κατάλαβα πως πλέον όλα τα έγγραφα των εργοδοτών θα υποβάλλονται ηλεκτρονικά πλέον και θα κοινοποιούνται σε όλες τις υπηρεσίες. Με αυτόν τον τρόπο επωφελούνται άπαντες, αφού και οι υπηρεσίες θα μπορούν να επιτελούν εργασίες πιο γρήγορα, με μεγαλύτερη ακρίβεια και πληθώρα διαθέσιμων πληροφοριών, αλλά και οι πολίτες θα μπορούν να πραγματοποιούν εργασίες και συναλλαγές με το δημόσιο χωρίς την ταλαιπωρία της έκδοσης, μεταφοράς και ανταλλαγής εγγράφων από υπηρεσία σε υπηρεσία που στο κάτω-κάτω είναι όλες κρατικές. Με άλλα λόγια να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας!

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να θίξω ένα ακόμα θέμα που αφορά τη μονιμότητα στο Δημόσιο. Βλέπουμε το τελευταίο διάστημα δεκάδες εργαζομένων να μένουν στους δρόμους εξαιτίας διαθεσιμότητας και απολύσεων στο Δημόσιο. Αν πρέπει να γίνουν ή όχι δεν θα το κρίνω τώρα, εδώ. Το θέμα είναι ότι αφού γίνονται, με ποια κριτήρια γίνονται; Μήπως θα έπρεπε να εφαρμοστεί ενός είδους αξιολόγησης πρώτα; Να ξεχωρίσουν αυτοί που δουλεύουν με αυτούς που παρίστανται… και όλοι ξέρουμε πόσο εύκολο είναι βρεθεί αυτό. Γιατί ναι, υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά εργάζονται στο Δημόσιο και θα είναι κρίμα να φύγουν αφήνοντας πίσω τους χαραμοφάιδες της καρέκλας και της κοπάνας. Αντίθετα, έστω και με την απειλή της απόλυσης, ίσως η αξιολόγηση να δημιουργήσει(;) εργατικούς δημόσιους υπαλλήλους.

Γίνεται κατανοητό πως και το κράτος περικόπτει δαπάνες, και αναρωτιέμαι αν ο εκσυγχρονισμός, η πρόοδος και η πρακτική έναντι της θεωρίας μπορούν να πραγματοποιηθούν στην Ελλάδα μόνο όταν το μαχαίρι είναι στο λαιμό από τους ξένους που πιέζουν για μεταρρυθμίσεις και μας αναγκάζουν να προσφύγουμε σε πιο οικονομικές λύσεις για εργασίες που παραδοσιακά παρατηρείται κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος είτε λόγω συστήματος, είτε λόγω ανθρώπινου παράγοντα… +Yanni Spiridakis 

---

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΑΦΟΥ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ

 Διαβάστε περισσότερα.. »

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ EΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ ~ ας καλωσορίσουμε την κροατία ή μήπως όχι;

Καληνωρίσματα. Από την πρώτη Ιουλίου έχουμε στην ευρωπαϊκή παρέα μας ένα ακόμα μέλος. Το εικοστό όγδοο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι η Κροατία που αποτελεί βασικά το δεύτερο μέλος της Ένωσης που προέρχεται από την πρώην ενωμένη Γιουγκοσλαβία μετά την ένταξη της Σλοβενίας.

Οι Κροάτες πανηγύρισαν έξαλλα την είσοδο τους στην Ένωση όπως άλλωστε και κάθε χώρα που είναι σε αυτήν. Τα σχόλια και οι εορτασμοί γύρω από την πρώτη Ιουλίου με έκαναν να νιώσω κάπως αντιφατικά. Δεν μπορώ να μην συγκρίνω την Κροατία με την Ελλάδα και το πως ο ντόπιος πληθυσμός αισθάνεται για την Ευρώπη. Είναι κάπως παράξενο να βλέπεις έναν ολόκληρο λαό να γιορτάζει και να πανηγυρίζει την ένταξη του στην Ένωση και την ίδια ώρα (ή λίγους μήνες πριν) χιλιάδες έλληνες να διαδηλώνουν υπέρ της αποχώρησης μας από την Ευρώπη.

Τελικά η Ευρώπη κάνει καλό ή κακό σε μια χώρα; Ασφαλώς δεν είναι επί του παρόντος να το απαντήσουμε και σίγουρα δεν είναι ένα τόσο απλό ζήτημα. Ας μην ξεχνάμε πόσα χρήματα έφεραν στην χώρα μας τα πακέτα Ντελότ, τα ΕΣΠΑ και άλλα επιδοτούμενα προγράμματα, άσχετα αν αυτά δεν διανεμήθηκαν σωστά από λανθασμένους ή εσκεμμένους χειρισμούς ντόπιων πολιτικών. Για την Κροατία πάντως μία πανευρωπαϊκή δημοσκόπηση που “τρέχει” ακόμα, λέει πως κατά 52% η ένταξη θα ωφελήσει την χώρα ενώ κατά 42%, όχι.

Πάντως πρέπει να αποφασίσουμε ποια είναι αυτή η Κροατία για να αποφανθούμε αν η ένταξη της στην Κοινότητα κάνει καλό. Ε, λοιπόν όχι. Δεν ξέρω απολύτως τίποτα που να με πείθει πως η Κροατία μπορεί να προσφέρει κάτι στην Ευρώπη. Όμως κατάφερε να νοικοκυρευτεί και να εκπληρώσει όλα τα (αυστηρά) κριτήρια που θέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση για να ενταχθεί τελικά σε αυτήν. Και η Κροατία μπορεί να κερδίσει πολλά από αυτήν την ένταξη:

1. Ένα σταθερό περιβάλλον μέσα από το οποίο θα οργανωθεί σε όλους τους τομείς. Πολιτικά, κοινωνικά, αγροτικά στα πλαίσια της κοινής νομοθεσίας που προωθεί η Ευρώπη σε όλα τα μέλη της.
2. Η συμμετοχή της στα πακέτα επιδοτήσεων θα φέρει ζεστό χρήματα στην χώρα αφού πλέον τα πακέτα αυτά θα μοιράζονται σε ένα ακόμα μέλος. Από αυτό θα ζημιωθούν οι μεγαλύτερες κυρίως χώρες αλλά και οι μικρότερες (όπως η Ελλάδα) όμως θα είναι μία σημαντική τόνωση στην οικονομία και την ανάπτυξη της χώρας.

Και μια και λέμε για οικονομία να σημειώσουμε πως η Κροατία δεν μπήκε από φέτος στο ενιαίο νόμισμα. Ο πρόεδρος της δήλωσε πως ο αγώνας της Κροατίας συνεχίζεται ούτως ώστε το συντομότερο δυνατό η χώρα να ενταχθεί και στο ενιαίο νόμισμα. Τα ερωτήματα είναι και πάλι τα ίδια: Αξίζει να μπει σήμερα μία χώρα σε ένα νόμισμα που βάλλεται από την ύφεση, που συζητήθηκε ακόμα και η διάλυση του; Η απάντηση είναι και πάλι γνωστή και ίσως πρέπει να μας προβληματίσει εδώ στην Ελλάδα: Ακόμα κι έτσι, το ευρώ παραμένει πιο ισχυρό και πιο σταθερό απ’ ότι ένα αδύναμο εθνικό νόμισμα όπως το Κούνα (Κροατία) και η δραχμή.

Εμείς καλωσορίζουμε την Κροατία, όχι επειδή για εμάς έχει κάποιο ενδιαφέρον η ένταξη της, αλλά επειδή κάπως, κάπου, κάποτε πρέπει να μάθουμε να μεγαλώνουμε τη νέα γενιά στα σχολεία με ευρωπαϊκή παιδεία. Με αγάπη στην Ένωση που έχω ξαναγράψει πως αν για λίγο μάθει να δραστηριοποιείται ως Ένωση και όχι ως Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία κλπ. θα μπορεί να κάνει πολλά σε όλους τους τομείς. Ένα κοινό μοντέλο, δεν αναιρεί την εθνική ταυτότητα, την προωθεί ακόμα πιο εύκολα και με υγεία σε κάθε τομέα. +Yanni Spiridakis 

---

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ

ΚΑΛΩΣΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΡΟΑΤΙΑ

 Διαβάστε περισσότερα.. »

MYΘΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ~ παράνομος έρωτας με χρονοκαθυστέρηση

Μια φορά σε έναν καιρό ο Μάκης ήταν ένας νέος της εποχής μας. Έπαιζε ποδόσφαιρο, έκανε κοπάνα τις πρώτες ώρες από το σχολείο για να βολτάρει με φίλους, βοηθούσε τα σαββατοκύριακα στην δουλειά του πατέρα του και έκανε όνειρα στην παραλία μαζί με τους φίλους του. Ήταν ένας ψηλόλιγνος νεαρός με προσεγμένα μαλλιά και γκρίζα μάτια.

Εκείνο το καλοκαίρι οι οικονομίες του και το δώρο του πατέρα του για τα γενέθλια του, του απέφεραν την πρώτη του ταμπλέτα. Ως τότε δεν είχε κάτι παρόμοιο και η επαφή του με το διαδίκτυο, γινόταν συνήθως για λίγο μέσω των συσκευών των φίλων του. Ο Μάκης ενθουσιασμένος δεν βγήκε καθόλου από το σπίτι εκείνο το σαββατοκύριακο. Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε στο νέο του παιχνίδι, ήταν να φτιάξει ένα λογαριασμό στο facebook. Μάλιστα επέλεξε ένα πολύ έξυπνο παρατσούκλι το οποίο χρησιμοποιούσε στο μέσο δικτύωσης. ‘Maki-dos’ ήταν το διαδικτυακό του όνομα με το οποίο άρχισε να προσκαλεί φίλους και να δέχεται αιτήματα φιλίας αδιακρίτως.

Την Δευτέρα πολλοί από τους φίλους του τον πείραζαν για την μανιώδη ενασχόληση εκείνου του σαββατοκύριακου, ενώ ο Νίκος, ένα από τα πιο σοβαρά άτομα στην παρέα τον ρώτησε προβληματισμένος:

- “Γιατί Maki-dos”:

- “Είναι το Μάκης. Είναι το do που θα δείχνει ότι είμαι μέσα σ’ όλα, αλλά ακούγεται και dos που είναι το πιο παλιό λειτουργικό σύστημα και μετά όλο μαζί ακούγεται σαν Macintosh που σημαίνει πως είμαι ανοιχτός και σε εναλλακτικές προτάσεις. Ε; Τι λέτε”; εξήγησε ενθουσιασμένος.

Μπορεί ο χρόνος με τους φίλους του να περνούσε καλά, όμως πλέον δεν έβλεπε την ώρα να γυρνάει στο σπίτι για να ασχολείται με την ταμπλέτα του. Ειδικά εκείνο το βράδυ άρχισε να συνομιλεί με μία από τις επαφές που τυχαία είχε προσθέσει στους φίλους του. Ήταν η Maria, που από τα στοιχεία της διέκρινε κανείς πως ήταν στην ηλικία του, από την Ορεστιάδα και σύμφωνα με τις φωτογραφίες της έδειχνε μία χαριτωμένη φυσιολογική κοπέλα. Και ήταν. Οι δύο νέοι άρχισαν να συνομιλούν και να γνωρίζονται μεταξύ τους. Μάλιστα εκείνο το βράδυ έμειναν μπροστά από τις οθόνες τους μέχρι το ξημέρωμα. Η Μαρία είχε εξηγήσει από νωρίς στον Μάκη πως ήταν σε σχέση με έναν συμμαθητή της, οπότε η κουβέντα αποφορτίστηκε από νωρίς, αφού ο Μάκης που ήταν ελεύθερος εκείνη την περίοδο δεν θα προσπαθούσε να επιδιώξει κάτι περισσότερο από την φιλία της. Κάτι το οποίο έδειχνε να του αρέσει, αφού οι δύο νέοι εντυπωσιάστηκαν από το πόσα κοινά ενδιαφέροντα είχαν.

- ‘Πρέπει να κλείσω. Κλείνουν τα μάτια μου και με παίρνει τηλέφωνο το αγόρι μου’ έγραψε.

- Έχεις δίκιο. Και μένα σε λίγες ώρες θα με κυνηγούν οι φίλοι μου’.

Οι επόμενες ημέρες και εβδομάδες κύλησαν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Ο Μάκης και η Μαρία μίλησαν για τα πάντα και πίσω από την ασφάλεια της απόστασης και του διαδικτύου δεν δίστασαν να αποκαλύψει ο ένας στον άλλο τα πιο απόκρυφα μυστικά του. Πράγματα που δεν ήξεραν οι γονείς τους ή οι κατά καιρούς σύντροφοι τους.

Οι δύο νέοι ολοκλήρωσαν το σχολείο και βρέθηκαν φοιτητές σε άλλες πόλεις. Η Μαρία χώρισε από το αγόρι της. Και εκείνη την περίοδο οι δύο νέοι σκέφτηκαν όσο ποτέ μία πιθανή τους συνάντηση από κοντά.

- ‘Νομίζω πως αν βρεθούμε, κάτι θα χαλάσει ανάμεσα μας. Και φοβάμαι’ του έγραψε μία μέρα ενώ συζητούσαν το ενδεχόμενο συνάντησής τους.

- ‘Εσείς οι γυναίκες πάντα φοβάστε να ρισκάρετε, όμως θα σεβαστώ την επιθυμία σου’ της απάντησε ο Μάκης.

Πράγματι μετά από λίγο καιρό ο Μάκης είχε βρει τον έρωτα στο πρόσωπο μίας κοπέλας. Και για ένα διάστημα, οι συνομιλίες τους διακόπηκαν ή στην καλύτερη περίπτωση ελαχιστοποιήθηκαν. Η Μαρία ένοιωσε άσχημα για αυτό. Αισθάνθηκε κάπως προδομένη, είχε όμως την ωριμότητα να αντιληφθεί πως τίποτα εικονικό δεν θα μπορούσε να κρατήσει για πάντα.

Οι συνομιλίες εξακολούθησαν να είναι αραιές και σπάνιες, ώσπου μια μέρα, μετά από λίγα χρόνια και ενώ και οι δύο είχαν αποφοιτήσει και γυρίσει πίσω στις πόλεις τους, ο Μάκης αναζήτησε την Μαρία γράφοντάς της:

- ‘Δεν θα το πιστέψεις. Η Ναυσικά κι εγώ παντρευόμαστε! Ήμαστε αρκετό καιρό για να είμαστε σίγουροι για την επιλογή μας’!

- ‘Συγχαρητήρια! Πρέπει να είστε πολύ ευτυχισμένοι’ απάντησε τυπικά η Μαρία.

- ‘Ευχαριστώ. Αναρωτιέμαι αν πρέπει να σου ζητήσω να έρθεις. Εγώ το θέλω δηλαδή, αλλά δεν ξέρω αν αυτό παραβαίνει τους κανονισμούς μας’ εξήγησε.

- ‘Ναι. Νομίζω πως τους παραβαίνει. Θα σας συγχαρώ από εδώ’ κατέληξε.

Ο γάμος έγινε. Ο Μάκης ήταν ευτυχισμένος και όταν ένα παιδί ήρθε στην νέα του οικογένεια η ευτυχία του συμπληρώθηκε. Ζούσε πλέον μία υπέροχη ζωή που συμπληρώθηκε ξανά και ξανά με την γέννηση του δεύτερου και τρίτου του παιδιού και συνομιλώντας πλέον σπάνια με την Μαρία που δεν ήταν παρά ένας ηλεκτρονικός κομπάρσος στην ζωή του.

Χρόνια αργότερα πάντως η ζωή του Μάκη δεν αποτέλεσε εξαίρεση από των περισσότερων παντρεμένων. Τα παιδιά έφεραν ευθύνες και η οικονομική κρίση, γκρίνιες χωρίς τέλος. Ο Μάκης και η Ναυσικά ήταν σαν δύο συνεργάτες μίας επιχείρησης που δεν είχε ωράριο λειτουργίας και ήταν το νοικοκυριό τους. Ο έρωτας και η ευτυχία έγιναν γκρίνια και μιζέρια, ώσπου μία μέρα ο Μάκης γύρισε νωρίτερα στο σπίτι ενθουσιασμένος θέλοντας να ανακοινώσει στη Ναυσικά μία προαγωγή στην δουλειά που θα σήμαινε και μία μικρή αύξηση. Ο Μάκης μπήκε στο σπίτι όμως πριν προλάβει να εκδηλώσει τον ενθουσιασμό του, άκουσε αναστεναγμούς που προερχόντουσαν από την κρεβατοκάμαρα. Βρισκόταν λίγα βήματα μακριά από ένα σοκαριστικό θέαμα όπως αυτό της γυναίκας κάποιου με έναν ξένο στο κρεβάτι. Τα βήματα του Μάκη έγιναν βαριά, αρκετά ώστε να ακουστούν, όμως η φωνή του σταμάτησε μη μπορώντας να αντιδράσει. Η γυναίκα του τον κοίταξε βαθιά στα μάτια κατακλυσμένη από τύψεις και με γρήγορα νοήματα έδιωξε τον εραστή της από το σπίτι.

“Ότι κι αν πεις, ότι κι αν κάνεις, έχεις απόλυτο δίκιο. Δεν άντεχα αυτή τη ζωή και την σχέση μας όπως είχε προκύψει και ξέσπασα με λάθος τρόπο. Μπορείς να μου κάνεις ότι θέλεις, όμως να ξέρεις δεν θα επαναληφθεί αυτό” του εξήγησε ξεσπώντας σε λυγμούς.

Ο Μάκης δεν αντέδρασε. Ούτε εκείνη τη στιγμή, ούτε αργότερα. Το μόνο που αισθάνθηκε ξαφνικά ήταν μοναξιά. Και τότε αναζήτησε και πάλι την Μαρία στην οποία εξήγησε κάθε εξέλιξη της ζωής του. Οι συνομιλίες τους άρχισαν και πάλι να γίνονται εντατικές, με την Μαρία να έχει την ικανότητα να του απαλύνει την διάθεση σε κάθε ευκαιρία. Σε ένα από αυτά τα βράδια όπου συνομιλούσαν, ο Μάκης ξέσπασε εκφράζοντας τον θυμό και την αγανάκτηση του για την γυναίκα του. Τελικά η συζήτηση έληξε κάπως έτσι:

- ‘Ξέρεις κάτι; Όλα αυτά τα χρόνια, θυσιάστηκα για την δουλειά και την οικογένεια μου και πλέον δεν έχω κανέναν φίλο για να με στηρίξει’.

- ‘Έχεις εμένα’ του απάντησε εκείνη.

- ‘Ναι, αλλά εσύ είσαι χιλιόμετρα μακριά και δεν μπορείς παρά να μου γράφεις μέσα από ένα πληκτρολόγιο’.

- ‘Ξέρεις νομίζω πως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε τους κανονισμούς. Ήρθε η ώρα να συναντηθούμε. Τώρα που έχεις ανάγκη κάποιον κοντά σου’ του έγραψε αιφνιδιάζοντάς τον.

Ο Μάκης αναπτέρωσε το ηθικό του. Ήταν ενθουσιασμένος που θα γνώριζε τη Μαρία από κοντά! Και πράγματι, σε λίγες μέρες ταξίδεψε ως την Ορεστιάδα έχοντας πάρει τριήμερη άδεια από την εργασία του και εξηγώντας στην γυναίκα του πως έφευγε σε επαγγελματικό ταξίδι. Ο Μάκης έτυχε θερμής υποδοχής από την Μαρία που τον περίμενε στο σταθμό του τρένου και μετά από μία λίγο αμήχανη στιγμή της πρώτης τους φυσικής συνάντησης ακολούθησε μία βόλτα που κατέληξε στο διαμέρισμα της Μαρίας η οποία είχε προσφερθεί να τον φιλοξενήσει.

Στο σπίτι της έκατσαν για ώρες μιλώντας ατέλειωτα για πράγματα που ίσως είχαν ξαναπεί και ήξεραν μεταξύ τους, όμως στον κατά πρόσωπο διάλογο έβρισκαν μία διαφορετική οπτική για να παρουσιάσουν στην συζήτηση τους. Λίγο πριν το ξημέρωμα, η Μαρία οδήγησε τον Μάκη στον καναπέ που μόλις είχε στρώσει για εκείνον και αφού αντάλλαξαν μία κάπως αμήχανη αγκαλιά, εκείνη αποσύρθηκε στο υπνοδωμάτιο της φορώντας μία ανάλαφρη ρόμπα.

Την επόμενη ημέρα, η εμπειρία ήταν διαφορετική. Οι δύο φίλοι είχαν εξαντλήσει σχεδόν οτιδήποτε μπορούσαν να πουν μεταξύ τους κι έτσι από το πρωί η μέρα ξεκίνησε πολύ φορτισμένη για τους δύο. Ο Μάκης κοιτούσε την Μαρία παράξενα και η Μαρία έδειχνε να ανταποκρίνεται σε αυτό το μυστηριώδες εκρηκτικό κοίταγμα. Ήταν μήπως όλα στο μυαλό του; Η απάντηση ήρθε αργά το απόγευμα αφού γύρισαν από την βόλτα που έκαναν στην πόλη. Ο Μάκης συνομιλούσε με την Μαρία για κάτι τόσο ασήμαντο, που κανείς τους δεν θα θυμόταν μετά από λίγο. Σε μια στιγμή ησυχίας, ο Μάκης πλησίασε το πρόσωπο του σε αυτό της Μαρίας και την φίλησε διστακτικά. Εκείνη ανταποκρίθηκε στο φιλί του και σε μια στιγμή απόλυτης ησυχίας, υπό το ελάχιστο φως μιας λάμπας από το μέσα δωμάτιο, ο ένας έβγαζε τα ρούχα του άλλου χωρίς να μιλούν, σχεδόν χωρίς να ανασαίνουν. Εκείνο το βράδυ έκαναν έρωτα ξανά και ξανά σα να το χρωστούσε ο ένας στον άλλο για περισσότερα από είκοσι χρόνια. Όσο η ερωτική τους πράξη διαρκούσε ένοιωθαν το λάθος τους που έκαναν όλα αυτά τα χρόνια που κρατούσε ο ένας τον άλλο μακριά, παραμερίζοντας την τέλεια εφαρμογή που ο ένας είχε στον άλλο.

Η επόμενη, τρίτη και τελευταία ημέρα κύλησε όπως ολοκληρώθηκε το βράδυ. Ένα ερωτευμένο ζευγάρι που ζούσε έναν παράνομο αλλά βαθύ έρωτα με χρονοκαθυστέρηση. Και όπως όλα τα καλά, το ταξίδι του Μάκη έφτανε στο τέλος του, αφού έπρεπε να επιστρέψει στην δουλειά και το σπίτι του. Η Μαρία οδήγησε τον Μάκη στον σταθμό του τρένου και αφού αντάλλαξαν ένα βαθύ φιλί ανανέωσαν το ραντεβού τους για την επόμενη διαδικτυακή συνομιλία τους ως την στιγμή που θα αντάμωναν ξανά. Ο Μάκης μπήκε στο τρένο χαιρετώντας την Μαρία από το τζάμι μέχρι που ο συρμός ξεκίνησε αφήνοντας πίσω του την Μαρία που έμενε εκεί μέχρι να χαθεί το πρόσωπο του αγαπημένου της.

Η επιστροφή του Μάκη ήταν μαρτυρική. Προσπαθώντας να ανταποκριθεί στις οικογενειακές και επαγγελματικές του υποχρεώσεις έδινε μάχη με τα συναισθήματα του για την Μαρία, την μία και μοναδική του αγάπη.

Τα πράγματα όμως δεν εξελίχθηκαν ιδανικά γι’ αυτόν. Η Μαρία άρχισε να αραιώνει την παρουσία της στο διαδίκτυο. Ήταν συχνά εκτός σύνδεσης και μετά από ένα διάστημα πλήρους απουσίας από το διαδίκτυο, συνδέθηκε γράφοντας στον Μάκη.

- ‘Ξέρω πως θα σου φανεί παράξενο και ίσως απότομο, όμως το τελευταίο διάστημα βγαίνω με κάποιο άτομο. Είναι γλυκός, μου φέρεται καλά, με κάνει και γελάω… Δεν είσαι εσύ, όμως εκείνος είναι… εδώ’ του εξήγησε.

Ο Μάκης της απάντησε με μερικές τυπικές προτάσεις που ούτε ο ίδιος θυμόταν και έφυγε για να πάρει λίγο αέρα.

Όταν γύρισε ήταν ένας αλλαγμένος Μάκης. Ένας άνθρωπος που δεν θα χαμογελούσε ποτέ ξανά. Κάποιος που δεν θα ήλπιζε ποτέ πια. Ένας δυσάρεστος άνθρωπος για την οικογένεια του και σιχαμένος για τον ίδιο του τον εαυτό.

+Yanni Spiridakis 

---

σχόλια; αντιρρήσεις; ερωτήσεις;

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΣΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

 Διαβάστε περισσότερα.. »